Beeld: Unsplash
Of ze nu het gender van hun toekomstige kind kunnen voorspellen of een aankomend ongelukje. Het kan zorgen voor gefronste wenkbrauwen, maar deze vrouwen kennen de kracht van moederintuïtie.
Mirjam (37) woont samen met Enzo (38) en is moeder van Lina (11) en Emma (8).
“Ik wist zeker dat ik zwanger was van een meisje. Toen zelfs de derde echo volgens de verloskundige overduidelijk een jongen uitwees – ‘Kijk, een piemeltje!’ – wilde ik het nog niet geloven. Ik beviel van een ogenschijnlijk gezonde jongen. Maar naarmate hij ouder werd, raakte hij steeds meer in zichzelf gekeerd. Na schooltijd wilde hij zich steevast verkleden in prinsessenjurken, zijn nagels had hij altijd gelakt. Enzo gooide het op kinderspel, ik nam het serieuzer.
Mijn kind was acht toen het hoge woord eruit kwam: ‘Ik voel me een meisje.’ Lina, zo wilde ze heten, een naam die gek genoeg ooit op mijn lijstje stond. Toen Enzo en ik dat accepteerden, zag ik mijn kind met de dag gelukkiger worden. Lina is nu elf en loopt sinds kort bij de genderpoli. Op school is ze allang niet meer ‘dat jongetje in meisjeskleren’, maar wordt ze volledig geaccepteerd als meisje. Ze heeft een lang en moeilijk traject voor zich, maar ik voel dat ook dat goed komt.”
Lees ook – Is de baby ineens tóch een meisje: ‘Haar naam kwam gewoon op het blauwe geboortekaartje’ >
“Minne moest en zou haar witte broek aan, die ochtend. ‘Doe nou niet, pak even iets praktisch. Je zwarte trainingsbroek is prima’, mopperde ik. Geen idee waarom, want de zon scheen en het was echt weer voor een witte broek. Minne bleef weigeren – en terecht, zou je zeggen. In haar witte broek leverde ik haar chagrijnig af bij het schoolplein.
Een paar uur later ging mijn telefoon. ‘Mam, kom je me halen?’ piepte mijn dochter aan de andere kant van de lijn. ‘Ik ben voor het eerst ongesteld geworden.’”
77% van de moeders in Nederland heeft te maken met momshaming, blijkt uit onderzoek van Kek Mama. Dat vond de redactie zó schokkend, dat ze een campagne is gestart: Kek Mama lanceert mombracing, de tegenhanger van momshaming, en roept alle moeders op om elkaar voortaan te steunen in plaats van te bekritiseren.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
