Beeld: Getty Images
Met haar blonde haren ziet ze er uit als een jong, lief meisje. Maar zodra de zevenjarige Coral – gek op cosplay – zich verkleedt, kan ze zó meespelen in een horrorfilm.
Corals interesse voor griezelfilms werd al duidelijk toen ze een peuter was. Volgens haar moeder Cheyenne toonde ze op die jonge leeftijd al interesse in de schurk uit de film Child’s Play en wilde ze zich niet lang daarna ook verkleden als horror-personages. ‘Ik was verrast over dat verzoek, maar had er geen problemen mee’, zegt Cheyenne.
Lees ook:
Van déze bizarre sneeuwpop krijg je de rillingen >
Sindsdien helpt ze haar dochter met verkleden. ‘Afhankelijk van het soort cosplay, kan dat een kwartier duren of wel twintig uur. Soms werken we in fases’, legt ze uit. Welk personage het wordt, is aan haar dochter zelf. ‘We hebben een lijst waar we allebei ideeën aan toevoegen, maar werken nooit een specifieke volgorde af. Zij kiest gewoon iets.’
Lees ook:
‘Ik jaag mijn kinderen de stuipen op het lijf. Worden ze sterk van’ >
Volgens Cheyenne rust er een taboe op horrorkunst. ‘Vooral wanneer het om vrouwen of kinderen gaat. Het is voor mensen namelijk moeilijk te begrijpen dat meisjes ook van enge dingen houden.’
Ze krijgen dan ook wel eens minder fijne opmerkingen, maar over het algemeen zijn de reacties positief. ‘De meeste mensen krijgen echt een kick van wat we creëren.’
Meer spooky outfits kun je zien op het Insta-account van Coral.
Bron: Bored Panda
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
