seks uit leven verdween
Beeld: Unsplash

In het begin lustte ze er wel pap van. Acht jaar en twee kinderen later is seks iets wat Mirthe (36) zich vaag herinnert. “Ik vind het zo’n gedoe.”

Onze laatste keer seks is drie jaar geleden. Klinkt treurig en toch zijn Ben en ik heel gelukkig samen. Hij is mijn beste vriend en ik vind hem een fantastische vader. Maar waar ik hem acht jaar geleden nog de kleren van het lijf scheurde, is lekker tegen hem aan kruipen de maximale intimiteit waaraan ik tegenwoordig behoefte heb.
 

More content below the advertising

Moetje

Mijn libido was vroeger bovengemiddeld. Lust was altijd de drijvende kracht in mijn relaties. Die lust voelde ik ook voor Ben. In hem vond ik mijn soulmate, mijn levenspartner, en dat maakte dat de vonken er ook in de slaapkamer van afspatten. En in de woonkamer, de badkamer en op het strand. We konden elkaar wel opvreten; werkelijk alles aan hem vond ik aantrekkelijk.

Na amper een jaar samen en een halsoverkop huwelijk, raakte ik zwanger van onze oudste zoon, nu zeven. Heel gewenst en heel snel. Ben vond mij prachtig met die dikke buik, en ik vóelde me ook prachtig. De lol tussen de lakens ging onverminderd door – misschien nog wel meer dan daarvoor. De bevalling ging voorspoedig en op de gebruikelijke krampjes en slapeloze nachten na was onze zoon een voorbeeldige baby.

Er was slechts één probleem: ik had geen enkele behoefte meer aan seks. Komt vast door de borstvoeding, dachten we. Maar na de borstvoedingsperiode kwam de zin niet terug. Ben en ik vreeën nog wel, maar meer als moetje. Het arme schaap, vond ik; stond-ie anders wéér twee weken droog.
 

Niet meer opgewonden

Gaandeweg ging ik de seks steeds actiever ontwijken. Eerder naar bed, mijn PMS breed uitmeten en daarna mijn ongesteldheid langer veinzen. Als ik eraan dacht dat een fijne avond samen kon leiden tot meer, werd ik bevangen door een: o jee, straks móet ik weer. Ik werd gewoon totaal niet meer opgewonden, en was blij als een vrijpartij snel voorbij was.
 

Gelukkig huwelijk zonder seks

Zoon twee diende zich aan en waar ik ergens hoopte dat de verhoogde bloedtoevoer down there misschien voor wat hernieuwde spanning zou zorgen, gebeurde er niks. Ben onderging het begripvol, drong nooit aan. Dus voor we het wisten zaten we een jaar later met twee kinderen en een nog altijd gelukkig huwelijk, maar zónder seks. 

‘Joh, je moet gewoon zin maken’, zeiden vriendinnen met wie ik het onderwerp toen nog in alle openheid besprak. Ze waren zelf ook bevallen, begrepen als geen ander hoe de boel kan indutten na twee zwangerschappen en twee baby’s. Maar die baby’s werden groter, en terwijl mijn vriendinnen zich weer opmerkingen lieten ontvallen over spannende weekendjes weg met man, vond ík een avond samen op de bank wel spannend genoeg. 
 

Lees ook
Geen zin in seks? Dit zijn de oorzaken (en zó krijg je weer zin) >

 

Even bloeide ons seksleven op

Aanvankelijk liet ik me aardig gek maken. Programma’s als Sex academy en 40 dagen zonder seks – alsof je niet spoort als je het een maand niet doet. Maar misschien was het wel zo simpel. Misschien moesten Ben en ik gewoon ook eens een sekskuur houden, en zou ik weer zin krijgen door zin te maken.

Ben sprong een gat in de lucht, ik had geen beter voorstel kunnen doen. En warempel: even bloeide ons seksleven op. Stuurden we zelfs spannende appjes naar elkaar. Maar toen die ‘kuur’ van twee weken voorbij was, was Ben degene die zei: ‘Zullen we vanavond lekker een filmpje kijken in bed, nu we niet meer hoeven?’

Na de eerste scène was hij onder zeil. De avond erna verliep hetzelfde. En die daarna. Wat leek te werken in ons twee weken durende experiment, bleek uiteindelijk zo’n druk op ons te leggen, dat we de seks liever helemaal lieten zitten.
 

