voortaan alleen met kinderen vakantie
Beeld: Pixabay

Het is wat, op vakantie met een man die allergisch is voor zandkorrels en plakhanden. Of met een vrouw die alleen maar ligt te bakken in de zon. “Volgende keer ga ik wel alleen met de kinderen.”

Op een snikhete zomerdag reed CLAUDIA (34) met haar gezin door de Franse Ardèche. “Het regende toen we die ochtend vertrokken. Het plan was een stukkie te gaan toeren en een stadje te bekijken. Eenmaal onderweg brak het wolkendek open. Onze zoons van vier en zes verveelden zich te pletter op de achterbank en wilden zwemmen. Ik stelde mijn man voor bij het eerstvolgende rivierstrandje te stoppen.

Nors langs de waterkant

“Dat kan helemaal niet”, riep hij verschrikt. “Hoe moet dat zonder handdoeken, zwembroeken en zonnebrandcrème?” “Joh,” zei ik, “de insmeerbeurt van vanochtend werkt nog wel, en dan zwemmen ze toch in hun onderbroek? Ik droog ze wel af met een shirt.” Terwijl wij met z’n drietjes dammen bouwden in de rivier – ik had mijn broekspijpen opgerold en mijn beha kon prima door voor bikinitop – stond mijn man nors langs de waterkant. Benen wijd in een demonstratieve pose, armen strak over elkaar geslagen.

Op zo’n moment denk ik serieus: waarom ga ik eigenlijk op vakantie met deze man? Alles vindt­-ie vies, alles is gedoe. Een zandkorrel in de voortent, plakhanden na een ijsje, natte zwembroekbillen op de tuinstoel, modderbroeken op de grond. Thuis is hij net zo. Daar moet iedereen zijn schoenen uitdoen – ook de buurman die even langskomt.
 

'Ik ga voortaan wel alleen met de kinderen'

Omdat we het verder best fijn hebben, heb ik lang geleden al besloten zijn panische angst voor vuil en onvoorspelbaarheid voor lief te nemen. Maar op deze prachtige vakantiedag trok ik het even niet. Onze kinderen hadden de tijd van hun leven, we hadden geen andere plannen, dan werden ze een keertje vies. Hoe kun je genieten als je echtgenoot elke twee minuten op zijn horloge kijkt. “Weet je, ik ga voortaan wel alleen met de kinderen op vakantie”, riep ik.
 

Pijnpunten op vakantie

Het is geen wonder dat de meeste scheidingen worden aangevraagd na de zomervakantie. Thuis is iedereen namelijk druk met zijn eigen werk, verplichtingen en taakverdeling. Op vakantie ben je op elkaar aangewezen en worden alle pijnpunten nog eens uitvergroot. Zoals bij DEE (36).

Aan plezier met de kinderen geen gebrek tijdens de gezinsvakanties, daar ligt het niet aan. “Mijn man is niet uit het water te slaan met onze zoon van zeven en meisjestweeling van negen. Hij doet de boodschappen en als we door een stadje slenteren neemt hij de drie kinderen onder zijn hoede. Als de kinderen in bed liggen, wordt het echter ingewikkeld. Want dan hebben we elkaar niets te vertellen. Thuis merken we daar weinig van; mijn man werkt ’s avonds en ik overdag. We zien elkaar zelden. Hooguit in bed en daar kun je andere dingen doen dan praten. Als we iets met elkaar bespreken gaat het over het huishouden en de kinderen. Maar ja, die onderwerpen spelen op vakantie niet echt. Dus lezen we maar een boek. Naast elkaar, zwijgend. Met als enige tekst: ‘Jij nog een glaasje wijn, schat?’”

Ik hou van hem en hij van mij, maar stiekem droom ik van een man met wie ik een goed gesprek kan voeren. Kaarsje aan, krekels op de achtergrond. Het schiet weleens door mijn hoofd: ga lekker met de kinderen op vakantie zonder mij, dan ga ik met vriendinnen. Dan kan ik lekker kletsen tot we erbij neervallen.”
 

Het verplichte 'aan elkaar toekomen'

Allemaal vrouwengezeur, vindt SJAAK (40), die behoefte aan goede gesprekken. Net als qualitytime trouwens: “Zit ik eindelijk onderuit met een biertje, moet ik weer van alles. Zinnige gesprekken voeren. Met het hele gezin volleyballen. Naar een of andere belachelijke show waarvoor de hele camping is uitgelopen en waar je het podium niet kunt zien. Prima om elke dag een potje te pesten met mijn zonen, of te voetballen, maar hallo: ze zijn tien en twaalf – ze liggen het liefst gewoon in het zwembad.

Mijn vriendin en ik hebben rust, een stapel tijdschriften, de zon en een drankje, hoeveel meer heb je nodig om gelukkig te zijn? Ik word alleen maar gestrest van dat verplichte ‘aan elkaar toekomen’; ik moet al genoeg op mijn werk. Zij ziet de vakantie als een opkikker voor onze relatie, ik vind het nergens voor nodig. In het gewone leven doen we het geweldig samen. Onze band is ijzersterk. Misschien moeten we de volgende keer met vrienden naar de camping; lijkt me een uitstekende bliksemafleider. We betalen grof geld voor die vakanties, ik wil er graag zo veel mogelijk van genieten. Zonder gezeur.”
 

Vier dagen coma

DERSHAN (43) heeft ook zo zijn frustraties. “Ik vind mijn vrouw een heerlijk wijf als ze in bikini op haar stretcher ligt. Al dat lekkers: helemaal van mij. Nou ja, dat laatste valt in de praktijk een beetje tegen. Spelen onze dochters van zeven en tien eindelijk samen, ligt zij in diepe slaap op haar strandbed. Dat snap ik wel, we zijn allebei moe van het harde werken. Ik ben de eerste vakantiedagen ook uitgeteld. Maar na vier dagen coma ben ik er wel klaar mee. Dan willen de kinderen actie en word ik zelf ook onrustig. Maar er is geen beweging in te krijgen. Thuis zit ze nooit stil, dan ben ík meestal degene die smeekt om een zaterdag zonder plannen. Op vakantie heb ik het gevoel alsof ik met een compleet vreemde op pad ben. Eenmaal in Italië laat ze alles uit haar handen vallen.

Pleisters plakken op geschaafde kinderknieën, drankjes halen, koken – ik moet het allemaal doen. Het lijkt me zo fijn als ze met dat heerlijke zomerlijf een paar minuten op me komt liggen. Aandacht voor elkaar – daar is vakantie toch voor? Na twee weken ben ik blij als ze weer als een dolle van hot naar her raast. Hè fijn, denk ik dan, je bent er weer.”
 

Lees ook
Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Alle opvoedregels aan de laars lappen

REBECCA (39) overweegt serieus nooit meer op vakantie te gaan met haar vriend die op de camping alle opvoedregels aan zijn laars lapt. “Natuurlijk: op vakantie gelden minder regels, maar hij maakt er echt een potje van. Vind ik het om tien uur bedtijd voor onze kinderen van negen en elf, roept hun vader: ‘Nee joh, we gaan nog even vleermuizen zoeken.’ Vind ik het niet nodig dat ze een vierde ijsje krijgen, heeft hij ze al afgerekend. Geen telefoons mee naar bed: onzin vindt mijn vriend, dan zijn ze ’s ochtends tenminste lekker rustig. Skaten zonder beschermers, op een dak klimmen, friet voeren aan de hond; ik draai me drie seconden om en mijn wederhelft juicht ze alweer toe.

Hartstikke gek word ik ervan, maar het bespreekbaar kunnen maken, ho maar: één onvertogen woord van mij en de tent is te klein. Omdat ik ruzie op vakantie nog erger vind dan onhandelbare kinderen bij thuiskomst, laat ik het vervolgens maar, al zou ik hem het liefst met een tentstok om zijn oren slaan. Een vriendin die hetzelfde probleem heeft met haar man, heeft er korte metten mee gemaakt. Ze zei: ‘Of je hebt een beetje respect voor mijn opvoeding, of ik ga de volgende keer zonder jou op vakantie.’ Ze hield voet bij stuk.

Toen het die zomer weer de spuigaten uitliep, ging ze doodleuk twee weken naar een vriendin in Zeeland en liet hem alleen met de kinderen in hun vakantiehuisje. Bij thuiskomst kon haar man wel janken, zo zwaar had hij het gehad met hun jongens. Sindsdien behandelt hij haar als een prinses en op vakanties houdt hij zich aan de opvoedregels.”

Dershan heeft ondertussen afspraken gemaakt met zijn vrouw. “Deze zomer gaan we naar de Dominicaanse Republiek. Daar kan zij lekker zonnen tot ze blind ziet en de kinderen en ik hoeven ons daar niet te vervelen. We kunnen tochten maken, abseilen en quadrijden. Dan hebben we allemaal de vakantie van ons leven. Ik snap niet dat we dit niet al veel eerder hebben bedacht.”
 


Dit artikel staat in het Kek Mama Zomerboek 2018.

 



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

alles ging mis vakantie
Beeld: Pixabay

Vermoeidheid en stress zorgden voor een hoop gedoe in de relatie van Irma. En toen liep haar vakantie ook nog eens compleet in de soep.

IRMA (38): “In anderhalf jaar kregen we een dochter en onze tweelingzoons. Het waren tropenjaren. Teun en ik reageerden alle vermoeidheid en stress op elkaar af. Het cliché: degene die het dichtst bij je staat, krijgt de meeste klappen.
 

Schrikbeeld

Ik veranderde in het schrikbeeld dat ik nooit had willen worden. Een verongelijkte, zeurende vrouw die dacht dat ze de kar alleen moest trekken. Teun zei dat we best een schoonmaakster of oppas konden nemen, maar dat kapte ik meteen af. Waarop Teun uit recalcitrantie nog minder in huis uitvoerde. Waarschijnlijk durfde hij dat ook niet meer, ik had toch op alles commentaar. Seks hadden we nooit, laat staan de slappe lach of een goed gesprek. Ik was op. Soms betrapte ik me weleens op de gedachte dat het misschien makkelijker was het dan ook maar echt alleen te doen. Dan weet je tenminste waar je aan toe bent, zo’n idee.
 

Lees ook
Je relatie goed houden na de tropenjaren: 'We groeiden volkomen uit elkaar' >

 

'Op vakantie ging alles mis'

Vorig jaar gingen we met de auto naar Italië. Teun had zowaar alles geregeld voor de vakantie, maar alles wat mis kon gaan, ging mis. We kwamen met pech langs de weg te staan, ons huisje lag naast een druk treinspoor, de airco deed het niet, onze peuter smakte van een trappetje in een restaurant en ik werd doodziek van twijfelachtige gamba’s. Alle redenen om elkaar de hersens in te slaan, zou je denken. Maar juist toen zag ik weer waarom ik als jonge student op Teun was gevallen. Teun die altijd rustig blijft. Die meteen de koe bij de horens vat en hulp regelt of zelf het probleem oplost. Teun die nooit in paniek raakt, en mijn haren vasthoudt als ik moet overgeven. Míjn Teun.

 

Keerpunt

Die vakantie is gek genoeg een keerpunt geweest. Ik zag Teun ineens weer als de lieve en trouwe man, niet meer als blok aan mijn been. We hebben de crisis overleefd. Alleen kies ík voortaan ons vakantieadres uit.”

 

 

Dit artikel staat in een Kek Mama Zomerboek en is al een keer eerder gepubliceerd.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-mannenacties-eeuwig-single

Moeten dealen met een omhoogstaande toiletbril is nog tot daaraan toe, maar uit onderstaande fotoserie blijkt dat leven met een man soms vraagt om íets meer... geduld.

Want hoe lastig is het om een verpakking op de juiste manier open te maken?

 

Een nieuwe toiletrol op te hangen...

 

De was IN de wasmand te gooien...

 

Lees ook
Fotoserie: 8x mannen die het vaderschap iets eh, 'anders' hadden voorgesteld >

 

Of een koekjestrommel te vullen?

 

En dit gebeurt er dus als je een man vraagt om de vaatwasser in...

 

En uit te ruimen.

 

Of als je vraagt om een blikje tonijn van de supermarkt...

 

Wat moet je hier nu mee?

 

Dus...

Bron: BuzzFeed

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >