seks uit leven verdween
Beeld: Unsplash

In het begin lustte ze er wel pap van. Acht jaar en twee kinderen later is seks iets wat Mirthe (36) zich vaag herinnert. “Ik vind het zo’n gedoe.”

Onze laatste keer seks is drie jaar geleden. Klinkt treurig en toch zijn Ben en ik heel gelukkig samen. Hij is mijn beste vriend en ik vind hem een fantastische vader. Maar waar ik hem acht jaar geleden nog de kleren van het lijf scheurde, is lekker tegen hem aan kruipen de maximale intimiteit waaraan ik tegenwoordig behoefte heb.

 

Moetje

Mijn libido was vroeger bovengemiddeld. Lust was altijd de drijvende kracht in mijn relaties. Die lust voelde ik ook voor Ben. In hem vond ik mijn soulmate, mijn levenspartner, en dat maakte dat de vonken er ook in de slaapkamer van afspatten. En in de woonkamer, de badkamer en op het strand. We konden elkaar wel opvreten; werkelijk alles aan hem vond ik aantrekkelijk.

Na amper een jaar samen en een halsoverkop huwelijk, raakte ik zwanger van onze oudste zoon, nu zeven. Heel gewenst en heel snel. Ben vond mij prachtig met die dikke buik, en ik vóelde me ook prachtig. De lol tussen de lakens ging onverminderd door – misschien nog wel meer dan daarvoor. De bevalling ging voorspoedig en op de gebruikelijke krampjes en slapeloze nachten na was onze zoon een voorbeeldige baby.

Er was slechts één probleem: ik had geen enkele behoefte meer aan seks. Komt vast door de borstvoeding, dachten we. Maar na de borstvoedingsperiode kwam de zin niet terug. Ben en ik vreeën nog wel, maar meer als moetje. Het arme schaap, vond ik; stond-ie anders wéér twee weken droog.

 

Niet meer opgewonden

Gaandeweg ging ik de seks steeds actiever ontwijken. Eerder naar bed, mijn PMS breed uitmeten en daarna mijn ongesteldheid langer veinzen. Als ik eraan dacht dat een fijne avond samen kon leiden tot meer, werd ik bevangen door een: o jee, straks móet ik weer. Ik werd gewoon totaal niet meer opgewonden, en was blij als een vrijpartij snel voorbij was.

 

Gelukkig huwelijk zonder seks

Zoon twee diende zich aan en waar ik ergens hoopte dat de verhoogde bloedtoevoer down there misschien voor wat hernieuwde spanning zou zorgen, gebeurde er niks. Ben onderging het begripvol, drong nooit aan. Dus voor we het wisten zaten we een jaar later met twee kinderen en een nog altijd gelukkig huwelijk, maar zónder seks. 

‘Joh, je moet gewoon zin maken’, zeiden vriendinnen met wie ik het onderwerp toen nog in alle openheid besprak. Ze waren zelf ook bevallen, begrepen als geen ander hoe de boel kan indutten na twee zwangerschappen en twee baby’s. Maar die baby’s werden groter, en terwijl mijn vriendinnen zich weer opmerkingen lieten ontvallen over spannende weekendjes weg met man, vond ík een avond samen op de bank wel spannend genoeg. 

 

Even bloeide ons seksleven op

Aanvankelijk liet ik me aardig gek maken. Programma’s als Sex academy en 40 dagen zonder seks – alsof je niet spoort als je het een maand niet doet. Maar misschien was het wel zo simpel. Misschien moesten Ben en ik gewoon ook eens een sekskuur houden, en zou ik weer zin krijgen door zin te maken.

Ben sprong een gat in de lucht, ik had geen beter voorstel kunnen doen. En warempel: even bloeide ons seksleven op. Stuurden we zelfs spannende appjes naar elkaar. Maar toen die ‘kuur’ van twee weken voorbij was, was Ben degene die zei: ‘Zullen we vanavond lekker een filmpje kijken in bed, nu we niet meer hoeven?’

Na de eerste scène was hij onder zeil. De avond erna verliep hetzelfde. En die daarna. Wat leek te werken in ons twee weken durende experiment, bleek uiteindelijk zo’n druk op ons te leggen, dat we de seks liever helemaal lieten zitten.

 

Echte seks is teveel gedoe

Toch is het niet zo dat ik nooit meer geil te krijgen ben. Het lustgevoel kan me nog weleens overvallen, alleen nooit op de momenten dat Ben bij me is. Het gevoel is puur fysiek, niet geestelijk. Meestal los ik het op met de vibrator waarvan Ben denkt dat-ie al jaren ligt te verstoffen. Voldoet prima: echte seks vind ik gewoon te veel gedoe. Alsjeblieft zeg, ik word al moe van de gedachte. Hoe groot mijn liefde voor Ben ook is, het is min of meer platonisch geworden – en dat vind ik goed genoeg.

