Met afstand het meest ongemakkelijke moment in haar leven, beleefde Lotus terwijl ze in de auto zat en haar baas tegen haar schaamhaar aan keek.
Lotus* (45), getrouwd, moeder van drie kinderen: “Na drie zwangerschappen is mijn lichaam niet meer helemaal wat het geweest is. En hoewel ik daar inmiddels vrede mee heb, weigert mijn kledingkast zich aan te passen aan de nieuwe situatie. Met als gevolg dat ik laatst in een net te strakke broek naar kantoor ging. Dat had ik beter niet kunnen doen.
Ken je dat? Dat je ’s ochtends voor je kledingkast staat en denkt: ach, die broek moet toch nog wel passen? Ik had een belangrijke vergadering en wilde er een beetje knap uitzien. Dus trok ik mijn favoriete zwarte pantalon uit de kast. Die van vóór mijn derde zwangerschap.
Met wat gewurm, gehijs en het nodige inhouden van mijn adem kreeg ik hem zowaar dicht. Oké, ik kon nauwelijks bukken en zitten voelde alsof mijn ingewanden werden samengeperst, maar hé: hij zat dicht. Dat telde. Ik stond er toen nog niet bij stil dat ik op kantoor de hele dag zit, en dat deze broek zittend voelde als een martelwerktuig.
Op kantoor kreeg ik al snel spijt van mijn kledingkeuze. Na een halfuur achter mijn bureau had ik een diepe rode streep in mijn buik en tijdens de lunch durfde ik nauwelijks een boterham te eten. Ik was serieus bang dat de knoop eraf zou schieten en iemand een oog zou kosten.
Toen ik ’s middags iets van de grond moest oprapen, heb ik een collega gevraagd dat voor me te doen. Ik vertrouwde de naden namelijk voor geen meter. Straks barstte ik nog uit die broek. Om vijf uur kon ik eindelijk naar huis. Ik strompelde naar de parkeerplaats, liet me in mijn auto zakken en deed onmiddellijk mijn knoop en rits open.
Wat. Een. Opluchting. Ik liet mijn buik lekker naar buiten ploppen en zakte onderuit in mijn stoel. Eindelijk weer ademhalen. Hallelujah.
Net toen ik mijn autosleutel in het contact wilde steken, werd er op mijn raampje getikt. Mijn baas. Ik draaide het raam naar beneden en hij bukte om nog even iets te zeggen over een afspraak voor de volgende dag.
‘Zeg, ik wilde je nog even vragen of…’ Hij stopte midden in zijn zin. Zijn blik schoot naar beneden, zijn ogen werden groot en binnen twee seconden kreeg hij een hoofd zo rood als een tomaat. Ik besefte niet meteen wat er aan de hand was, tot ik zijn blik volgde.
Daar zat ik dus. Onderuitgezakt in mijn auto, met mijn broek wagenwijd open. Mijn knalrode string pontificaal in beeld. En alsof dat nog niet erg genoeg was, piepte er boven mijn ondergoed ook nog een flinke bos schaamhaar uit.
Ja, sorry hoor. Met drie kinderen, een baan en een huishouden staat ‘bikinilijn bijwerken’ momenteel ergens tussen ‘de schuur opruimen’ en ‘ooit nog eens rustig een boek lezen’ op mijn prioriteitenlijst. Maar dat hoefde mijn baas natuurlijk niet te weten. Sterker nog, dat had hij nóóit mogen weten.
Ik schoot overeind, probeerde tegelijkertijd mijn broek dicht te trekken en stootte daarbij keihard mijn elleboog tegen het stuur. Mijn baas keek inmiddels heel geconcentreerd naar een boom achter mijn auto. Hij wist zich duidelijk geen houding te geven. ‘Eh, ja, nou, die afspraak… Dat mail ik je morgen wel.’ ‘Ja, is goed! Prima!’ riep ik paniekerig.
Hij draaide zich om en liep met stevige passen weg. Ik bleef achter in mijn auto. Met een open broek, een hoofd zo rood als mijn string en de vurige wens dat de aarde me ter plekke zou opslokken en me zou laten verdwijnen.
De volgende ochtend kwam ik mijn baas tegen bij het koffieapparaat. ‘Goedemorgen’, zei hij, zonder me aan te kijken. ‘Goedemorgen’, piepte ik. We hebben allebei heel geïnteresseerd naar het koffieapparaat staan kijken. Ik kon me niet heugen dat dat ding er zó lang over deed een kopje koffie te zetten.
Sindsdien draag ik alleen nog broeken met elastiek naar kantoor. Ik riskeer niks meer. En mocht mijn baas ooit vragen of ik nog iets wil bespreken, dan is mijn antwoord nee. Sommige dingen kun je beter gewoon nooit meer ter sprake brengen.”
Nora maakte ook iets gênants mee, tijdens haar zwangerschap. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend. Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Video
Soms moet je eerst door een flinke storm voordat de zon weer gaat schijnen. Dat weet Linda de Mol als geen ander. De presentatrice kreeg de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren, zowel in haar relatie als binnen haar familie.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van *Nadine (37). Ze is […]
Nog even bij je kind kijken voordat je gaat slapen. Voor de meeste moeders een liefdevol ritueel, maar voor Samantha Cherish Wielkens (40) óók een noodzaak. Haar zoontje Jah-Noah (6) heeft diabetes type 1 en dat betekent dag en nacht alert zijn.
Dewi (23) uit Den Bosch dacht dat ze last had van nierstenen. Dat ze zwanger zou kunnen zijn, kwam geen moment in haar op. Ze had immers een spiraal en van een zwangerschapsbuik was niets te zien. Tot ze plotseling thuis beviel van dochter Noé.
Een muzikaal optreden maakte veel los bij Linda de Mol. In het voorwoord van de nieuwste LINDA. schrijft ze over een bijzonder moment waarop haar zoon Julian Vahle piano speelde tijdens een optreden van Roxy Dekker.
Video
Met afstand het meest ongemakkelijke moment in haar leven, beleefde Lotus terwijl ze in de auto zat en haar baas tegen haar schaamhaar aan keek. Lotus* (45), getrouwd, moeder van drie kinderen: “Na drie zwangerschappen is mijn lichaam niet meer helemaal wat het geweest is. En hoewel ik daar inmiddels vrede mee heb, weigert mijn […]
