Juf Ilva: ‘De kinderen eten hun lunch en ondertussen kijken we tv. Zo af en toe moet dat kunnen, toch?’
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Beeld: Kek Mama
Even ongemerkt van bil gaan is er niet meer bij voor Charlotte en Rens, daar zijn hun kinderen veel te nieuwsgierig voor. En inmiddels weet een van de twee ook hoe het slot van de slaapkamerdeur af gaat…
Charlotte, getrouwd met Rens, moeder van een dochter (10) en een zoon (8): “Je zou denken dat je weer meer seks hebt als je eenmaal uit de tropenjaren bent, maar nee, in ons geval is dat zeker niet zo. En dat komt niet omdat we elkaar niet meer aantrekkelijk vinden of geen zin hebben, maar omdat onze kinderen het al-tijd lijken te weten.
Vooral onze dochter lijkt het gewoon te kunnen ruiken. Ik weet niet hoe ze het deed, maar elke keer als we net lekker aan de gang waren, stond zij ineens naast ons bed. Toen we een poging deden of het dan in de woonkamer zou lukken, stond ze ineens dáár. Heel ongemakkelijk, zonder deken die je snel over je heen kunt trekken. Gelukkig hadden we het meeste nog aan.
Poging drie: een slot op de slaapkamerdeur. Iets wat we eigenlijk absoluut niet wilden, maar dit was ook geen doen. We hadden het punt bereikt dat we maar geen eens meer een poging deden, omdat we wisten dat ze toch wel binnen no time naast ons zou staan. Dat slot leek te werken. We hadden erbij gezegd dat papa en mama soms ook gewoon even tijd met z’n tweeën nodig hadden, maar verder geen details.
Schijnbaar was dat genoeg voor haar om haar nieuwgierigheid te triggeren. Omdat het een paar keer goed was gegaan, het slot op de deur deed zijn werk, werden we minder voorzichtig. We waren nog steeds heel stil, maar we waanden ons wel veilig. Grote fout. Onze dochter blijkt namelijk een fervent lockpicker. Stond ze dus wéér ineens naast ons bed, terwijl ik in een nietsverhullende houding bovenop Rens zat.
Leg dat maar eens uit. Nou ja, dat probeerden we dus wel. We waren het gewoon helemaal zat en hebben haar misschien gedetailleerder dan strikt noodzakelijk uitgelegd wat we aan het doen waren geweest en waarom we dat doen én waarom we daar privacy bij nodig hebben. Ze leek het wel te begrijpen en vond het vooral goor, zei ze. Wat we er even bij vergaten te vermelden, was dat dit natuurlijk absoluut geheim was en níémand hiervan mocht weten.
Sindsdien vertelt ze het namelijk aan iedereen die het maar horen wil. Nou ja, of ze nou willen of niet. Klasgenootjes, haar eigen juf, de stagiaire, maar ook andere juffen en meesters op school. De schoolfotograaf. De bakker. De vakkenvuller in de supermarkt. Moeders van vriendinnetjes. Opa en oma. De buurvrouw. En dan dus met alle details erbij die wij duidelijk beter weg hadden kunnen laten. Elke dag zie ik op het schoolplein weer nieuwe mensen met die blik in hun ogen naar me kijken, waardoor ik weet dat ook zij inmiddels zijn ingelicht. Man, man, man, doe mij die tropenjaren maar weer. Wat is dit gênant.”
In het kader dingen die je níét op je netvlies hebt willen staan: de blote kont van een collega, achter de blote kont van een andere collega. In de schoonmaakruimte. Het overkwam Dorien. Je leest het hier.