Beeld: Getty Image
Emma Wortelboer is inmiddels moeder van dochter Mia en verwacht samen met haar partner Lars ook een tweede kind.
In een open gesprek met Mezza, het weekendmagazine van het AD, blikt ze terug op hoe het moederschap haar heeft veranderd, en dat blijkt soms verrassender en confronterender dan ze vooraf had gedacht.
Ze geeft eerlijk toe dat het ouderschap niet altijd vanzelf gaat. Waar ze zichzelf vroeger vooral kende als impulsief en energiek, merkt ze dat ze inmiddels bewuster en rustiger reageert. Toch blijft het soms zoeken naar de juiste balans. “Eerlijk: ik ben geen geboren ‘Ik ga met je spelen’-moeder”, zegt ze. “Ik ben wél een moeder die ruimte geeft aan emoties, net als mijn ouders dat bij mij deden.”
Die emotieruimte betekent niet dat alles altijd soepel verloopt. Wanneer haar peuter boos wordt probeert Emma juist haar eigen reactie te temperen. “Als Mia heel boos wordt, probeer ik rustig te blijven. Ook al heb ik soms de neiging om terug te krijsen, toch zeg ik: ‘Lieverd, ik snap het, ik zou ook boos worden.’” Zo probeert ze haar dochter te leren dat gevoelens er mogen zijn zonder dat ze de controle overnemen.
Tegelijkertijd is ze duidelijk over structuur en grenzen. Afspraak is afspraak, ook met een peuter. “Als we hebben afgesproken dat we ergens naartoe gaan, dan gaan we ook.” Ook de bedtijdroutine houdt ze bewust simpel, zonder eindeloze discussies: “Een slok water, een boek, welterusten.”
Emma ziet veel van haar opvoedstijl terug in hoe ze zelf is opgegroeid. Haar ouders gaven haar ruimte om te voelen, maar ook duidelijke kaders. “Mijn emoties mochten er altijd zijn. Ik voelde me gehoord en gesteund”, vertelt ze. Die balans probeert ze nu zelf door te geven. Moederschap heeft haar naar eigen zeggen ook rustiger gemaakt. “Ik ben wel wat… normaler geworden. Wat bedaarder. Ik wilde altijd meer, meer, meer. Rupsje-nooit-genoeg.”
Ondertussen groeit het gezin verder, al kwam de tweede zwangerschap onverwacht. Emma noemt het “niet helemaal gepland” en geeft aan dat ze eigenlijk nog uitkeek naar wat meer tijd voor zichzelf. Toch koos het stel ervoor om het te omarmen: “Maar ach, het is nooit een goed moment. Dus toen het gebeurde, zeiden we: ‘Joh, we gaan ervoor!’”
Wat ze haar kinderen vooral wil meegeven, is een gevoel van innerlijke stevigheid. Dat ze, los van alles en iedereen, bij zichzelf kunnen thuiskomen. “Ik gun Mia vooral dat ze bij zichzelf een fijne plek vindt om naar terug te kunnen keren”, zegt ze. Die veilige basis begint volgens haar bij liefde, vertrouwen en acceptatie binnen het gezin.
Benieuwd naar haar zwangerschapsaankondiging? Je leest ‘m hier.
Bron: Mezza
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Bij het kiezen van een babynaam denk je waarschijnlijk niet aan een toekomstige internetrel. Toch is dat precies wat een Amerikaanse moeder overkwam toen de namen van haar tweelingdochters online werden ontdekt.
Toen Elma en haar nieuwe vriend in een soort knipperlichtrelatie terecht kwamen, kwam de hulp uit onverwachte hoek. Namelijk Elma’s dochter van acht.
In de podcast That’s So Us, waarin Michelle Walk en Iris Zeilstra praten over alles wat het leven met zich meebrengt – van relaties tot het chaotische gezinsleven ertussenin – komt dit keer een opvallend persoonlijk onderwerp aan bod.
