Wat je tegen je kind zegt tijdens het eten weegt zwaarder dan je denkt. Volgens experts kunnen ogenschijnlijk onschuldige opmerkingen een grote invloed hebben op hoe kinderen later met eten omgaan.
Uit verschillende onderzoeken blijkt dat samen aan tafel zitten ontzettend waardevol is. Maar er is nog iets belangrijks: wat je zegt tijdens het eten. Deze ogenschijnlijk onschuldige opmerkingen kunnen een grote invloed hebben op hoe kinderen later met eten omgaan:
Een klassieker aan tafel. Maar volgens experts kun je beter geen eten inzetten als beloning of straf. Door het te zeggen, lijkt het alsof groenten iets zijn wat je moet doorstaan om bij het lekkere deel te komen. Het gevolg? Dessert wordt nóg aantrekkelijker en groenten juist minder. Sommige ouders kiezen er daarom zelfs voor om dessert tegelijk met het eten te serveren of het gewoon af en toe als losse traktatie te zien.
Kinderen een label geven klinkt misschien onschuldig, maar het kan verrassend veel invloed hebben. Wanneer een kind regelmatig hoort: “Je bent zo kieskeurig”, kan dat onderdeel worden van hoe ze zichzelf zien. En als je eenmaal denkt dat je een moeilijke eter bent, wordt het ook lastiger om nieuwe dingen te proberen.
Veel ouders zeggen dit met de beste bedoelingen. Je wilt tenslotte dat je kind genoeg eet. Maar met zinnen zoals deze bepaal je eigenlijk voor je kind hoeveel het moet eten. Daardoor kunnen kinderen het gevoel krijgen dat ze altijd door moeten eten, zelfs als ze al vol zitten.
We kennen het allemaal: je weet eigenlijk al dat je kind iets niet lekker gaat vinden. Toch raden experts aan om dat niet hardop te zeggen. Hierdoor neem je de nieuwsgierigheid al weg. Beter is om eerlijk te beschrijven hoe iets smaakt (“het is een beetje pittig” of “er zit veel knoflook in”) en je kind zelf te laten beslissen.
De bekende “één hapje proberen”-regel werkt voor sommige kinderen prima. Maar voor anderen kan het juist voor strijd aan tafel zorgen. Het kan druk geven en zelfs leiden tot een afkeer van bepaald eten. Het idee van veel voedingsdeskundigen: bied nieuw eten aan, maar laat kinderen zelf bepalen of, en hoeveel, ze eten.
Het klinkt positief, maar volgens experts kan deze zin onbedoeld een verkeerde boodschap geven. Een leeg bord lijkt het doel van de maaltijd te zijn. Kinderen kunnen daardoor hun eigen gevoel van honger of verzadiging gaan negeren, alleen maar om complimenten te krijgen.
Eten bestempelen als ‘goed’ of ‘gezond’ lijkt logisch, maar het kan ook een soort waarde-oordeel creëren. Door dit te zeggen kan bij kinderen het idee ontstaan dat sommige keuzes ‘goed’ zijn en andere ‘fout’. Dat kan later leiden tot schuldgevoelens rondom eten.
Ook eten negatief labelen is volgens experts geen goed idee. Zinnen zoals “pizza is zo dikmakend” kunnen ervoor zorgen dat kinderen zich schuldig voelen wanneer ze bepaald eten wel eten.
Veel ouders zeggen dit automatisch. Toch kan “stop met het verspillen van voedsel” druk geven om het bord leeg te eten, zelfs als een kind al vol zit. Een betere aanpak: laat kinderen kleinere porties opscheppen en geef ze altijd de optie om nog een tweede keer te nemen.
Naast deze 9 dingen is er ook nog een onverwachte factor die kan bijdragen aan kieskeurig eetgedrag volgens onderzoek. Welke factor dat is lees je hier.
Bron: Parents
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Wil je nog een kind, krijg je er twee. Of drie. “En dan was mijn man ook nog veel in het buitenland.”
