Bron: KRO-NCRV Fotograaf:
Stijn Ghijsen
Na zes stoere jongens en twee meiden hopen Gerdine (44) en Maarten (41) Blom in Een huis vol vurig dat baby nummer negen eindelijk weer een meisje wordt.
“Wij zouden dat natuurlijk ook heel bijzonder vinden als dat zo zou zijn”, zegt Maarten hoopvol. Met acht kinderen in huis is het geslacht inmiddels bijna een familiestuk, en de hoop op wat extra vrouwelijke versterking is groot. Zelfs zoon Ezra steekt dat niet onder stoelen of banken: “Omdat we heel weinig meisjes hebben.” Op een broertje zit hij minder te wachten: “Niet echt.”
Toch draait het voor de Bloms niet alleen om roze of blauw. Gerdine is achttien weken zwanger en beseft hoe bijzonder elk gezond kindje is. “Het is toch een wonder als het allemaal goed mag gaan”, zegt ze dankbaar. En mocht het kindje extra zorg nodig hebben, dan is het net zo welkom. Maarten is daar heel duidelijk over: “Al zou het kindje gehandicapt zijn, dan is het nog steeds welkom.” Gerdine knikt instemmend: “Met een groot gezin erbij, wordt dat dan wel een uitdaging. Dan is het maar hopen dat we een weg vinden.”
Omdat er geen oppas beschikbaar is, gaan ook de jongsten gezellig mee naar het ziekenhuis voor de echo. Terwijl zij zich vermaken in de wachtkamer, ligt Gerdine gespannen achter het echo-apparaat. Als ze zelf iets ziet ‘bungelen’, denkt ze heel even aan een jongen. Maar de verloskundige heeft ander nieuws: het wordt een dochter. “Oh, dat is wel heel bijzonder”, reageert Gerdine met tranen in haar ogen.
De opluchting en blijdschap overheersen. “Ergens wilde ik er niet te veel aan denken of er op hopen, maar als het dan echt zo is dan denk je: wow wat bijzonder zeg.” Voor de kinderen blijft het geslacht nog even geheim tot de grote onthulling.
Met inmiddels acht kinderen (en een negende op komst) is het leven van Gerdine Blom uit Een Huis Volallesbehalve rustig. Toch weten zij en haar man Maarten (41) de dagelijkse georganiseerde chaos goed in banen te leiden. Je leest het hier.
Bron: KRO-NCRV
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
