Bron foto: Instagram
De Nederlandse politiek krijgt een primeur: er gaat voor het eerst een minister met zwangerschapsverlof. Demissionair minister Liesje Schreinemacher heeft een kleintje op komst.
Dat vertelt ze aan de Telegraaf. Het is erg bijzonder nieuws, want in de geschiedenis van de Tweede Kamer is er nog nooit een minister met zwangerschapsverlof gegaan. “Het is bijzonder, maar het zou goed zijn als het snel normaal wordt”, legt ze uit. “Als we de politiek en andere hoge functies een aantrekkelijke en werkbare plek willen maken voor jonge vrouwen, moeten we ervoor zorgen dat hier ruimte voor is en het normaal is. Net zoals jonge vaders dit met het ouderschap moeten kunnen combineren.”
Liesje wil in november na de Tweede Kamerverkiezingen een paar maanden verlof opnemen. Tot die tijd verwacht ze haar taken gewoon uit te kunnen blijven voeren. “Zolang ik fit genoeg ben en het natuurlijk medisch verantwoord is.” De politica vliegt namelijk veel voor haar werk als minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking.
Haar taken worden tijdens het verlof tijdelijk overgenomen door een collega uit het kabinet. Als er na haar verlof nog geen nieuw kabinet is gevormd, komt ze terug als demissionair minister.
Aangezien we demissionair zijn en er over een nieuw regeerakkoord wordt onderhandeld, is het logisch dat een collega uit het kabinet mijn taken tijdelijk zal overnemen. Of ik daarna terugkeer als minister is afhankelijk van de duur van de formatie.”
De 40-jarige VDD-politica vertelt ook over haar eigen ervaringen: “Het is een heel bijzondere ervaring. Natuurlijk, soms ervaar ik dezelfde kwaaltjes als veel andere vrouwen, zoals misselijkheid of vermoeidheid, maar over het algemeen gaat alles prima.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
