Jennifer Aniston (52) is al jaren het slachtoffer van roddels en zwangerschapsgeruchten. De actrice begrijpt niet dat mensen online zulke nare berichten schrijven. ‘Ze weten niets over je.’
Dat vertelt ze in een openhartig interview met The Hollywood Reporter.
In verschillende documentaires, zoals die over Britney Spears, wordt kritisch teruggeblikt op de manier waarop de pers vroeger met sterren omging. Volgens Jennifer Aniston, die zelf vaak onderwerp van gesprek is, is er sindsdien maar weinig veranderd. ‘Ik denk dat mensen het vandaag de dag nog steeds doen. Vroeger schreven tabloids nare dingen over het persoonlijke leven van sterren, nu zijn het gewone mensen op social media’, vertelt de actrice. Het is lang geleden dat ze voor het laatst een roddelblad heeft bekeken. ‘Ben ik nog steeds zwanger van een tweeling? Word ik een wondermoeder van 52?’ lacht ze. Volgens Jennifer lijkt het alsof de roddelbladen het stokje hebben overgedragen aan elke ‘Jan Lul’ achter een beeldscherm die een belediging kan achterlaten. ‘Ik vraag me vaak af wat mensen daar nu eigenlijk uithalen.’
Lees ook
Rihanna reageert (geestig en ijzersterk) op zwangerschapsgeruchten >
Het lezen van al die geruchten was niet makkelijk voor de actrice. ‘Ik trok het me persoonlijk aan – die zwangerschapsgeruchten en het ‘ze verkiest haar carrière boven kinderen’-gerucht. Dan denk ik: je hebt geen idee wat er met mij aan de hand is: persoonlijk, medisch, waarom ik geen… kan ik kinderen krijgen?’ aldus Jennifer. ‘Ze weten niets over je, en dat was echt heel pijnlijk en vervelend.’
Bron: The Hollywood Reporter
Meer Kek Mama? Neem nu een abonnement en profiteer van leuke aanbiedingen!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
