Van voedsel en drinkwater tot karton en pesticiden: PFAS zit inmiddels in talloze producten. Dat deze chemische stoffen schadelijk zijn voor de gezondheid, is algemeen bekend. Maar nu blijkt dat ze ook juist voor kinderen extra risico’s vormen: PFAS zou namelijk kunnen leiden tot verzwakte botten bij hen.
PFAS (per- en polyfluoralkylstoffen) is een verzamelnaam voor een groep chemische stoffen. PFAS hebben een water- en vetafstotende werking en worden daarom verwerkt in bijvoorbeeld regenkleding of pannen met een antiaanbaklaag. PFAS breken niet of nauwelijks af in het milieu en door milieuvervuiling kunnen ze ook in ons voedsel en drinkwater terechtkomen.
Hierdoor krijgen mensen ze ook binnen en kunnen de stoffen zich langzaam ophopen in het lichaam. Het is niet te voorkomen dat je PFAS binnenkrijgt, omdat ze ook in kleine hoeveelheden in verschillende voedingsmiddelen kunnen zitten. Om deze reden wordt er ook veel onderzoek gedaan naar de risico’s van PFAS. Een recent onderzoek uit de Verenigde Staten en Canada schetst een wel heel zorgelijk beeld: PFAS zou namelijk kunnen zorgen voor verzwakte botten bij kinderen.
Voor het onderzoek werden 218 kinderen gedurende hun jeugd gevolgd en daarbij werden ook de concentraties van verschillende PFAS-varianten in hun bloed geanalyseerd. Er werd onder andere gekeken naar PFOA, PFOS, PFHxS en PFNA. Vervolgens werden deze gegevens vergeleken met metingen van botdichtheid op verschillende leeftijden. En wat bleek? Kinderen met een hogere PFOA-waarden hadden op 12-jarige leeftijd een lagere botdichtheid in de onderarm.
Hoewel het onderzoek een verband laat zien tussen PFAS en zwakkere botten, is er geen direct oorzakelijk bewijs. Toch vinden de onderzoekers de resultaten zorgwekkend. “Dit draagt bij aan het groeiende bewijs dat blootstelling aan PFAS op jonge leeftijd langdurige gezondheidseffecten kan hebben”, aldus onderzoeker Jessie Buckley van de University of North Carolina.
Opvallend is er dat er vooral een sterk verband werd aangetroffen bij meisjes. Waarom dit zo is, blijft vooralsnog onduidelijk, maar het zou kunnen dat geslacht een rol speelt in de gevoeligheid voor deze stoffen. Ook de timing van blootstelling blijkt cruciaal: de impact van PFAS verschilt afhankelijk van de leeftijd waarop kinderen eraan worden blootgesteld.
De gevolgen van blootstelling zijn niet gering: volgens de onderzoekers kan het verschil tussen hoge en lage PFAS-blootstelling neerkomen op een tot 30 procent hogere kans op botbreuken. Lage botmassa op jonge leeftijd wordt bovendien in verband gebracht met aandoeningen als osteoporose op latere leeftijd.
Wist je trouwens dat opulaire snoepgroenten vaak een chemische cocktail zijn? Hier lees je er meer over.
Bron: Sciencealert
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
