voortaan alleen met kinderen vakantie
Beeld: Pixabay

Het is wat, op vakantie met een man die allergisch is voor zandkorrels en plakhanden. Of met een vrouw die alleen maar ligt te bakken in de zon. “Volgende keer ga ik wel alleen met de kinderen.”

Op een snikhete zomerdag reed CLAUDIA (34) met haar gezin door de Franse Ardèche. “Het regende toen we die ochtend vertrokken. Het plan was een stukkie te gaan toeren en een stadje te bekijken. Eenmaal onderweg brak het wolkendek open. Onze zoons van vier en zes verveelden zich te pletter op de achterbank en wilden zwemmen. Ik stelde mijn man voor bij het eerstvolgende rivierstrandje te stoppen.

Nors langs de waterkant

“Dat kan helemaal niet”, riep hij verschrikt. “Hoe moet dat zonder handdoeken, zwembroeken en zonnebrandcrème?” “Joh,” zei ik, “de insmeerbeurt van vanochtend werkt nog wel, en dan zwemmen ze toch in hun onderbroek? Ik droog ze wel af met een shirt.” Terwijl wij met z’n drietjes dammen bouwden in de rivier – ik had mijn broekspijpen opgerold en mijn beha kon prima door voor bikinitop – stond mijn man nors langs de waterkant. Benen wijd in een demonstratieve pose, armen strak over elkaar geslagen.

Op zo’n moment denk ik serieus: waarom ga ik eigenlijk op vakantie met deze man? Alles vindt­-ie vies, alles is gedoe. Een zandkorrel in de voortent, plakhanden na een ijsje, natte zwembroekbillen op de tuinstoel, modderbroeken op de grond. Thuis is hij net zo. Daar moet iedereen zijn schoenen uitdoen – ook de buurman die even langskomt.
 

'Ik ga voortaan wel alleen met de kinderen'

Omdat we het verder best fijn hebben, heb ik lang geleden al besloten zijn panische angst voor vuil en onvoorspelbaarheid voor lief te nemen. Maar op deze prachtige vakantiedag trok ik het even niet. Onze kinderen hadden de tijd van hun leven, we hadden geen andere plannen, dan werden ze een keertje vies. Hoe kun je genieten als je echtgenoot elke twee minuten op zijn horloge kijkt. “Weet je, ik ga voortaan wel alleen met de kinderen op vakantie”, riep ik.
 

Pijnpunten op vakantie

Het is geen wonder dat de meeste scheidingen worden aangevraagd na de zomervakantie. Thuis is iedereen namelijk druk met zijn eigen werk, verplichtingen en taakverdeling. Op vakantie ben je op elkaar aangewezen en worden alle pijnpunten nog eens uitvergroot. Zoals bij DEE (36).

Aan plezier met de kinderen geen gebrek tijdens de gezinsvakanties, daar ligt het niet aan. “Mijn man is niet uit het water te slaan met onze zoon van zeven en meisjestweeling van negen. Hij doet de boodschappen en als we door een stadje slenteren neemt hij de drie kinderen onder zijn hoede. Als de kinderen in bed liggen, wordt het echter ingewikkeld. Want dan hebben we elkaar niets te vertellen. Thuis merken we daar weinig van; mijn man werkt ’s avonds en ik overdag. We zien elkaar zelden. Hooguit in bed en daar kun je andere dingen doen dan praten. Als we iets met elkaar bespreken gaat het over het huishouden en de kinderen. Maar ja, die onderwerpen spelen op vakantie niet echt. Dus lezen we maar een boek. Naast elkaar, zwijgend. Met als enige tekst: ‘Jij nog een glaasje wijn, schat?’”

Ik hou van hem en hij van mij, maar stiekem droom ik van een man met wie ik een goed gesprek kan voeren. Kaarsje aan, krekels op de achtergrond. Het schiet weleens door mijn hoofd: ga lekker met de kinderen op vakantie zonder mij, dan ga ik met vriendinnen. Dan kan ik lekker kletsen tot we erbij neervallen.”
 

Het verplichte 'aan elkaar toekomen'

Allemaal vrouwengezeur, vindt SJAAK (40), die behoefte aan goede gesprekken. Net als qualitytime trouwens: “Zit ik eindelijk onderuit met een biertje, moet ik weer van alles. Zinnige gesprekken voeren. Met het hele gezin volleyballen. Naar een of andere belachelijke show waarvoor de hele camping is uitgelopen en waar je het podium niet kunt zien. Prima om elke dag een potje te pesten met mijn zonen, of te voetballen, maar hallo: ze zijn tien en twaalf – ze liggen het liefst gewoon in het zwembad.

Mijn vriendin en ik hebben rust, een stapel tijdschriften, de zon en een drankje, hoeveel meer heb je nodig om gelukkig te zijn? Ik word alleen maar gestrest van dat verplichte ‘aan elkaar toekomen’; ik moet al genoeg op mijn werk. Zij ziet de vakantie als een opkikker voor onze relatie, ik vind het nergens voor nodig. In het gewone leven doen we het geweldig samen. Onze band is ijzersterk. Misschien moeten we de volgende keer met vrienden naar de camping; lijkt me een uitstekende bliksemafleider. We betalen grof geld voor die vakanties, ik wil er graag zo veel mogelijk van genieten. Zonder gezeur.”
 

Vier dagen coma

DERSHAN (43) heeft ook zo zijn frustraties. “Ik vind mijn vrouw een heerlijk wijf als ze in bikini op haar stretcher ligt. Al dat lekkers: helemaal van mij. Nou ja, dat laatste valt in de praktijk een beetje tegen. Spelen onze dochters van zeven en tien eindelijk samen, ligt zij in diepe slaap op haar strandbed. Dat snap ik wel, we zijn allebei moe van het harde werken. Ik ben de eerste vakantiedagen ook uitgeteld. Maar na vier dagen coma ben ik er wel klaar mee. Dan willen de kinderen actie en word ik zelf ook onrustig. Maar er is geen beweging in te krijgen. Thuis zit ze nooit stil, dan ben ík meestal degene die smeekt om een zaterdag zonder plannen. Op vakantie heb ik het gevoel alsof ik met een compleet vreemde op pad ben. Eenmaal in Italië laat ze alles uit haar handen vallen.

Pleisters plakken op geschaafde kinderknieën, drankjes halen, koken – ik moet het allemaal doen. Het lijkt me zo fijn als ze met dat heerlijke zomerlijf een paar minuten op me komt liggen. Aandacht voor elkaar – daar is vakantie toch voor? Na twee weken ben ik blij als ze weer als een dolle van hot naar her raast. Hè fijn, denk ik dan, je bent er weer.”
 

Lees ook
Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Alle opvoedregels aan de laars lappen

REBECCA (39) overweegt serieus nooit meer op vakantie te gaan met haar vriend die op de camping alle opvoedregels aan zijn laars lapt. “Natuurlijk: op vakantie gelden minder regels, maar hij maakt er echt een potje van. Vind ik het om tien uur bedtijd voor onze kinderen van negen en elf, roept hun vader: ‘Nee joh, we gaan nog even vleermuizen zoeken.’ Vind ik het niet nodig dat ze een vierde ijsje krijgen, heeft hij ze al afgerekend. Geen telefoons mee naar bed: onzin vindt mijn vriend, dan zijn ze ’s ochtends tenminste lekker rustig. Skaten zonder beschermers, op een dak klimmen, friet voeren aan de hond; ik draai me drie seconden om en mijn wederhelft juicht ze alweer toe.

Hartstikke gek word ik ervan, maar het bespreekbaar kunnen maken, ho maar: één onvertogen woord van mij en de tent is te klein. Omdat ik ruzie op vakantie nog erger vind dan onhandelbare kinderen bij thuiskomst, laat ik het vervolgens maar, al zou ik hem het liefst met een tentstok om zijn oren slaan. Een vriendin die hetzelfde probleem heeft met haar man, heeft er korte metten mee gemaakt. Ze zei: ‘Of je hebt een beetje respect voor mijn opvoeding, of ik ga de volgende keer zonder jou op vakantie.’ Ze hield voet bij stuk.

Toen het die zomer weer de spuigaten uitliep, ging ze doodleuk twee weken naar een vriendin in Zeeland en liet hem alleen met de kinderen in hun vakantiehuisje. Bij thuiskomst kon haar man wel janken, zo zwaar had hij het gehad met hun jongens. Sindsdien behandelt hij haar als een prinses en op vakanties houdt hij zich aan de opvoedregels.”

Dershan heeft ondertussen afspraken gemaakt met zijn vrouw. “Deze zomer gaan we naar de Dominicaanse Republiek. Daar kan zij lekker zonnen tot ze blind ziet en de kinderen en ik hoeven ons daar niet te vervelen. We kunnen tochten maken, abseilen en quadrijden. Dan hebben we allemaal de vakantie van ons leven. Ik snap niet dat we dit niet al veel eerder hebben bedacht.”
 


Dit artikel staat in het Kek Mama Zomerboek 2018.

 



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >