Wekenlang huilde Joa, het zes maanden oude zoontje van Annemarie en Simon Keizer, om onverklaarbare redenen. Elke nacht was het koppel in de weer om het jochie te troosten. Op Instagram geeft Annemarie nu een update over zijn gezondheid.
“Ons lieve mannetje. Wat is er toch met jou? Kon je het papa en mama maar vertellen. We willen je zo graag helpen”, schreef de radeloze Annemarie vorige week op Instagram.
Na de geboorte van Joa, nu zes maanden geleden, was er niets aan de hand. Sterker nog: het jongetje sliep als een roos. “In de weken die volgden was Joa een superzoete baby en sliep zelfs een enkele keer al 6/7 uur achter elkaar!” schrijft Annemarie. De ellende begon toen Joa eczeem kreeg. Er volgden wekenlang slapeloze nachten. “Nachten die van kwaad tot erger gingen. Wekenlang waren we elk uur aan het knuffelen, troosten en wiegen.”
Annemarie wist zich geen raad met de ontroostbare Joa. “We zullen er alles aan blijven doen om je te helpen, en uit te zoeken waar je zo’n last van hebt”, schreef ze vorige week. Sinds een paar dagen is de rust wedergekeerd in huize Keizer. “Joa krijgt medicijnen tegen verborgen reflux. De symptomen lijken toch die kant op te wijzen”, schrijft Annemarie. “Hij is nu van elk kwartier wakker ‘s nachts naar 3 uur achter elkaar slapen gegaan! We hopen zo dat ons lieve baby’tje zich weer helemaal lekker gaat voelen! Het begin is er!”
Lees ook: Annemarie Keizer maakt zich zorgen om baby Joa: ‘Wat is er toch met jou?’
Dit bericht op Instagram bekijken
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
