Beeld: Erwin van Dijk
Debby Venrooij is gek op cosplay. En hoezo is dat eigenlijk kinderachtig? Voor Debby zit het hem vooral in de kostuums, zo is ze ook in het wereldje gerold.
Debby (34), verloofd met Danny (36), moeder van Aymée (4) en Mayson (2).“Bij cosplay kruip je in de huid van een karakter uit een film, boek of serie. Zo ben ik een Viking geweest, maar ook een variant van Roodkapje en tovenares Jaina Proudmoore uit de game World of Warcraft. Er zijn cosplayers die bepaalde trekjes en de stem van hun personage nadoen om het zo echt mogelijk te maken, maar ik blijf gewoon mezelf.
De kick zit ’m voor mij vooral in de kostuums – zo ben ik acht jaar geleden ook dit wereldje ingerold. Ik zag op YouTube filmpjes van Comic-Con, hét Amerikaanse cosplay-evenement waarbij mensen hun kostuums showen, en ik dacht: zoiets gaafs wil ik ook maken. Ik ben altijd al creatief geweest. Op school haalde ik mijn hoogste cijfers voor knutselen en ik heb jaren gewerkt als kapper en visagiste.
Mijn eerste kostuum was de blauwe jurk van Daenerys Targaryen uit Game of Thrones. Het resultaat was niet onaardig, maar ik ontdekte wel dat naaien een vak apart is. In het begin maakte ik daarom kostuums met veel armor-stukken, zoals een schild en schouderstukken. Later ben ik een naaicursus gaan volgen en sindsdien maak ik kostuums met de mooiste stoffen die prachtig afgewerkt en veel gedetailleerder zijn, met highlights en schaduwen.
Ik geef workshops in kostuums maken en run een webshop met materialen, zoals acrylverf en kunstleer. Op evenementen als Dutch Comic-Con en Elfia sta ik met een stand of ik cosplay er zelf. Het mooiste compliment is dat mensen mijn kostuum schitterend vinden. Bezoekers willen vaak met me op de foto.
Cosplay wordt door de buitenwereld weleens gezien als iets kinderachtigs, waardoor sommigen niet voor hun passie durven uitkomen. Heb ik zelf nooit problemen mee – als je je als volwassene zo expressief durft te uiten, heb je wat mij betreft juist lef. En als je er niemand kwaad mee doet, moet je het vooral doen, toch?
Die levensles wil ik ook mijn kinderen meegeven. Aymée is nu al gek op verkleden. Ze straalde in het eerste kostuum dat ik voor haar maakte, een prinses met armor-stukken van alle karakters uit Belle en het Beest. Haar volgende opdracht heeft ze al voor me klaarstaan: een outfit van Wonder Woman. Prima hoor, mama maakt het wel.”
Yolanthe Cabau vertelt over de Halloweengekte in Los Angeles. Het verkleden vindt ze het leukst. ‘Hoe gekker en overdrevener, hoe beter. Schmink, pruiken, kostuums – ik kan me er helemaal in verliezen.’ Je leest hier haar column.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
