Je kan als ouder of opvoeder een hoop doen om jongens te helpen om op te groeien tot emotioneel volwassen mannen met respect voor vrouwen. Dat vindt Anna Marah Jansen, specialist seksuele ontwikkeling. Ook als je zoon nog maar een hummeltje is.
Lees verder onder de advertentie
Je zoon opvoeden met respect voor vrouwen? Nog effe niet nodig, denk je als je naar je engeltje kijkt. Maar voor je het weet is ie een puber die ‘kech’ een normaal woord vindt. En soms speel je daar als ouder onbewust een rol in. Nu al.
1. Je bent zelf het voorbeeld
Kinderen leren niet vooral van wat je zegt, maar van wat je doet. Sta stil bij wat je thuis laat zien over zorg, emoties en gelijkwaardigheid, en kijk of dingen misschien anders of gelijker kunnen.
2. Kijk naar de taakverdeling in huis
Wie doet de meeste zorgtaken, wie vangt emoties op, wie voert de gesprekken als er iets speelt? Juist vaders kunnen daarin een belangrijke rol pakken, ook in het praten over gevoelens.
3. Let op subtiele signalen
Spreek je al je kinderen op dezelfde manier aan, los van gender? Zit er in je vragen of opmerkingen misschien onbewust een aanname verstopt? Veel van ons opvoedgedrag is automatisch en gebaseerd op hoe we zelf zijn opgegroeid. Wees je daarvan bewust, en wees ook mild voor jezelf.
Tekst gaat verder onder de podcast
4. Benoem wat je samen ziet, hoort of leest
Bij series, films en boeken waarin jongens vooral sterk, stoer of emotioneel afgesloten worden neer gezet, kun je hardop vragen stellen. Wat missen deze personages? Welke relaties zie je wel of juist niet?
5. Neem social media serieus
De invloed daarvan op het nog niet uitontwikkelde brein van jongeren is groot. Praat met je kind over wat hij ziet, wat hij daarvan vindt en hoe dat voelt. Luister vooral, zonder meteen te corrigeren.
6. Ga het gesprek aan over stereotypes
Je kunt met je kind bespreken wat hem opvalt aan ideeën over mannen en vrouwen, wat vreemd voelt of niet klopt. Zo leren ze zelf nadenken en positie innemen, iets waar ze later veel aan hebben.
7. Geef ruimte aan emoties
Help jongens begrijpen dat hun gevoelens ertoe doen. Dat verdriet, teleurstelling en onzekerheid er mogen zijn. Dat woede niet de enige uitweg is. En dat je het niet altijd alleen hoeft te weten of te kunnen.
8. Stimuleer verbinding en zorgzaamheid
Moedig jongens aan om oog te hebben voor de gevoelens en behoeften van anderen. Door kleine dingen: een kaartje sturen, een vriend vragen hoe het echt gaat, aandacht hebben voor wie zich niet uitspreekt. Ook zorgzaamheid kun je oefenen.
Marije ondervindt zelf hoe ingewikkeld de opvoeding van een zoon anno nu kan zijn: “Je kunt thuis als ouder eindeloos praten over respect. Over woorden, over grenzen, over wat je wel en niet accepteert. Maar ik merk ook dat er buiten die woonkamer andere codes gelden.” Hier lees je meer over haar ervaring.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.