Beeld: Getty Image
Emma Wortelboer is inmiddels moeder van dochter Mia en verwacht samen met haar partner Lars ook een tweede kind.
In een open gesprek met Mezza, het weekendmagazine van het AD, blikt ze terug op hoe het moederschap haar heeft veranderd, en dat blijkt soms verrassender en confronterender dan ze vooraf had gedacht.
Ze geeft eerlijk toe dat het ouderschap niet altijd vanzelf gaat. Waar ze zichzelf vroeger vooral kende als impulsief en energiek, merkt ze dat ze inmiddels bewuster en rustiger reageert. Toch blijft het soms zoeken naar de juiste balans. “Eerlijk: ik ben geen geboren ‘Ik ga met je spelen’-moeder”, zegt ze. “Ik ben wél een moeder die ruimte geeft aan emoties, net als mijn ouders dat bij mij deden.”
Die emotieruimte betekent niet dat alles altijd soepel verloopt. Wanneer haar peuter boos wordt probeert Emma juist haar eigen reactie te temperen. “Als Mia heel boos wordt, probeer ik rustig te blijven. Ook al heb ik soms de neiging om terug te krijsen, toch zeg ik: ‘Lieverd, ik snap het, ik zou ook boos worden.’” Zo probeert ze haar dochter te leren dat gevoelens er mogen zijn zonder dat ze de controle overnemen.
Tegelijkertijd is ze duidelijk over structuur en grenzen. Afspraak is afspraak, ook met een peuter. “Als we hebben afgesproken dat we ergens naartoe gaan, dan gaan we ook.” Ook de bedtijdroutine houdt ze bewust simpel, zonder eindeloze discussies: “Een slok water, een boek, welterusten.”
Emma ziet veel van haar opvoedstijl terug in hoe ze zelf is opgegroeid. Haar ouders gaven haar ruimte om te voelen, maar ook duidelijke kaders. “Mijn emoties mochten er altijd zijn. Ik voelde me gehoord en gesteund”, vertelt ze. Die balans probeert ze nu zelf door te geven. Moederschap heeft haar naar eigen zeggen ook rustiger gemaakt. “Ik ben wel wat… normaler geworden. Wat bedaarder. Ik wilde altijd meer, meer, meer. Rupsje-nooit-genoeg.”
Ondertussen groeit het gezin verder, al kwam de tweede zwangerschap onverwacht. Emma noemt het “niet helemaal gepland” en geeft aan dat ze eigenlijk nog uitkeek naar wat meer tijd voor zichzelf. Toch koos het stel ervoor om het te omarmen: “Maar ach, het is nooit een goed moment. Dus toen het gebeurde, zeiden we: ‘Joh, we gaan ervoor!’”
Wat ze haar kinderen vooral wil meegeven, is een gevoel van innerlijke stevigheid. Dat ze, los van alles en iedereen, bij zichzelf kunnen thuiskomen. “Ik gun Mia vooral dat ze bij zichzelf een fijne plek vindt om naar terug te kunnen keren”, zegt ze. Die veilige basis begint volgens haar bij liefde, vertrouwen en acceptatie binnen het gezin.
Benieuwd naar haar zwangerschapsaankondiging? Je leest ‘m hier.
Bron: Mezza
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
