Banksaldo: ‘Mensen denken dat ik uit geldnood met de kinderen bij mijn moeder woon, maar het tegendeel is waar’

Illustratie bij: Banksaldo: ‘Mensen denken dat ik uit geldnood met de kinderen bij mijn moeder woon, maar het tegendeel is waar’ Beeld: Canva

Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van *Nadine (37). Ze is alleenstaande moeder van Liv (10) en Boaz (6) en woont sinds anderhalf jaar met haar kinderen bij haar moeder.

Lees verder onder de advertentie

Wat komt er binnen?

Salaris Nadine (netto, 32 uur): € 3.050
Kinderalimentatie: € 450
Kinderbijslag (omgerekend per maand): € 230
Kindgebonden budget: € 410
Zorgtoeslag: € 0

Totaal: € 4.140

Wat gaat eruit?

Bijdrage aan moeder voor wonen en vaste lasten: € 550
Zorgverzekering: € 175
Overige verzekeringen: € 65
Boodschappen en huishoudelijke artikelen: € 400
Auto (brandstof, verzekering, belasting en onderhoud): € 260
Telefoon en abonnementen: € 85
Kleding en schoenen: € 160
Sport en hobby’s kinderen: € 95
Schoolkosten: € 35
Uitjes, verjaardagen en cadeaus: € 140
Vakantiepotje: € 150
Persoonlijke verzorging en kapper: € 85
Uit eten en afhaalmaaltijden: € 65
Overige uitgaven: € 75

Lees verder onder de advertentie

Totaal: € 2.340

Maandelijks over: € 1.800

Sparen?

Spaargeld: € 39.600
Beleggingen: € 0
Schulden: € 0

Nadine: “Als ik op een verjaardag vertel dat ik met mijn twee kinderen bij mijn moeder woon, krijg ik meestal dezelfde reactie. Mensen kijken me een beetje verbaasd aan en vragen dan voorzichtig of het wel goed met me gaat. Alsof ik op mijn 37e compleet ben afgegleden, omdat ik weer bij mijn moeder woon. Laatst vroeg een collega zelfs of ik geen eigen woning kon betalen. Ik zei dat ik dat best zou kunnen, maar dat ik het zonde van mijn geld vond. Ze keek me aan alsof ik gek was.

Lees verder onder de advertentie

Ik snap het ergens wel. Als je bijna veertig bent en twee kinderen hebt, verwachten mensen dat je een eigen huis hebt, maar ik heb inmiddels bijna € 40.000 spaargeld en houd iedere maand € 1.800 over. Dat was me nooit gelukt als ik in mijn eigen huurwoning was blijven wonen.

Na de scheiding

Drie jaar geleden gingen mijn ex en ik uit elkaar. We waren twaalf jaar samen en hadden een koopwoning. Toen we uit elkaar gingen, hebben we het huis verkocht. Na het aflossen van de hypotheek en het verdelen van de overwaarde hield ik ongeveer € 18.000 over. Dat vond ik destijds een prachtig bedrag. Ik had nog nooit zoveel geld op mijn rekening gehad, maar omdat ik met twee kinderen een nieuw leven moest opbouwen, was het ook zo verdwenen.

Lees verder onder de advertentie

Ik huurde een eengezinswoning voor € 1.350 per maand. Daar kwamen gas, water, licht, verzekeringen en alle andere vaste lasten nog bij. Ik werkte 32 uur als HR-adviseur en verdiende toen ongeveer € 2.850 netto. Met de alimentatie, kinderbijslag en het kindgebonden budget kon ik rondkomen, maar sparen lukte nauwelijks. Iedere maand was er wel iets. Nieuwe schoenen voor de kinderen, een kapotte stofzuiger of een rekening van de garage. Na anderhalf jaar was mijn spaargeld geslonken tot ongeveer € 7.000. Daar werd ik behoorlijk zenuwachtig van.

Voorstel van mijn moeder

Mijn moeder is 68 en woont alleen in een vrijstaand huis. Mijn vader is acht jaar geleden overleden. Sindsdien heeft ze het hele huis voor zichzelf. Boven zijn vier slaapkamers, waarvan ze er eigenlijk maar één gebruikt. Op een zondagmiddag zaten we bij haar aan de keukentafel toen ze ineens vroeg waarom we niet bij haar kwamen wonen. Ik begon te lachen en dacht dat ze een grap maakte, maar ze was bloedserieus. Ze zei dat ze het gezellig zou vinden om ons vaker om zich heen te hebben. Bovendien vond ze het onzin dat ik zoveel geld uitgaf aan huur, terwijl zij kamers over had.

Lees verder onder de advertentie

Ik heb er weken over nagedacht. Het voelde toch als een stap terug. Ik was eindelijk gewend aan mijn leven als alleenstaande moeder en had mijn eigen plek. Moest ik dan weer bij mijn moeder gaan wonen? Uiteindelijk heb ik besloten het een jaar te proberen. Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder en wil ik voorlopig niet weg.

Bijdrage aan woonlasten

Mijn moeder en ik hebben duidelijke afspraken gemaakt. Ik betaal haar iedere maand € 550 als bijdrage aan de woonlasten. Daarvan betaalt ze onder andere een deel van de energierekening, gemeentelijke lasten en het onderhoud van het huis. Daarnaast betaal ik € 400 per maand aan boodschappen en huishoudelijke artikelen. Mijn moeder doet meestal de grote boodschappen en ik betaal mijn deel. Als ik zelf iets extra’s wil halen, betaal ik dat natuurlijk ook.

Lees verder onder de advertentie

We hebben allebei onze eigen ruimte. Mijn moeder heeft beneden haar slaapkamer en badkamer. Ik slaap boven en de kinderen hebben ieder een eigen kamer. We delen de keuken en woonkamer. In het begin vond ik dat best wennen. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld de gewoonte om om halfzes te eten. Ik ben gewend om pas rond zes uur of halfzeven aan tafel te gaan. Ook bemoeide ze zich regelmatig met de opvoeding. Als ik zei dat Liv haar telefoon moest wegleggen, vond mijn moeder dat ik niet zo streng moest zijn. Daar hebben we weleens woorden over gehad. Inmiddels hebben we afgesproken dat ik degene ben die de regels voor de kinderen bepaalt. Mijn moeder mag natuurlijk haar mening geven, maar niet waar de kinderen bij zijn.

Bijna veertigduizend euro

Het grootste voordeel is natuurlijk financieel. Iedere maand zet ik € 1.800 op mijn spaarrekening. Dat doe ik meteen als mijn salaris binnenkomt. Toen we hier kwamen wonen, had ik ongeveer € 7.000 spaargeld. Inmiddels staat er € 39.600 op mijn rekening. Ik vind het soms nog steeds onwerkelijk. Vroeger was ik al blij als ik aan het einde van de maand € 100 kon overmaken naar mijn spaarrekening. Nu spaar ik in één maand meer dan sommige mensen in een halfjaar.

Lees verder onder de advertentie

Ik merk dat het me ontzettend veel rust geeft. Als mijn auto kapotgaat, hoef ik niet in paniek te raken. Als de kinderen iets nodig hebben, kan ik dat betalen. Toch ben ik niet ineens veel meer geld gaan uitgeven. Ik let nog steeds op aanbiedingen en koop regelmatig tweedehands kleding voor de kinderen. De hoofdprijs betalen is soms echt niet nodig.

Oma als oppas

Wat ook enorm scheelt, is dat mijn moeder regelmatig op de kinderen past. Als ik moet overwerken, haalt ze Boaz uit school. Liv fietst inmiddels zelf naar huis. Ik heb daardoor geen vaste bso-kosten. Dat scheelt me honderden euro’s per maand. Mijn moeder vindt het geweldig. Ze helpt de kinderen met hun huiswerk, bakt koekjes met ze en gaat regelmatig met Boaz naar de speeltuin. Ik vind het ontzettend bijzonder dat mijn kinderen zo’n hechte band met hun oma opbouwen. Ze zien haar iedere dag en vertellen haar dingen die ze soms niet eens aan mij vertellen.

Lees verder onder de advertentie

Ik probeer er wel op te letten dat mijn moeder niet automatisch onze oppas wordt. Ze heeft haar eigen leven, gaat graag wandelen met vriendinnen en zit op schilderles. Als ze een keer geen zin heeft om op te passen, moet ze dat gewoon kunnen zeggen.

Daten is ingewikkeld

Er zijn natuurlijk ook nadelen. Vooral mijn liefdesleven is er niet eenvoudiger op geworden. Sinds een halfjaar date ik af en toe. Maar probeer maar eens aan een man uit te leggen dat je met je twee kinderen bij je moeder woont. Een tijdje geleden had ik een paar leuke dates met iemand. Toen hij vroeg of hij een keer bij mij kon komen eten, vertelde ik hoe mijn woonsituatie eruitzag.

Lees verder onder de advertentie

Hij vond het maar vreemd. Hij vroeg of ik niet behoefte had aan zelfstandigheid en of mijn moeder zich niet overal mee bemoeide. Ik merkte dat ik mezelf meteen ging verdedigen. Alsof ik moest uitleggen dat ik heus wel een volwassen vrouw ben. Uiteindelijk is het niets geworden tussen ons. Niet alleen vanwege mijn woonsituatie, maar ik denk wel dat het meespeelde.

Mijn moeder vindt dat ik me daar niets van moet aantrekken. Volgens haar is een man die hier moeilijk over doet sowieso niet de juiste. Misschien heeft ze gelijk, maar soms zou ik het heerlijk vinden om gewoon iemand mee naar huis te nemen zonder dat mijn moeder beneden televisie zit te kijken.

Voelt als thuis

Laatst vroeg ik aan Liv of ze het niet jammer vond dat we geen eigen huis meer hebben. Ze keek me verbaasd aan en vroeg waarom. Voor haar voelt dit als thuis. Ze heeft haar eigen kamer, een grote tuin en haar oma altijd in de buurt. Boaz weet bijna niet beter. Ze hebben allebei vriendjes in de buurt en gaan naar dezelfde school als voorheen. Dat maakte de verhuizing gelukkig een stuk makkelijker.

Wat ik wel lastig vind, is dat ze soms erg verwend worden door mijn moeder. Als ik nee zeg tegen een ijsje, krijgen ze er van oma alsnog eentje. En met verjaardagen koopt ze vaak veel te dure cadeaus. Daar hebben we inmiddels afspraken over gemaakt, maar het blijft soms zoeken.

Eigen huis kopen

Mijn uiteindelijke doel is om weer een eigen woning te kopen. Ik zou graag een huis willen met drie slaapkamers en een kleine tuin. Alleen zijn de huizenprijzen zo hoog dat ik niet weet of dat binnenkort gaat lukken. Met mijn inkomen kan ik een bepaalde hypotheek krijgen, maar in de regio waar we wonen zijn geschikte gezinswoningen behoorlijk duur. Daarom wil ik voorlopig blijven sparen. Als ik nog twee jaar op deze manier doorga, kan ik ruim € 40.000 extra opzijzetten. Dan heb ik een flinke eigen inbreng en houd ik hopelijk ook nog een buffer over.

Tekst gaat verder onder de podcast

Mijn moeder zegt regelmatig dat ik helemaal niet weg hoef. Ze vindt het gezellig en zegt dat het huis groot genoeg is voor ons allemaal. Soms denk ik dat ze gelijk heeft. Waarom zou ik duizenden euro’s per maand uitgeven aan een eigen woning als we het hier zo goed hebben? Tegelijkertijd wil ik niet mijn hele leven bij mijn moeder blijven wonen. Ik wil ook weer iets opbouwen dat helemaal van mij is.

Geen haast meer

Wat ik vooral heb geleerd, is dat je niet altijd hoeft te doen wat anderen normaal vinden. Ik heb vriendinnen die een prachtig koophuis hebben, maar zich iedere maand zorgen maken over de hypotheek. Anderen werken fulltime om de kinderopvang en hun vaste lasten te kunnen betalen. Ik heb misschien geen eigen voordeur, maar ik heb wel financiële rust. En ik kan mijn kinderen een hoop aandacht geven zonder voortdurend bang te zijn voor onverwachte rekeningen. Wij doen het zo, een andere ouder doet het weer anders, maar wij zijn blij met hoe het nu is.”

Ook Lente (35) deelde haar bankrekening, maar haar spaarrekening is stiekem wél iets waar ze zich voor schaamt. Hier lees je haar verhaal.

* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.

Voeg ons toe als voorkeursbron

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail