vaderschapstest wie vader is
Beeld: Pixabay

Shayla (31) had net haar relatie verbroken, toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. De vraag was alleen: van wie? Direct na haar bevalling liet ze een vaderschapstest doen.

Shayla: “Damian is net vijf maanden, maar pas sinds een maand of vier weet ik wie zijn vader is.”
 

Gezapig

Ik had een vaste relatie. Al sinds mijn negentiende. Mijn vriend en ik waren gek op elkaar, maar hadden nog niets gezien van het leven. We kenden elkaar van het uitgaansleven, en voor ons allebei was dit de eerste, serieuze relatie. Binnen een jaar woonden we samen. Best jong, als je pas twintig bent.

Toen we allebei een baan vonden, jaren later, werd ons leven al snel gezapig. We ontwikkelden ons ieder een andere kant op; hij als IT’er, ik als schoonheidsspecialist. De avonden op de bank brachten we zwijgend door, en de stapavonden in het weekend deden we al snel liever met onze individuele vrienden dan met elkaar.

We hadden allebei een kinderwens. Maar we hadden ook de tijd, dus spraken er wel over, maar handelden er niet actief naar. Wel spoelde ik op mijn achtentwintigste de pil door het toilet. Vooral omdat ik de hormonen zat was, maar ook met de gedachte: als het dan komt, dan is het welkom.
 

Verliefd op een ander

Maar ik werd niet zwanger. Ik was bijna dertig, toen ik verliefd werd op een ander. Achteraf was het meer aandacht dan echte liefde, maar deze man gaf me wat ik sluipenderwijs met mijn eigen vriend steeds meer miste: vriendschap en intimiteit. Mijn vriend en ik deelden een koelkast en een bed, meer diepgang had onze relatie niet meer. We vreeën nog wel, sporadisch, maar meer mechanisch dan uit liefde.
 

‘Alleen met mijn zwangerschapstest’

Drie maanden nadat ik verliefd werd op een ander, zette ik een punt achter onze relatie. Het was op, dacht ik, met deze man was het zo veel fijner. Maar een maand later zette hij me aan de kant.

Ik was niet eens verdrietig, eigenlijk zelfs opgelucht. Mijn ex-vriend woonde bij zijn ouders, en alleen in ons appartement realiseerde ik me dat ik onze relatie had verbroken uit onvrede en vluchtte in de armen van een ander, maar nooit geprobeerd had mijn onvrede bespreekbaar te maken of aan te pakken.

In datzelfde appartement, nog geen twee maanden na het vertrek van mijn ex en amper drie weken single, deed ik een positieve zwangerschapstest.

 

Lees ook:
Relatiecrisis na de kinderen: 'Misschien moeten we er maar mee ophouden' >

 

‘Abortus was geen optie meer’

Ik heb een uur verslagen op de bank gezeten. Natuurlijk wilde ik dolgraag een kind. En in één klap was me duidelijk dat ik dat ook maar met één man wilde: mijn ex-vriend met wie ik al tien jaar lief en leed deelde. Mijn zus bracht me tot rede. Zei: ‘Slaap er een nacht over, Shay, dan denk je morgen helder verder.’ De volgende ochtend belde ik mijn ex.

We spraken we af voor lunch in een café, en sloten de tent na middernacht. Bespraken alles wat al die jaren ongezegd was gebleven. Hij miste mij net zo erg, maar we vonden allebei dat we tijd nodig hadden. Tijd waarin het mensje in mijn buik wel groeide, en waarover ik hem niet vertelde.

Toen ik bijna tien weken zwanger was, waren mijn vriend en ik weer zo ver naar elkaar toe gegroeid, dat abortus – wat ik al die tijd als optie open had gehouden – voor mij geen mogelijkheid meer was. We wilden allebei dolgraag een kind, we waren weer gelukkiger dan ooit samen, en ik droeg een kind in me. Er zat niks anders op dan het hem te vertellen.
 

Best even slikken

Hij reageerde liever dan ik had durven dromen. ‘Als het van hem is, erken ik het kind’, zei hij. Mijn avontuurtje dat evengoed de vader kon zijn, was in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik besloot hem niet in te lichten, en een vaderschapstest te doen zodra mijn kind geboren was. Mocht hij dan de vader blijken, dan kon ik het hem altijd nog vertellen.

Voor mijn vriend was het best even slikken, dat een andere man de vader van mijn kind kon zijn. Maar ik was niet vreemdgegaan, veel kon hij er dus niet van zeggen. De zachtheid waarmee hij ermee omging, maakte dat ik alleen maar meer van hem ging houden. En ik, ik deed niet anders dan smeken dat dit echt zijn kind zou zijn.
 

Mondje open

Gek genoeg hebben we de zwangerschap toch ontspannen doorlopen. ‘Ik weet zeker dat hij van mij is’, zijn mijn vriend constant. ‘Misschien is het wel een meisje, en van een ander’, reageerde ik dan. Al lag ik ook weleens wakker: als mijn avontuurtje de vader was, zou er geen nood aan de man zijn, maar de situatie wel stukken gecompliceerder worden.

Vijf maanden geleden werd Damian geboren – inderdaad een jongetje. Een dag na de geboorte hebben mijn vriend en ik ritueel wat wangslijm bij hem afgenomen met behulp van de zelftest. Ook mijn vriend leverde wangslijm in, en voor de zekerheid ik ook. Ruim twee weken later kwam de uitslag: mijn zoon groeit op met zijn eigen bloedverwanten.”
 

Vaderschapstest

Een DNA-test kan via de huisarts, maar de vraag komt zo weinig voor, dat ook die je waarschijnlijk doorstuurt naar internet, weet een Rotterdamse huisarts bij navraag. “Die testen zijn vrij betrouwbaar. Het onderzoek wordt niet vergoed uit de basisverzekering, dus ook wij verwijzen uiteindelijk door naar die bureaus”, zegt zij. “Uit bloedonderzoek valt DNA-verwantschap niet vast te stellen, je hebt er haar, wangslijm, of nagels voor nodig.”

De gemiddelde DNA-test via internet kost pakweg honderdvijftig euro. Ze zijn niet rechtsgeldig; wanneer je via de rechter DNA-verwantschap wilt vaststellen, zijn bij de test – meestal bij de huisarts – onafhankelijke getuigen nodig. Bovendien kun je alleen een DNA-test laten doen wanneer je juridisch ouder bent van het kind.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

sabbatical huissloof lamzak
Beeld: Shutterstock

Ze gingen het totaal anders doen: een handeltje beginnen in wijn, of een eigen B&B. Het werd een ramp. “Ons inkomen halveerde, en we zagen elkaar nooit meer.”

Roos (34) en Reinier (37), drie kinderen (8, 6 en 2), zij nam een sabbatical, hij ging vanuit huis werken om te investeren in hun gezin.

Roos: “Het rennen van de ene opvang naar de andere, het ene gat dichten met het andere om maar te zorgen dat iedereen gevoed, gekleed en onder de pannen was, en daardoor het chronische gebrek aan tijd die ik samen met mijn kinderen kon doorbrengen: twee jaar geleden was ik er van de ene op de andere dag helemaal klaar mee.

Onze oudste dochter heeft extra zorg nodig vanwege een verstandelijke achterstand na zuurstofgebrek bij haar geboorte. Die extra zorg is lastig te vinden, vonden wij. Naar welke opvang we haar ook brachten, ze gedijde er nooit goed. Ga dan maar eens met een gerust hart op je werk zitten, vijf dagen per week. Ik had geen keus, ik vond dat ik wel fulltime moest werken: de opvang van de kinderen was duur, we hadden een hoge hypotheek en als hr-medewerker bij een pensioenfonds verdiende ik bijna net zoveel als Reinier. Te veel om zomaar op te geven dus. Jaren, veel te lang, modderden we voort. We leidden een riant leven, maar ten koste van wat?
 

Sabbatical

Toen ik zeven maanden zwanger was van onze jongste, een ongepland ‘cadeautje’, besloten we het anders aan te pakken. Met wéér een halfjaar kolven tijdens mijn drukke baan, nóg meer kinderopvang en veel te weinig tijd met mijn kinderen in het vooruitzicht terwijl mijn oudste me juist zo nodig had, riep ik spontaan: “Ik geloof dat ik een jaar helemaal wil stoppen met werken.”

Reinier was meteen voor. Het kaartenhuis waar we ons in begaven en waarin we eigenlijk voor niks écht tijd hadden, was niet de reden dat we ooit een gezin hadden gesticht, vond hij. We rekenden en planden en besloten binnen twee uur: ik zou een sabbatical nemen, hij zou bedrijfsadvies-klussen doen vanuit huis, in plaats van op locatie. Een jaar lang teruggeworpen op elkaar. Tijd inhalen en vooral: herinneringen maken, voordat we alle kostbare tijd met onze kinderen hadden gemist. Mijn werkgever werkte fantastisch mee. “Ik heb meer aan een uitgeruste werknemer dan aan een opgebrande”, zei hij, en beloofde dat mijn baan er na een jaar nog voor me zou zijn.

Onze oudste dochter bloeide op in dat jaar. Het was hartverscheurend om te voelen hoe erg ze de zorg van mij nodig had gehad, de jaren ervoor. We genoten van elkaar. De kinderen en ik, tenminste. Eindelijk kon ik eens helpen op school, hele middagen films met ze kijken, of zomaar naar de dierentuin, gewoon omdat we daar op een woensdagmiddag zin in hadden. Tussen Reinier en mij was het andere koek.
 

Lees ook
Zo komen jij en je partner tot de beste taakverdeling thuis >

 

Kibbelen

Onze hele relatie waren we gewend geweest eigen levens te leiden. Mijn carrière en de zijne, en de tijd die overbleef was van ons. Opeens zat er dagelijks een man in huis die niks bleek bij te dragen aan het huishouden. Die niet zag wanneer de kinderen gevoerd, geamuseerd of naar bed gebracht moesten worden. De dagen thuis zag hij als dé gelegenheid om – naast zijn freelance klussen – hobby’s op te pakken. Te golfen en voetbal te kijken. Het idee was om tijd voor elkaar te nemen als gezin. In plaats daarvan nam hij vooral tijd voor zichzelf.

Ik werd een huissloof die haar man steeds vaker de deur uit keek, hij een lamzak op de bank die niet begreep waar ik in hemelsnaam zo’n probleem van maakte. Toen we nog fulltime werkten, gebruikten we de schaarse tijd samen om echt te praten en genieten. Nu was samenzijn zoiets gewoons geworden dat we het echte contact verloren. Ik ergerde me aan zijn laksheid en werd boos om dingen die ik voor die tijd nooit gezien zou hebben. Een vuile koffiebeker die niet meteen in de vaatwasser verdween. Een natte handdoek op bed. Post die drie dagen ongeopend bleef liggen. Andersom stoorde hij zich aan mijn pietluttigheid, want waarom was dit alles nu opeens een probleem? Elke dag kibbelden we wel een keer, zonder uit te spreken wat ons écht dwarszat: dat dit een heel slecht idee was geweest. Plotseling begreep ik hoe de huwelijken van vriendinnen stuk voor stuk strandden.
 

'Dóe nou eens wat man'

Na een maand of negen barstte de bom. Uitgeput van een dag zorg voor de kinderen inclusief het in bed leggen, kwam ik ’s avonds beneden in een woonkamer die eruitzag als een slagveld. Reinier lag op de bank, keek tv, en leek niet van plan de handen uit de mouwen te steken. “Dóe nou eens wat man”, schoot ik uit mijn slof. “Gék word ik hiervan: we zouden in ons gezin investeren, maar dit voelt als een soloproject.”

Toen pas raakten we in gesprek. Reinier zag me in dat jaar op een manier die hij niet kende, zei hij. Vond me gestrest en dwangmatig, want waarom kwam ik niet gewoon bij hem zitten als de kinderen in bed lagen? Ik had me nog nooit druk gemaakt om het huishouden, dus waarom nu wel, terwijl het drukker was dan ooit? Eindelijk legden we onze verwachtingen naast elkaar en bekeken in hoeverre die waren uitgekomen. Grotendeels niet, concludeerden we: wij waren ongelukkig, en de kinderen hadden weliswaar meer zorg van mij, maar per saldo niet per se meer kwalitatieve aandacht, doordat ik alleen maar aan het ploeteren was.

Daarop liet Reinier zich weer fulltime inhuren en besloot ik mijn baan parttime voort te zetten – wat gelukkig kon met behulp van een fijne duo-collega. Dat bleek de gouden greep. Ons kaartenhuis stond een stuk steviger nu ik genoeg thuis was voor de kinderen maar tóch mijn eigen carrière hield. En nu Reinier en ik geen hele dagen meer op elkaars lip zaten, kwam het verlangen naar elkaar terug. Nooit meer een gezamenlijke sabbatical. Als we meer tijd nodig hebben met elkaar, gaan we wel een keertje extra op vakantie.”
 

Dit artikel is deel van een interviewserie in Kek Mama 11-2018.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

het roer om

Suze van Nunen (41), moeder van een zoon van tien, scheidde na achttien jaar van haar man. 'Ik besefte meteen dat ik de juiste beslissing had genomen.'

‘Afgelopen zomer werd ik veertig. Ik vierde de mijlpaal met vriendinnen en mijn tienjarige zoon, Alex. Er werd gezongen, taart gegeten en wijn gedronken. Ik voelde me heus jarig, maar ik miste iemand. Mijn man. Die wéér werd opgeslokt door zijn werk voor een non-profit organisatie in Brussel. Daar maakten mijn vriendinnen opmerkingen over. Mijn man de wereldverbeteraar die privé steken liet vallen. Ze zeiden het knipogend, maar de kern van waarheid kwam hard aan.’

 

Alleen langs de lijn

‘Toen onze zoon Alex werd geboren bleef ik thuis terwijl Richard steeds verder opklom op de carrièreladder. Zes jaar geleden kreeg hij een mooie functie aangeboden in een grote non-profit organisatie in Brussel. Veel werkuren met vergaderingen in de avonden. Dat deze baan zou betekenen dat hij hele weken niet thuis zou zijn, wuifde hij weg. Het zou in de praktijk vast meevallen. Niet dus. Richard was gemiddeld twee tot drie weken per maand in Brussel. Ik zat thuis met onze zoon en voelde me buitengesloten. Ik overwoog als gezin naar Brussel te verhuizen, maar de gedachte mijn ouders te moeten achterlaten in Nederland hield me tegen. Ondertussen miste Richard belangrijke momenten in Alex’ leven. Tijdens zijn eerste voetballes stond ik tussen alle vaders langs de lijn. Schoolresultaten kreeg hij mee via appjes. En als hij er dan twee weekenden per maand wel was, leek hij er met zijn hoofd niet bij.’

 

Ondankbaar

‘Toen Alex na schooltijd steeds vaker met vriendjes afsprak, nam ik een baan aan als verzorger in de ouderenzorg. Richard wilde dat ik er was voor Alex en we kregen ruzie over de telefoon. We hadden totaal verschillende ideeën over hoe een gezinsleven er uit zou moeten zien. Ik riep dat ik hem miste, meer dan de helft van de tijd was ik alleen. Hij vond me ondankbaar, hij zorgde toch voor geld in het laatje. In verdere gesprekken die ik aanknoopte, ook later thuis, sloeg hij dicht. Hij ging niet veranderen, zei hij, en vertrok weer naar Brussel.’

 

Lees ook
Zo ziet het eerste jaar na de scheiding eruit volgens moeder Katie >

 

Puberale kriebel

‘Op mijn werk ontmoette ik Maarten, een leuke, nieuwe collega die de werkroosters ging maken. Maarten was alles wat Richard niet was. Oprecht geïnteresseerd, lief en op het werk altijd in mijn buurt. Dat laatste met reden, zo bleek. Na een maand biechtte Maarten op mij heel leuk te vinden. Ik voelde een puberale kriebel in mijn buik, vluchtte naar huis en dacht na over mijn huwelijk. Over de man die zijn werk belangrijker leek te vinden dan zijn vrouw. Niet lang daarna nam ik het besluit: ik ga scheiden.’

 

Goede beslissing

‘Sinds januari is de scheiding rond en woon ik met Alex in een kleiner huis. Het gaat goed met hem. Hij heeft gewoon contact met zijn vader, maar meer of beter dan vroeger is het niet. In die zin is er helaas niks veranderd. Ik denk nog wel eens terug aan hoe ik uitsprak te willen scheiden. Omdat ik een partner wilde die er voor me was. Hoe Richard me aankeek en koeltjes zei dat als dat echt was wat ik wilde, hij akkoord ging. Dat hij niet eens wilde vechten voor ons huwelijk deed me meteen beseffen dat ik de goede beslissing had genomen. Natuurlijk had ik daar verdriet om. Maar er was iets wat de pijn verzachtte. Of íemand, eigenlijk. Maarten. Die met alle geduld vanaf de zijlijn toekeek. Die wachtte tot de scheiding rond was en twee maanden later heel voorzichtig vroeg of ik wat met hem wilde gaan drinken. Ik geloof dat ik nog nooit zo snel en stralend ‘ja’ heb gezegd.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.
 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >