Beeld: Getty Images
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In deze rubriek delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Voor Minne was dat haar relatiebreuk.
Minne (24): “Ik heb het uitgemaakt met mijn vriend, en de reden is totaal niet wat mensen denken. Hij had al een dochtertje van vier uit een eerdere relatie, zij is om de week bij hem. Veel mensen denken dat dat de reden is dat ik het heb uitgemaakt, omdat ik niet met haar kon omgaan. Dat is helemaal niet waar.
Sterker nog, ik vind het best jammer dat ik haar nu ook niet meer zie. Ik kon goed met haar opschieten, het was een heel lief meisje. En ik ben sowieso dol op kinderen. Er was een ander probleem. Met wie ik niet kon omgaan, was een andere huisgenoot van mijn ex: namelijk zijn hond.
Wat een vreselijk mormel was dat. Ik ben echt een dierenvriend en ik vind honden leuk, maar deze hond was gewoon echt verschrikkelijk. Elke keer als ik bij hen was, ergerde ik me meer en meer aan het gedrag van die hond. Totaal onopgevoed, schooien, trekken aan de riem, veel blaffen, totaal niet luisteren. Gewoon irritant. Maar het ergste: ze gedroeg zich agressief naar mij.
Het leek wel of zijn hond jaloers was op mij, en de aandacht die ik kreeg van mijn ex. Ze gromde naar me als ik binnenkwam. Mijn ex lachte het weg, maar ik vond het eng worden. Als ik bij haar in de buurt kwam, ging ze grommen en liet ze haar tanden zien. Na een tijdje durfde ik bijna niet te bewegen in dat huis.
Tekst gaat verder onder de podcast
Mijn vriend zag er de ernst niet echt van in, tot ik hem voor een ultimatum stelde. Of die hond eruit, of ik zou bij hem weggaan. Ik vind het nogal beschamend dat dit de reden is voor het einde van onze relatie, want die relatie was verder heel leuk en goed. Maar het was of ik, of de hond. En hij koos dus voor de hond.”
Sommige dingen kunnen maar beter geheim blijven. Zo ook het geheim van Juna, en iets met twee broers… Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
