Beeld: Canva
Krijgt jouw kleine het bordje vol groenten niet leeg? Het kan best te maken hebben met hoe ouders zich voelen.
Nieuw onderzoek laat zien dat de mentale gezondheid van ouders, zowel vóór als na de geboorte, verband kan houden met kieskeurig eetgedrag bij jonge kinderen.
Onderzoekers bekeken gegevens uit het Generation R-onderzoek, waarin de gezondheid van Nederlandse kinderen vanaf de zwangerschap wordt gevolgd. Voor dit specifieke onderzoek werden gegevens van 4746 moeders met hun kinderen en 4144 vaders gebruikt. De kinderen waren geboren tussen 2002 en 2006.
De ouders vulden tijdens de zwangerschap en enkele jaren daarna vragenlijsten in over angst en depressie. Moeders gaven daarnaast informatie over het eetgedrag van hun vierjarige kind, vaders over hun driejarige kind. Uit de resultaten bleek dat zo’n 30 procent van de kinderen op driejarige leeftijd als kieskeurig te boek stond.
Na correctie voor allerlei achtergrondfactoren (zoals opleidingsniveau en gezinsinkomen) kwamen drie zaken duidelijk naar voren als beïnvloeders van kieskeurig eetgedrag op vierjarige leeftijd:
Zelfs milde vormen van angst bij ouders werden al geassocieerd met een grotere kans op kieskeurigheid bij hun kinderen. “Artsen zouden zich ervan bewust moeten zijn dat niet alleen ernstige angst en depressie, maar ook mildere vormen het eetgedrag van kinderen kunnen beïnvloeden”, schrijven de onderzoekers.
Hoewel de studie een verband aantoont, kunnen de wetenschappers niet definitief zeggen dat angst bij ouders direct leidt tot kieskeurig eten. Wel lijkt het waarschijnlijk dat er een causaal verband bestaat, zeker omdat de prenatale angst van moeders al kon voorspellen of hun kind later een kieskeurige eter zou zijn, ook als de moeder drie jaar later geen angstklachten meer had.
Er schijnt een TikTok-hack laat die zelfs de meest kieskeurige kinderen groente laat eten. Meer daarover lees je hier.
Bron: Generation-R
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