Echte seks is teveel gedoe

Toch is het niet zo dat ik nooit meer geil te krijgen ben. Het lustgevoel kan me nog weleens overvallen, alleen nooit op de momenten dat Ben bij me is. Het gevoel is puur fysiek, niet geestelijk. Meestal los ik het op met de vibrator waarvan Ben denkt dat-ie al jaren ligt te verstoffen. Voldoet prima: echte seks vind ik gewoon te veel gedoe. Alsjeblieft zeg, ik word al moe van de gedachte. Hoe groot mijn liefde voor Ben ook is, het is min of meer platonisch geworden – en dat vind ik goed genoeg.
 

Niet verder voortplanten

Andere mannen boeien me ook niet. Misschien bevind ik me in een soort hormonale slaapfase. Heeft de natuur het niet bedoeld dat Ben en ik ons nog verder voortplanten; ik heb tenslotte twee gezonde kinderen met wie ik het druk zat heb. Mijn taak zit er misschien gewoon op, biologisch gezien. Al verklaart dat niet waarom talloze even oude vrouwen met óók twee of drie kinderen nog wel de sterren van de hemel vrijen. Naar een seksuoloog wil ik niet, want ik wil de situatie niet veranderen.
 

Nog nooit vreemdgegaan

Natuurlijk ben ik soms bang dat Ben het ergens anders zoekt. Hij is een knappe man, ik zie hoe vrouwen naar hem kijken. Dat maakt me trots, maar ook onzeker. Welke man accepteert nou klakkeloos dat hij geen seks meer heeft? Terwijl hij gelukkig getrouwd is, nota bene? Ben verzekert me dat hij nog nooit is vreemdgegaan. ‘Nee, natuurlijk niet’, zegt-ie, en dat wil ik geloven. Als het wel zo is, weet ik het liever niet. Ik lig nog altijd gezellig met mijn hoofd in zijn schoot wanneer we naar een film kijken. Maar vervolgens vertrek ik steevast eerder naar boven – en niet om hem op te wachten in een lingeriesetje, maar om mijn pyjama aan te trekken en te gaan slapen.
 

Geen idee van ons seksloze bestaan

Ik kook voor Ben, luister oprecht geïnteresseerd naar zijn verhalen en we delen dezelfde humor. Hij neemt de kinderen mee naar een speelparadijs zodat ik eens een zondag voor mezelf heb. We raken nooit uitgekletst. Dát zijn natuurlijk de verhalen die ik in geuren en kleuren vertel aan vriendinnen. Zij hebben geen idee van ons seksloze bestaan. Ergens schaam ik me er toch voor. Geen seks met je man is synoniem voor een slechte relatie, toch? Maar dat ís dus niet zo. We hebben intimiteit, alleen geen seks. Als ik kijk hoeveel vriendinnen nog altijd drie keer per week van bil gaan met hun man, maar geen fatsoenlijk gesprek met hem kunnen voeren, zou ik voor geen goud met ze willen ruilen.
 

Gelukkiger als we wél vrijen

Ik heb het Ben weleens gevraagd, in het begin. Of hij de seks mist. Dan trok hij me tegen zich aan, kuste mijn voorhoofd en zei: ‘Je bent het lekkerste wijf dat ik me kan wensen, ik hou toch van je?’ En daarmee was de kous af. Na wat aandringen heeft hij weleens hortend en stotend toegegeven er onder douche af en toe ‘een slinger aan te geven’. Tja, logisch.

Als ik in de toekomst kijk, zie ik Ben en mij hand in hand in de tuin zitten met een schare kleinkinderen. De gedachte dat onze weg daarnaartoe misschien seksloos is, stemt me ergens toch een beetje treurig – vooral omdat ik diep vanbinnen weet dat Ben er gelukkiger van wordt als we wél vrijen. Bovendien ben ik niet vergeten hoe op en top vrouw ik me voelde toen mijn seksdrive niet te stuiten was. Ik ben 36, maar ik voel me 56: uitgebroed en alsof ik de overgang al achter de rug heb.” 

 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

man verslaafd aan seks
Beeld: Unsplash

Je moet maar een man hebben die als het even kan naar pornofilms kijkt. Elsa (41): ''Zelfs onze dochter heeft hem betrapt.''

“Tien jaar geleden klikte ik bij het internetten, waarin ik destijds nog niet zo bedreven was, per ongeluk op de button ‘geschiedenis’. Ik zag een rare tekst en belandde midden in een porno film. Gatver, ik was er totaal niet op bedacht.

More content below the advertising

Toen ik mijn man ernaar vroeg, ontkende hij boos dat hij naar porno keek. Zoiets deed hij niet. Het sloeg nergens op, hij was naast mij de enige die op die computer zat. Onze dochter was twee, onze zoon nog niet eens geboren. Ik vond het onbegrijpelijk dat hij loog. Ik zei dat hij het gewoon kon zeggen, dat het geen schande was maar dat ik er wel over wilde praten. Dat vond hij niet nodig, hij deed het gewoon niet, zei hij. Om dat te onderstrepen zette hij een filter tegen porno op de computer.

 

Seksverslaving

Inmiddels weet ik dat het makkelijker is alcoholisme toe te geven dan een seksverslaving. Bij seksverslaafden denk je aan rare, vieze mannen. Terwijl het de beste overkomt. Mijn leuke man bijvoorbeeld.

Zijn gedrag veranderde. Hij zat constant aan me, of eigenlijk, aan mijn ledematen: vooral mijn borsten en billen. Op een haast technische manier, er kwam geen gevoel bij kijken. Daar werd ik niet toeschietelijk van, ik ben geen ding. Maar als ik hem afwees, voelde ik me een trutje. Daardoor is er een tijd geweest dat ik mijn mans probleem aan mezelf weet. Je omgeving bevestigt je daarin. Toen we het onderwerp durfden aan te snijden bij een vriend, vroeg die meteen of mijn man in bed wel aan zijn trekken kwam.

 

Ontkenning en beloften

Twee jaar later verschenen er opnieuw heftige pornobeelden op mijn scherm. Toen ontdekte ik dat de filter makkelijk te omzeilen is voor mensen die handig zijn met computers. Mensen zoals mijn man. Maar hij ontkende weer. Vervolgens werd ik zelf ook enorm handig op internet, en vond allerlei bewijzen voor mijn niet-pluisgevoel. Toen ik zei dat de conclusie moest zijn dat onze vierjarige dochter regelmatig naar porno keek, bekende hij schoorvoetend dat hij had gelogen. Maar hij zou stoppen, zei hij. Dat geloofde ik, tot ik hem weer betrapte. Sindsdien wordt ons huwelijk gekenmerkt door een patroon van ontkenning en beloften.

 

Liefde van mijn leven

Mijn man verwijt me vaak dat ik hem niet vertrouw. En daar heeft hij gelijk in. Dat vind ik het pijnlijkste. Ik ben gevallen op een eerlijke vent met verantwoordelijkheidsgevoel. Daarom schaamt hij zich zo, denk ik. Ik heb hem altijd gezien als de liefde van mijn leven. Hij is aantrekkelijk, met zijn groene ogen en blonde krullen.

We ontmoetten elkaar in het buurtcafé. Hij vond mijn blauwe laarsjes zo leuk, zei hij later. En ik leek op zijn moeder, die stierf toen hij vijf was. Zij had ook een zorgzame uitstraling, zegt hij. Pornoverslaafden kiezen vaak partners die in de zorg werken, zoals ik.

Hij draaide lang om me heen, liep telkens zogenaamd toevallig langs als ik mijn hond uitliet. Ik liep steeds vaker hetzelfde rondje met die hond, die was dolblij dat hij zo vaak uit mocht. Het duurde lang voor hij me durfde te vragen of ik meeging naar de film. Toen was het meteen aan. Dat hij zo verlegen is, vind ik nu een geluk bij een ongeluk. Pornoverslaafden gaan vaak naar prostituees. Dat zou ik onverdraaglijk vinden, maar ik weet zeker dat mijn man dat niet durft, zomaar bij zo’n vrouw naar binnen stappen.

 

Zorgzaamheid

Zorgzaam is hij ook. Dat merkte ik toen onze eerste baby hele nachten huilde, waardoor ik instortte. Mijn man heeft ons er doorheen gesleept. Dat is een van de redenen dat ik hem niet in de steek laat. Hij troostte onze dochter ’s nachts, terwijl hij overdag werkte. Dat moet loodzwaar zijn geweest, maar hij klaagde nooit. Te weinig, weet ik nu.

Ik probeerde hem over te halen zijn hart te luchten, maar hij is geen prater. Bij hem thuis werden sinds de dood van zijn moeder ruzies nooit uitgepraat. Mijn schoonvader voedde zijn vier zoons keihard op. Hij gaf ze ongenadig op hun flikker, als hij boos was kon hij weken zwijgen.

Ik denk dat mijn man in het huiljaar van onze oudste is begonnen de verkeerde uitlaatklep te zoeken voor zijn spanningen. Omdat hij ze niet onder woorden kon brengen. Toen die pittige tijd was afgelopen en onze dochter een vrolijke peuter werd, ontspande hij niet; hij werd juist nog meer gespannen.

 

'Het probleem werd bij mij neergelegd'

Na de geboorte van onze zoon, die gelukkig geen huilbaby was, was mijn mans vroegere zorgzaamheid ver te zoeken. Hij kreeg een kort lontje. Als onze dochter zei: ‘Jij bent chagrijnig, papa’, riep hij woedend: ‘Ik ben niet chagrijnig!’, liep de deur uit en bleef uren weg. Toen ben ik hulp gaan zoeken.

Ik ontdekte al gauw dat je in de kou staat als partner van een verslaafde die zijn probleem ontkent. Bij verslavingszorg, dat betaald wordt door de verzekering, kun je alleen terecht als de verslaafde zich zelf aanmeldt. Anders ben je aangewezen op de plaatselijke GGZ, die meestal niet gespecialiseerd is. Mijn man wilde pertinent geen verslavingstherapie. Met relatietherapie bij de GGZ stemde hij uiteindelijk wel in. Tot mijn verbijstering legde onze – mannelijke – therapeut het probleem bij mij. Hij vroeg me waarom ik zo verkrampt deed over porno, en raadde me aan relaxter te doen, dan zou ons seksleven verbeteren en was het probleem opgelost.
 

Lees ook
Altijd zin in seks: 'Als ik niet klaarkom, kan ik niet slapen' >

 

Controleren

Ik pikte maar één ding mee van die therapeut: dat ik mijn man niet meer moest controleren. Hij is de enige die vat kan krijgen op zijn verslaving. Als ik niet gek wil worden moet ik het loslaten. Ik kan alleen eisen dat hij zijn hobby uitleeft op zijn iPad in plaats van onze pc.

We belandden in een soort gewapende vrede. Het keerpunt kwam toen onze negenjarige dochter op een onbewaakt moment pornobeelden zag op mijn mans iPad. Hij was altijd haar held geweest, en nu kelderde hij van een torenhoog voetstuk. Kinderen willen niets te maken hebben met het seksleven van hun ouders.

Ze voelde zich onveilig bij hem, trok naar mij toe, trapte scènes om niets. En ze ging haar vader controleren. Als hij maar naar de iPad keek, werd ze al onrustig. Ik was woedend en eiste van mijn man dat hij deze keer zonder smoesjes in behandeling ging. In eerste instantie stemde hij toe omdat hij het erg vond dat onze dochter zo overstuur was. Toen de gemoederen bedaard waren, krabbelde hij terug en stond ik weer alleen.

 

'Zoek hulp'

Ik werk aan dit interview mee omdat ik hoop dat anderen iets aan mijn verhaal hebben. Dan hebben mijn ervaringen van de afgelopen jaren nog enig nut gehad. Lotgenoten – bijna altijd vrouwen – wil ik zeggen: denk niet dat het aan jou ligt. Het is je mans probleem, niet het jouwe. Vrij niet met hem omdat je je schuldig voelt. Bescherm jezelf. Eis dat hij zorgt dat je kinderen en jijzelf nooit, maar dan ook nooit worden geconfronteerd met pornobeelden. Lees alles over pornoverslaving. Zoek gespecialiseerde hulp.

Ik chat vaak op de site KostbaarVaatwerk.nl, en ik praat met lotgenoten en deskundigen bij De Brug, een GGZ-instelling in Katwijk die een project voor partners van seksverslaafden heeft opgestart, omdat er verder nergens hulp is. Ik moet die gesprekken zelf betalen, al wordt een oogje dicht geknepen voor mensen die er echt geen geld voor hebben.

 

Gebrek aan verbondenheid

Het doet me inmiddels niet meer zoveel dat mijn man naar porno kijkt. Dat heb ik losgelaten. Ik lijd wel aan ons gebrek aan verbondenheid; omdat ik me eenzaam voel als we ’s avonds samen op de bank zitten. Ik probeer zijn goede eigenschappen in het oog te houden, de redenen waarom ik van hem houd, of hield. Zijn goede hart gaat schuil achter een zwarte wolk, maar af en toe piept er iets liefs achter vandaan. Hij heeft toegezegd dat hij over drie weken meegaat naar een gesprek bij De Brug. Daar klamp ik me aan vast.

 

'Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoud'

Diep in mijn hart weet ik niet hoelang ik dit huwelijk nog volhoud. Hoe verschrikkelijk ik het idee van echtscheiding ook vind. Je geeft niet voor niets je jawoord, je bouwt samen zo veel op. Of het zou helpen als ik zou dreigen bij hem weg te gaan? Ik ben bang van niet. Hij is zo’n stijfkop dat hij zou zeggen: ‘Nou, dan ga je maar.’ Dat zou zijn vader ook gezegd hebben. Maar ik blijf geloven dat hij dat diep in zijn hart niet wil. Dat hij daarvoor te veel van me houdt. En ik van hem.”
 

Voor meer informatie: debrughelpt.nl
 

 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

huwelijk-voelt-huisgenoten

Door de chaos van een gezin krijgt blogger Clint Edwards weleens het gevoel dat hij en zijn vrouw slechts 'huisgenoten' zijn. Op Scary Mommy legt hij uit waarom.

'Ik ben al een paar uur thuis van werk en ik heb mijn vrouw nog steeds geen kus gegeven', schrijft hij. 'Met drie kinderen verloopt het soms zo hectisch dat we niet eens aan een kus denken.'

More content below the advertising

 

'Schreeuwend om aandacht'

Vervolgens vertelt de blogger hoe een doorsnee avond eruitziet vanaf het moment dat hij thuiskomt van zijn werk. 'Mel is aan het koken terwijl er een peuter met een vieze luier aan haar been hangt, schreeuwend om aandacht. Aan tafel zitten onze twee oudste kinderen Tristan en Norah. Tristan wil Norah helpen met haar huiswerk, maar ze laat het niet toe: ze wil dat mama haar helpt. Ik leg mijn tas neer, verschoon onze peuter en terwijl ik de andere twee kinderen aanspreek op hun gedrag, gaat Mel verder met koken. Daarna gaan we met z'n allen aan tafel.'

 

'Een zakelijke relatie'

Vroeger hadden Clint en zijn vrouw zeeën van tijd voor elkaar, maar nu ze kinderen hebben is dat wel anders - die liefde en compassie is soms ver te zoeken. Clint: 'Het lijkt dan wel of we een zakelijke relatie hebben. Er is geen tijd om sentimenteel te doen en er zijn zelfs avonden dat we nauwelijks tegen elkaar praten.' Maar of hij dat erg vindt? Eigenlijk niet. Hij ziet het zelfs als iets positiefs: 'We zijn al voorbij het punt dat we elkaar om hulp moeten vrágen. We weten hoe we elkaar moeten helpen dus we grijpen al direct in.'

 

Lees ook
We hebben het overleefd: 'Vechten, dat is wat ik doe in relaties'

 

'Het is de realiteit'

De blogger kan begrijpen dat het voor buitenstaanders hierdoor kan lijken alsof de passie in hun relatie verdwenen is, maar hij deelt die mening niet. 'Het is de realiteit dat een huwelijk en het ouderschap geen sprookje is, maar dat betekent niet dat je de handdoek in de ring moet gooien. Neem af en toe gewoon een moment om te waarderen wat je hebt en om blij te zijn met je partner. Je hebt iemand gevonden die bereid is om samen een van de moeilijkste taken - het ouderschap - te delen. En dat is juist prachtig.'

 

On hold

Wanneer de blogger en zijn vrouw wel weer tijd hebben voor romantiek? Als de kinderen in bed liggen. 'Dan knuffelen we elkaar en geven we elkaar een kus. Tot we boven de vloer horen kraken en onze peuter uit bed horen komen. Dan staat het weer éven on hold...'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >