Beeld: Canva
Huisdieren, ze zijn onderdeel van je gezin. Vaak zelfs eerder deel van jullie gezin dan je kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms drijven ze je zo tot waanzin dat je ze eigenlijk gewoon per direct bij het asiel wilt afzetten. Deze week Femke en het hondje van haar schoonmoeder.
Femke* (36), getrouwd, moeder van 2 dochters (10 maanden en 2,5 jaar): “Mijn schoonmoeder heeft een hondje. Een Yorkshire Terriër, om precies te zijn. Ik heb zelf niks met honden, dus ik vind er niks aan, zo’n beest. Dit lijkt ook nog een beetje op een uit de kluiten gewassen rat. Brrr.
Mijn kinderen daarentegen zijn dol op het hondje, genaamd Mientje. Ze willen altijd meteen spelen met Mientje als we bij mijn schoonmoeder aankomen. Dat het een vals mormeltje is, maakt hen niks uit. Mij wel, ik vind dat eng, zo’n grommend, blaffend keffertje vlakbij het gezicht van mijn kinderen. Mijn schoonmoeder roept altijd dat ze niks doet, maar ja, dat geldt natuurlijk alleen maar tot ze een keer wél bijt.
Thuis gebruik ik dan ook een wat minder vriendelijk ‘koosnaampje’ voor Mientje. Namelijk: kutkeffertje. In de trant van ‘Dan neemt ze dat kutkeffertje ook weer mee, zeker?’, als mijn schoonmoeder langs komt. Onze oudste leert inmiddels flink praten. Nou, dat heb ik geweten.
Ik noem Mientje blijkbaar zo vaak ‘kutkeffertje’ dat mijn dochter dat nu ook gebruikt. En vaak ook, want ik krijg het er nu niet meer uit. Sinds ze door heeft dat ik me rot schrok toen ze het voor de eerste keer zei, is het natuurlijk om te gieren om het de hele tijd te roepen. Ook waar mijn schoonmoeder bij is, helaas. Ik vergeet haar blik nooit meer, de eerste keer dat mijn dochter over ‘kutkeffie’ begon. Oeps.”
Over kutkeffers gesproken… Alice was op een verjaardag, waar haar dochtertje Lola bijna een chihuahua om zeep hielp. Per ongeluk. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
