Beeld: Canva
Huisdieren, ze zijn onderdeel van je gezin. Vaak zelfs eerder deel van jullie gezin dan je kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms drijven ze je zo tot waanzin dat je ze eigenlijk gewoon per direct bij het asiel wilt afzetten. Deze week Viviënne en de cavia van haar dochters.
Viviënne, getrouwd, moeder van twee dochters (9 en 7): “Mijn dochters hebben jarenlang gezeurd om een cavia. Ze zagen er een bij ons buurmeisje en toen moest en zouden ze er zelf ook een. Dat datzelfde buurmeisje er na een paar weken al op was uitgekeken, deed er niet toe. Voor mij natuurlijk wel, want dat zag ik hier ook wel gebeuren.
Na een paar jaar hebben we toegegeven, al was mijn man het er eigenlijk nog steeds niet mee eens: ze kregen een cavia. Inmiddels hebben ze de leeftijd dat ze zelf de cavia kunnen verzorgen en het hok kunnen schoonmaken. Voorwaarde voor het krijgen van de cavia, is dat ze dat dus ook doen. Ze beloofden dat bij hoog en laag. We gingen het zien.
De eerste zes weken was er geen vuiltje aan de lucht. Ze zorgden goed voor hun cavia, die ze Dido genoemd hadden. Dido was een lief beestje, liet zich alles welgevallen en wilde eindeloos kroelen op de bank met zijn baasjes. En toen gebeurde er iets raars. We hoorden tijdens het avondeten plotseling die cavia gillen. Gealarmeerd sprongen we op en gingen we kijken.
We raakten allemaal een beetje in paniek. Dido lag op haar zij te hijgen en maakte echt een soort gillend geluid, heel hard. We dachten dat ze doodging! De meiden waren in tranen, ik heel eerlijk gezegd ook bijna. We waren in dubio, moesten we hiervoor nou een dierenarts gaan bellen ofzo? Ik stond net met een brok in mijn keel en een telefoon aan mijn oor, toen mijn dochters ineens even hard begonnen te gillen als Dido even daarvoor nog had gedaan.
Dido bleek aan het bevallen te zijn geweest. Ze had een baby gekregen. En ze hupte meteen daarna weer vrolijk rond, dus ze ging niet dood. Dat was dan weer een meevaller. Alleen… toen hadden we er dus ineens twee. Mijn man was in alle staten, want hij wilde er dus eigenlijk niet eens een. Gevalletje ‘zeg maar nee, dan krijg je er twee’. De baby noemden de meiden Puck. Zij waren natuurlijk meteen verliefd op dat kleintje.
Het bleef bij een baby en bij de dierenarts lieten we vaststellen dat het om een meisjescavia ging, dus ze kon blijven. Nu hebben we dus twee cavia’s, want ik kan het niet over mijn hart verkrijgen Puck weg te doen.”
Het gezin van Viviënne is niet de enige die dacht dat hun huisdier de pijp uit ging. Alice was op een verjaardag, waar haar dochtertje Lola bijna een chihuahua om zeep hielp. Per ongeluk. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
