Beeld: Canva
Huisdieren, ze zijn onderdeel van je gezin. Vaak zelfs eerder deel van jullie gezin dan je kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms drijven ze je zo tot waanzin dat je ze eigenlijk gewoon per direct bij het asiel wilt afzetten. Deze week Viviënne en de cavia van haar dochters.
Viviënne, getrouwd, moeder van twee dochters (9 en 7): “Mijn dochters hebben jarenlang gezeurd om een cavia. Ze zagen er een bij ons buurmeisje en toen moest en zouden ze er zelf ook een. Dat datzelfde buurmeisje er na een paar weken al op was uitgekeken, deed er niet toe. Voor mij natuurlijk wel, want dat zag ik hier ook wel gebeuren.
Na een paar jaar hebben we toegegeven, al was mijn man het er eigenlijk nog steeds niet mee eens: ze kregen een cavia. Inmiddels hebben ze de leeftijd dat ze zelf de cavia kunnen verzorgen en het hok kunnen schoonmaken. Voorwaarde voor het krijgen van de cavia, is dat ze dat dus ook doen. Ze beloofden dat bij hoog en laag. We gingen het zien.
De eerste zes weken was er geen vuiltje aan de lucht. Ze zorgden goed voor hun cavia, die ze Dido genoemd hadden. Dido was een lief beestje, liet zich alles welgevallen en wilde eindeloos kroelen op de bank met zijn baasjes. En toen gebeurde er iets raars. We hoorden tijdens het avondeten plotseling die cavia gillen. Gealarmeerd sprongen we op en gingen we kijken.
We raakten allemaal een beetje in paniek. Dido lag op haar zij te hijgen en maakte echt een soort gillend geluid, heel hard. We dachten dat ze doodging! De meiden waren in tranen, ik heel eerlijk gezegd ook bijna. We waren in dubio, moesten we hiervoor nou een dierenarts gaan bellen ofzo? Ik stond net met een brok in mijn keel en een telefoon aan mijn oor, toen mijn dochters ineens even hard begonnen te gillen als Dido even daarvoor nog had gedaan.
Dido bleek aan het bevallen te zijn geweest. Ze had een baby gekregen. En ze hupte meteen daarna weer vrolijk rond, dus ze ging niet dood. Dat was dan weer een meevaller. Alleen… toen hadden we er dus ineens twee. Mijn man was in alle staten, want hij wilde er dus eigenlijk niet eens een. Gevalletje ‘zeg maar nee, dan krijg je er twee’. De baby noemden de meiden Puck. Zij waren natuurlijk meteen verliefd op dat kleintje.
Het bleef bij een baby en bij de dierenarts lieten we vaststellen dat het om een meisjescavia ging, dus ze kon blijven. Nu hebben we dus twee cavia’s, want ik kan het niet over mijn hart verkrijgen Puck weg te doen.”
Het gezin van Viviënne is niet de enige die dacht dat hun huisdier de pijp uit ging. Alice was op een verjaardag, waar haar dochtertje Lola bijna een chihuahua om zeep hielp. Per ongeluk. Je leest het hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.
