Rhesuszwangerschap kan echt een nachtmerrie zijn, waarbij de antilichamen van de moeder de baby’s bloed serieus kunnen verstoren.
Vroeger kreeg je een injectie met Rho(D)-immuunglobuline om te voorkomen dat je antilichamen maakt. Maar, onlangs verscheen een studie in de New England Journal of Medicine waar we blij van worden. Onderzoekers van UZ Leuven, samen met twintig andere ziekenhuizen, hebben een nieuwe speler op het veld getest: nipocalimab. En raad eens? Dit nieuwe medicijn heeft de overlevingskansen van baby’s bij rhesuszwangerschap met meer dan 90 procent verhoogd. Ja, je leest het goed—90 procent!
Voor de medische leken onder ons: bij een rhesuszwangerschap kunnen de antistoffen van de moeder ervoor zorgen dat het bloed van de baby wordt afgebroken, wat leidt tot bloedarmoede. Dit kan ernstig zijn, en tot nu toe was het gebruikelijk om ingrijpende bloedtransfusies uit te voeren. Maar met nipocalimab lijkt er een nieuwe manier om het probleem aan te pakken. Dit medicijn voorkomt namelijk dat die vervelende antistoffen van moeder naar baby worden doorgegeven.
Bij UZ Leuven werd het medicijn getest op veertien vrouwen, waarvan er zeven eerder een verlies hadden ervaren bij een vorige zwangerschap. En hier komt het goede deel: dertien van de veertien foetussen hebben deze zwangerschap overleefd dankzij nipocalimab. Wat een doorbraak!
Professor Roland Devlieger van het UZ Leuven zegt: “Ja, een rhesuszwangerschap blijft een risico. Maar het goede nieuws is dat we nu met nipocalimab een significante stap vooruit hebben gezet. In landen waar screening en behandeling minder geavanceerd zijn, blijft het een groot probleem, dus deze ontwikkeling kan echt een verschil maken.”
Bron: Nieuwsblad België
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