 

Niet verder voortplanten

Andere mannen boeien me ook niet. Misschien bevind ik me in een soort hormonale slaapfase. Heeft de natuur het niet bedoeld dat Ben en ik ons nog verder voortplanten; ik heb tenslotte twee gezonde kinderen met wie ik het druk zat heb. Mijn taak zit er misschien gewoon op, biologisch gezien. Al verklaart dat niet waarom talloze even oude vrouwen met óók twee of drie kinderen nog wel de sterren van de hemel vrijen. Naar een seksuoloog wil ik niet, want ik wil de situatie niet veranderen.

 

Nog nooit vreemdgegaan

Natuurlijk ben ik soms bang dat Ben het ergens anders zoekt. Hij is een knappe man, ik zie hoe vrouwen naar hem kijken. Dat maakt me trots, maar ook onzeker. Welke man accepteert nou klakkeloos dat hij geen seks meer heeft? Terwijl hij gelukkig getrouwd is, nota bene? Ben verzekert me dat hij nog nooit is vreemdgegaan. ‘Nee, natuurlijk niet’, zegt-ie, en dat wil ik geloven. Als het wel zo is, weet ik het liever niet. Ik lig nog altijd gezellig met mijn hoofd in zijn schoot wanneer we naar een film kijken. Maar vervolgens vertrek ik steevast eerder naar boven – en niet om hem op te wachten in een lingeriesetje, maar om mijn pyjama aan te trekken en te gaan slapen.

 

Geen idee van ons seksloze bestaan

Ik kook voor Ben, luister oprecht geïnteresseerd naar zijn verhalen en we delen dezelfde humor. Hij neemt de kinderen mee naar een speelparadijs zodat ik eens een zondag voor mezelf heb. We raken nooit uitgekletst. Dát zijn natuurlijk de verhalen die ik in geuren en kleuren vertel aan vriendinnen. Zij hebben geen idee van ons seksloze bestaan. Ergens schaam ik me er toch voor. Geen seks met je man is synoniem voor een slechte relatie, toch? Maar dat ís dus niet zo. We hebben intimiteit, alleen geen seks. Als ik kijk hoeveel vriendinnen nog altijd drie keer per week van bil gaan met hun man, maar geen fatsoenlijk gesprek met hem kunnen voeren, zou ik voor geen goud met ze willen ruilen.

 

Gelukkiger als we wél vrijen

Ik heb het Ben weleens gevraagd, in het begin. Of hij de seks mist. Dan trok hij me tegen zich aan, kuste mijn voorhoofd en zei: ‘Je bent het lekkerste wijf dat ik me kan wensen, ik hou toch van je?’ En daarmee was de kous af. Na wat aandringen heeft hij weleens hortend en stotend toegegeven er onder douche af en toe ‘een slinger aan te geven’. Tja, logisch.

Als ik in de toekomst kijk, zie ik Ben en mij hand in hand in de tuin zitten met een schare kleinkinderen. De gedachte dat onze weg daarnaartoe misschien seksloos is, stemt me ergens toch een beetje treurig – vooral omdat ik diep vanbinnen weet dat Ben er gelukkiger van wordt als we wél vrijen. Bovendien ben ik niet vergeten hoe op en top vrouw ik me voelde toen mijn seksdrive niet te stuiten was. Ik ben 36, maar ik voel me 56: uitgebroed en alsof ik de overgang al achter de rug heb.” 

 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verliefd op twee mannen
Beeld: Pixabay

De ouders van Janine (29) wilden haar niet meer zien toen ze zwanger werd van de Turkse Berat. Een jaar later kreeg ze een geheime affaire met haar hoogblonde jeugdliefde. “Mijn ouders zouden een gat in de lucht springen als ik voor Jelle koos.”

“Berat is lief, zorgzaam en trouw. Hij werkt hard en is een fantastische vader voor Meltem. En dan is hij ook nog eens ontzettend knap. Een droomman. Mijn vriendinnen en ik gingen niet voor niks vijf jaar geleden altijd naar de kroeg waar hij werkte. Drie maanden speelde hij hard to get, met zijn stralende lach en knipogend naar alle vrouwen. Toen ik hem uiteindelijk mee uit vroeg, bekende hij dat hij me al niet meer uit zijn hoofd kreeg sinds de eerste keer dat hij me zag. Sinds die eerste date zijn we onafscheidelijk.
 

