Beeld: Shutterstock
Sommige ouders zijn heel erg beschermend, maar volgens onderzoekers zijn de gevolgen van dat ‘helikopterouderschap’ voor een kind groot. Op haar blog legt Julie Sprankles uit waarom.
‘Een helikopterouder is iemand die overdreven betrokken is bij het leven van zijn kind’, vertelt Julie. ‘Volgens een Amerikaanse psycholoog proberen die ouders hun kinderen op allerlei gebieden te controleren en geven ze hen geen vrijheden en verantwoordelijkheden.’
Julie zegt dat elke ouder wel dit soort momenten heeft. Maar als het structureel is en in ernstige vorm, is het slim om dat in de gaten te houden. ‘Deze vorm van ouderschap kan namelijk ook negatieve effecten hebben op kinderen, zeker als ze ouder worden.’
Julie noemt een aantal onderzoeken waarbij deskundigen aangeven wat de mogelijke gevolgen van helikopterouderschap kunnen zijn. ‘De laatste jaren is gebleken dat jongvolwassenen niet kunnen omgaan met mislukkingen. Ze hebben immers nooit geleerd hoe ze als kind konden falen, omdat ze vertrouwden op ouderlijk toezicht. Ook het maken van eenvoudige beslissingen nemen is lastiger. Vaak wordt dan toch één van de ouders geraadpleegd.’
Lees ook:
‘Mijn dochter (6) zit de hele dag aan me vastgeplakt. Hoe maak ik haar zelfstandiger?’ >
Maar wat als één van de ouders een helikopterouder is en de ander niet? ‘Volgens deskundigen moet je dan vooral goed blijven communiceren’, zegt Julie. ‘En wees consistent. Werk samen, en als dat niet goed lukt, zoek dan professionele hulp.’
Om je kind meer op eigen benen te laten staan, moet je proberen om de drang te weerstaan om de risico’s voor je kind te minimaliseren. Julie: ‘Vraag je af wat er in het ergste geval kan gebeuren. Vaak is dat iets heel kleins: een geschaafde knie of vijf minuten huilen. Probeer je kind meer risico’s te laten nemen zodat hij steeds onafhankelijker wordt. Op die manier krijgt hij meer zelfvertrouwen.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
