Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: 'Voor het eerst in vijf jaar slaap ik alleen.'
Als ik wakker word en in de ogen van mijn vrolijke baby en wakker wordende peuter kijk, breekt mijn hart. Hoe kan ik deze twee lieve kinderen een heel weekend missen? Vandaag zal mijn aanstaande ex, voor het eerst sinds hij ons verlaten heeft, twee hele dagen bij de kinderen zijn en ik zal daarvoor het huis moeten verlaten.
Tijdens het eerste gesprek met de mediator, wat overigens ook het laatste gesprek was omdat meneer het niet aankan en liever de gerechtelijke procedures volgt, hebben we afgesproken dat de kinderen in hun eigen huis blijven en dat wij dus wisselen. ‘Alles voor de kinderen’ dacht ik toen nog, maar nu het zover is vind ik het vreselijk. Als zielige oude vrijster moet ik op zoek naar familie en vrienden die mij als verlaten vrouw willen ontvangen voor een weekend.
Als ik met tegenzin mijn tas inpak bedenk ik me dat dit voor het eerst in vijf jaar zal zijn dat ik zonder onze kinderen en mijn ex ergens anders zal slapen. Een vreselijke gedachte komt in me op. Alleen in een koud bed stappen en vooral: alleen wakker worden. Sinds de geboorte van Jan, nu drie jaar geleden, is er geen nacht geweest dat ik niet halverwege wakker werd van gehuil of hele lekkere warme armpjes om mijn nek.
Ik praat mezelf moed in als ik mijn ex binnen hoor komen, Jan op hem afstormt en hij hoorbaar blij is dat zijn vader er is. ‘Sterk zijn, niet laten merken aan de jongens dat je het moeilijk hebt en misschien proberen een klein beetje te genieten van een nachtje doorslapen’ herhaal ik als mantra. Ik probeer zo vrolijk mogelijk afscheid te nemen van de kinderen en hou mijn tranen in.
Die avond nestel ik me op de bank bij mijn allerbeste vrienden die er een feestje van hebben gemaakt. De tafel staat vol hapjes en onze favoriete serie ‘Wie is de Mol’ kunnen we bijna niet volgen omdat we aan een stuk door praten. De wijn vloeit rijkelijk en als ik anderhalve fles op heb en de wijn zijn werking doet, beken ik dat ik best geniet van mijn avondje vrijaf.
Eenmaal in bed draait de boel aangenaam. Ik spreid mijn armen en benen en maak ouderwets ‘een zeester’. Ik mag dan wel zonder kinderen zijn, het kind in mij is er zeker nog.
Jaimie Vaes richt haar aandacht volledig op zoon Lío, die volgens haar momenteel een prachtige fase doormaakt. Toch blijft er één onderwerp spelen waar regelmatig vragen over komen: het contact tussen Lío en zijn vader, rapper Lil Kleine.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
