Betaal je braaf elke keer de Tikkie voor verjaardagcadeaus voor je vriendinnen, maar als je zelf jarig bent, geeft niemand thuis. Lekker dan.
Karlijn, getrouwd, moeder van twee kinderen: “Tijdens mijn studie leerde ik mijn beste vriendinnen kennen. We waren met z’n zessen en deden werkelijk alles samen. Van avonden stappen tot samen studeren en van huilen om liefdesverdriet tot urenlang koffiedrinken. We waren onafscheidelijk.
Na onze studie bleven vijf van ons in dezelfde stad wonen. Ik was de enige die verhuisde. Mijn vriend kreeg ergens anders een baan en niet veel later vonden we daar samen een huis. Inmiddels zijn we getrouwd en hebben we twee kinderen.
Natuurlijk veranderde er daardoor het een en ander. Waar mijn vriendinnen nog regelmatig spontaan samen een terrasje pakken, moet ik zo’n afspraak echt plannen. Even een uurtje op en neer rijden zit er niet in. Maar ik heb altijd mijn best gedaan om betrokken te blijven, want deze vriendschap is belangrijk voor me.
We hebben nog steeds een actieve groepsapp. Er worden foto’s gedeeld, verhalen verteld en natuurlijk worden er ook verjaardagen gevierd. En bij iedere verjaardag wordt er geld ingezameld voor een gezamenlijk cadeau. De ene keer een mooie tas, de andere keer een bon voor een massage of een etentje. Steevast verschijnt er een berichtje in de groepsapp: ‘Meiden, we leggen allemaal 20 euro in voor het cadeau van Sophie. Hier is de Tikkie!’
En ik betaal altijd. Ook als ik niet bij de verjaardag aanwezig kan zijn. Ook als ik die vriendin al maanden niet heb gezien. Zelfs als ik eigenlijk vind dat twintig euro best veel geld is voor de zoveelste verjaardag. Want zo werkt vriendschap toch? Je denkt aan elkaar, je doet moeite voor elkaar en je laat zien dat iemand belangrijk voor je is.
Een paar weken geleden werd ik 34. Geen bijzondere leeftijd, maar ik had er wel zin in. Mijn man had een ontbijtje geregeld, mijn kinderen kwamen met zelfgemaakte tekeningen en ’s avonds gingen we gezellig uit eten.
Ook mijn vriendinnen waren me niet vergeten. In de groepsapp verschenen felicitaties, hartjes en lieve berichtjes. Eén vriendin belde me zelfs nog even. Ik voelde me jarig en geliefd. Maar ergens verwachtte ik ook dat er nog iets zou komen. Een bos bloemen bijvoorbeeld. Of een cadeaubon. Dat kwam alleen niet.
Misschien zouden ze me verrassen als we elkaar weer zouden zien. Niet omdat ik per se cadeaus nodig heb, maar omdat we dat nu eenmaal altijd voor elkaar doen. Dacht ik. Alleen kwam er niets.
De dagen verstreken en er gebeurde niets. Geen pakketje, geen bloemen, geen berichtje dat er nog een cadeautje onderweg was. Eerst dacht ik dat het cadeau misschien vertraging had ofzo, of dat ze het gewoon druk hadden. Allemaal hebben we inmiddels een baan, een relatie en sommigen ook kinderen. Ik weet als geen ander hoe hectisch het leven kan zijn.
Maar inmiddels zijn we weken verder en heb ik nog steeds niets gekregen. En eerlijk? Het steekt me enorm. Want toen de één jarig was, betaalde ik twintig euro mee aan haar cadeau. Toen de ander haar verjaardag vierde, maakte ik zonder nadenken vijftien euro over. En toen de derde vriendin een groot feest gaf waar ik vanwege een ziek kind niet bij kon zijn, betaalde ik alsnog mee aan haar cadeau van ruim honderd euro. Maar toen ik jarig was, vond blijkbaar niemand het nodig om iets te regelen.
Wat me misschien nog wel het meeste pijn doet, is het gevoel dat ik er niet meer helemaal bij hoor. Omdat ik niet meer in dezelfde stad woon, ben ik er niet bij als ze spontaan afspreken. Ik mis soms de kleine momenten waarop vriendschappen worden onderhouden. Dat begrijp ik echt. Maar ik dacht altijd dat onze band sterk genoeg was om die afstand te overbruggen.
Blijkbaar ben ik wel belangrijk genoeg om mee te betalen aan cadeaus, maar niet belangrijk genoeg om er zelf eentje te krijgen. En ja, misschien klinkt dat kinderachtig. Ik ben een volwassen vrouw van 34 met twee gezonde kinderen, een lieve man en een fijn leven. Waarom zou ik me druk maken om een verjaardagscadeau?
Maar het gaat me helemaal niet om dat cadeau. Het gaat om het gebaar. Om het idee dat iemand aan je denkt en moeite voor je doet. Ik had net zo blij geweest met een kaartje van een paar euro.
Mijn man vindt dat ik het gewoon moet aankaarten. Volgens hem mag ik best zeggen dat ik teleurgesteld ben. Maar ik vind dat ontzettend lastig. Wat moet ik dan zeggen? ‘Hé meiden, waarom hebben jullie niks voor mijn verjaardag gekocht?’ Alleen al bij het idee krijg ik plaatsvervangende schaamte. Ik wil niet overkomen als iemand die cadeaus opeist. Dus voorlopig houd ik mijn mond.
Maar vorige week verscheen er alweer een berichtje in de groepsapp. Een van de meiden is binnenkort jarig en er wordt geld ingezameld voor een mooi cadeau. ‘Willen jullie allemaal even de Tikkie betalen?’ Normaal gesproken had ik dat meteen gedaan. Maar dit keer bleef ik naar het berichtje staren. Voor het eerst dacht ik: waarom eigenlijk? Ik heb de Tikkie nog niet betaald. En eerlijk gezegd weet ik ook niet of ik dat nog ga doen.”
De schoonmoeder van Joy deed wat boodschappen voor een verjaardag. Ondanks het verzoek niet te duren producten te kopen, kwam ze terug met een rekening van maar liefst 200 euro. Je leest het hier.
Traktaties op school worden steeds creatiever. Van vrolijk versierde fruitspiesjes tot complete kunstwerkjes in een bepaald thema: sommige ouders halen werkelijk alles uit de kast. Ook voor de juf wordt vaak iets extra’s geregeld, maar de traktatie die juf Renata (38) kreeg, was wel héél bijzonder.
Video
Als Merel (36) een berichtje krijgt van de juf van haar dochter Sara (6), denkt ze dat het om een gewoon oudergesprek gaat. Maar eenmaal op school krijgt ze zulke ongemakkelijke vragen dat ze zich steeds meer zorgen begint te maken. Wat heeft haar dochter in vredesnaam verteld?
Soms komt een dierbare herinnering op het meest onverwachte moment weer tot leven. Dat ontdekte ook Roxeanne Hazes tijdens een vakantie met haar gezin in Florida. Een bezoek aan een plek vol jeugdherinneringen bracht heel wat emoties met zich mee.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Kinderen die alleen in hun onderbroek en hemd gymmen; daar vinden jullie massaal wat van.
Video
Sommige beslissingen neem je als moeder zonder er ook maar een seconde over na te denken. Zo gaf Ilja haar dochter Feline jaren geleden een schattig knuffeltje. Een lief gebaar, dacht ze. Maar inmiddels zijn haar kinderen tieners en blijkt dat ene knuffeltje nog altijd onderwerp van gesprek.
