De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.
Hier lees je een van de vragen, mét antwoord
Mijn dochter (6) zit de hele dag aan me vastgeplakt. Op een partijtje waar alle andere kinderen gezellig met elkaar spelen, wijkt ze niet van mijn schoot. Hoe maak ik haar zelfstandiger?
Gewoon van uw schoot afduwen, zegt Do’s stokoude buurvrouw mevrouw Huppers. En lekker gaan kletsen met de andere moeders. Maar mevrouw Huppers heeft makkelijk praten, haar schoot was domweg te klein voor haar negen kinderen (ze had trouwens ook geen tijd om met andere moeders te kletsen, de was wachtte).
De tantes zijn weekhartiger. Wij hebben ook makkelijk praten, wij hebben in totaal slechts drie kinderen opgevoed. En we hadden wasmachines. Verder lijkt het ons een nachtmerrie als je met geweld in een kudde wordt geprojecteerd. Wij zeggen: u hebt een liaan gebaard, en u bent een boomstam. Daartoe bent u op aarde. Laat het wurm nog maar even. Op een dag is het opeens over. Dan denkt u: hè, wat is er gebeurd?
Do had ook zo’n dochter die geen minuut zonder haar schoot kon. Op dit moment reist die dochter vier maanden door Zweden zonder ooit naar huis te bellen. Als uw dochter om uw been gestrengeld door het leven gaat, moet u maar bedenken: er is geen bruid die aan het been van haar moeder naar het altaar schrijdt.
Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl
Dit artikel staat in Kek Mama 13-2017.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
