Fotografie: Judith Anna Pronk
Simone Kwakman (31) is getrouwd met Marco en moeder van Lieke (2) en Crelis (9 maanden). Ze heeft een grote liefde voor de Volendamse klederdracht.
“Als gezin gaan we geregeld naar een klederdrachtfestival. Op zo’n evenement showen mensen uit verschillende regio’s hun traditionele kleding. Zo is klederdracht niet iets stoffigs wat je in boeken of musea ziet, maar komt het tot leven. Ik vind het een eer om daaraan bij te dragen, want ik ben gek op onze Volendamse kostuums. Lieke ook. ‘Mag ik mijn jurkje ook naar school aan?’ vroeg ze enthousiast na een klederdrachtfestival.
Tegenwoordig draagt men de klederdracht alleen nog op speciale dagen zoals Volendammerdag, maar in de tijd van haar overgrootoma, mijn oma, was het de dagelijkse mode. Mijn oma maakte de kleding ook zelf. Zo heeft ze mijn kostuum gemaakt voor het kinderkoor waarin ik zong. Dat handgemaakte maakt de klederdracht zo bijzonder. Geen massaproductie, maar stevige stoffen die jaren meegaan en prachtig worden afgewerkt. Kunstig, bijna.
“Dat handgemaakte maakt de klederdracht zo bijzonder”
Omdat het vak uitsterft ben ik het zelf gaan leren. Daar moest ik eerst een basiscursus naaien voor volgen, want ik wist amper hoe een naaimachine werkt, maar uiteindelijk ben ik op les gegaan bij een klederdracht-naaister. Mijn eerste ‘project’ was een pak voor Marco. Het kostte me negen maanden, maar daarna zat het als gegoten. In dat pak is hij met mij getrouwd.
Lees ook – Gehuld in klederdracht: ‘Ik ben een nuchtere Hollandse, maar mijn sieraden geven mij kracht’ >
Toen ik mijn wens uitsprak om in klederdracht te trouwen, dacht ik: iedereen gaat me voor gek verklaren. In Volendam was dat al veertig jaar niet meer gedaan. Marco verraste me bij het officiële aanzoek met een rode rok – de kleur die je alleen draagt op je huwelijk, dus hij ging akkoord. Ook familie en vrienden vonden het bijzonder. Ze schonken ons zelfs onderdelen voor onze trouwkostuums. Zo komen Marco’s schoengespen van buren van zijn ouders en is mijn kraplap, de geborduurde zijde bij mijn hals, gemaakt door iemand van mijn operakoor.
“Omdat er achter ieder onderdeel een verhaal zat, betekende het zoveel meer dan een witte trouwjurk”
De dag van ons trouwen voelde ik me in het pak helemaal thuis. Omdat er achter ieder onderdeel een verhaal zat, betekende het zoveel meer dan een witte trouwjurk. Voor het feest ben ik trouwens wel geswitcht naar zo’n standaard jurk, met het oog op eventuele wijnvlekken. Klederdracht is namelijk moeilijk te wassen. Kinderkostuums worden daar ook speciaal op aangepast. Zo heb ik voor het fragiele jurkje van Lieke een overjurkje gemaakt dat gewoon in de wasmachine kan. Kon zij op Volendammerdag tenminste vrij bewegen en kreeg ik geen hartverzakking toen ze haar ijsje liet vallen.”
Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
