Beeld: Canva
Huisdieren, ze zijn onderdeel van je gezin. Vaak zelfs eerder deel van jullie gezin dan je kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms drijven ze je zo tot waanzin dat je ze eigenlijk gewoon per direct bij het asiel wilt afzetten. Deze week Viviënne en de cavia van haar dochters.
Viviënne, getrouwd, moeder van twee dochters (9 en 7): “Mijn dochters hebben jarenlang gezeurd om een cavia. Ze zagen er een bij ons buurmeisje en toen moest en zouden ze er zelf ook een. Dat datzelfde buurmeisje er na een paar weken al op was uitgekeken, deed er niet toe. Voor mij natuurlijk wel, want dat zag ik hier ook wel gebeuren.
Na een paar jaar hebben we toegegeven, al was mijn man het er eigenlijk nog steeds niet mee eens: ze kregen een cavia. Inmiddels hebben ze de leeftijd dat ze zelf de cavia kunnen verzorgen en het hok kunnen schoonmaken. Voorwaarde voor het krijgen van de cavia, is dat ze dat dus ook doen. Ze beloofden dat bij hoog en laag. We gingen het zien.
De eerste zes weken was er geen vuiltje aan de lucht. Ze zorgden goed voor hun cavia, die ze Dido genoemd hadden. Dido was een lief beestje, liet zich alles welgevallen en wilde eindeloos kroelen op de bank met zijn baasjes. En toen gebeurde er iets raars. We hoorden tijdens het avondeten plotseling die cavia gillen. Gealarmeerd sprongen we op en gingen we kijken.
We raakten allemaal een beetje in paniek. Dido lag op haar zij te hijgen en maakte echt een soort gillend geluid, heel hard. We dachten dat ze doodging! De meiden waren in tranen, ik heel eerlijk gezegd ook bijna. We waren in dubio, moesten we hiervoor nou een dierenarts gaan bellen ofzo? Ik stond net met een brok in mijn keel en een telefoon aan mijn oor, toen mijn dochters ineens even hard begonnen te gillen als Dido even daarvoor nog had gedaan.
Dido bleek aan het bevallen te zijn geweest. Ze had een baby gekregen. En ze hupte meteen daarna weer vrolijk rond, dus ze ging niet dood. Dat was dan weer een meevaller. Alleen… toen hadden we er dus ineens twee. Mijn man was in alle staten, want hij wilde er dus eigenlijk niet eens een. Gevalletje ‘zeg maar nee, dan krijg je er twee’. De baby noemden de meiden Puck. Zij waren natuurlijk meteen verliefd op dat kleintje.
Het bleef bij een baby en bij de dierenarts lieten we vaststellen dat het om een meisjescavia ging, dus ze kon blijven. Nu hebben we dus twee cavia’s, want ik kan het niet over mijn hart verkrijgen Puck weg te doen.”
Het gezin van Viviënne is niet de enige die dacht dat hun huisdier de pijp uit ging. Alice was op een verjaardag, waar haar dochtertje Lola bijna een chihuahua om zeep hielp. Per ongeluk. Je leest het hier.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bij ADHD denken veel mensen direct aan druk gedrag, impulsiviteit en moeite met concentreren.
Dat PFAS niet goed zijn voor onze gezondheid, is inmiddels bekend. Toch ontdekken onderzoekers steeds meer over de mogelijke gevolgen van deze hardnekkige chemicaliën.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