Hollandser dan mijn ouders

Berat komt uit een traditioneel Turks gezin, mijn ouders wonen in een Zeeuws dorp waar ze zelden of nooit een buitenlander zien. Pap en mam schrokken zich rot toen ik aankwam met een immigrant – zoals mijn vader hem noemt. Onzin: Berat is geboren en getogen in Nederland. Hij kookt meestal aardappels, groente en vlees en is een trouw aanhanger van Feyenoord. Ha, hij is eigenlijk Hollandser dan mijn ouders die met eten experimenteren en op salsa zitten.

‘Pas maar op, voor je weet draag je een hoofddoek en moet je je bekeren’, zei mijn vader. Nogal vooringenomen, want Berat is niet eens praktiserend moslim. Zijn ouders wel, maar zij hebben nooit een seconde moeilijk gedaan over mijn afkomst. Toen ik zwanger werd, waren ze in de zevende hemel. Ze overlaadden ons met cadeaus en stopten me vol met eten. Ik kwam 25 kilo aan en heb amper iets voor de babyuitzet hoeven kopen.
 

Aan een dood paard kun je niet trekken

Mijn vader was echter onverzettelijk: ‘Als jij je kind opvoedt in die cultuur, hoef je hier niet meer over de vloer te komen.’ Was-ie helemaal gek geworden: ik was gelukkig met de liefde van mijn leven en dolblij met mijn zwangerschap. Is dat niet het enige wat je moeten wensen voor je kind?

Na de bevalling zijn mijn ouders één keer op kraambezoek geweest. ‘Het ga jullie goed’, sprak mijn vader – en liep voorgoed de deur uit. Ik heb drie dagen gehuild om daarna de knop om te zetten. Aan een dood paard kun je niet trekken, al is de breuk heel verdrietig en bijna niet te verteren.
 

Jelle

Maar nu is er Jelle. Mijn jeugdliefde, de jongen van wie ik mijn eerste kus kreeg. Hoogblond en de zoon van vrienden van mijn ouders. We waren vijftien jaar en stapelverliefd. Mijn ouders gingen ervan uit dat we ooit zouden trouwen. Na drie jaar verkering trok ik naar de Randstad om te studeren, en Jelle naar Groningen. Al snel verloren we contact: in de hectiek van mijn studentenleven had ik niet eens echt liefdesverdriet. Ik studeerde af, ontmoette Berat en dacht nooit meer aan Jelle.

Tot ik hem negen jaar later tegen het lijf liep op een festival. Ik was twintig weken zwanger en bestelde een spa rood, hij een meter bier. Mijn hart miste twee slagen toen ik naast hem stond. ‘Zo, jij hebt niet stilgezeten’, wees hij naar mijn zwangere lijf. ‘Jij ook niet’, lachte ik, terwijl ik een tikje gaf op zijn bierbuikje. Ik was gek op Berat, mijn leven klopte aan alle kanten, en toch wilde ik op dat moment niets liever dan in Jelles armen vliegen. Het was alsof ik bij hem thuiskwam.

Ik wilde hem duizend vragen stellen en alles vertellen, maar kon geen woord uitbrengen. Jelle was allesbehalve nuchter, dat hielp ook niet echt. We wisselden telefoonnummers uit en spraken af te bellen. Wat we geen van beiden deden.
 

Het leven kabbelde voort

De eerste uren na onze ontmoeting was ik behoorlijk van slag, maar toen ik thuiskwam, het Zwitsal-geurtje in de toekomstige babykamer rook en Berat ontspannen naar een film zag kijken, verdween de onrust en dacht ik al snel niet meer aan Jelle.

Het leven kabbelde voort, Meltem werd geboren, mijn geluk leek compleet op dat knagende verdriet om de breuk met mijn ouders na. Gelukkig waren mijn schoonouders ontzettend lief voor me, ze omringden me met zorg en warmte. Berat ontpopte zicht tot een lieve, betrokken vader. Hij bracht me thee als ik zat te voeden, deed boodschappen en kookte. Toen ik weer drie dagen per week ging werken, haalde hij Meltem van de opvang.
 

Chemie

Zeven maanden geleden kwam ik Jelle weer tegen. Het was op mijn moeders verjaardag, een dag waarop ik natuurlijk gewoon bij haar in Zeeland had moeten zijn. Om daar niet te veel aan te denken, ging ik winkelen met een vriendin. Emoshoppen, zeg maar. Aan het eind van de middag doken we een café in. Ik zat met mijn rug naar de deur, maar voelde Jelle binnenkomen. Heel gek, want hij woont niet eens in mijn stad. Misschien zag hij mij nog wel eerder.

Dat zegt hij tenminste, dat-ie me rook toen hij de deur opende. Mijn vriendin voelde het ook, onze chemie leek de hele ruimte te vullen. ‘En wie is dát?’ vroeg ze, terwijl ze me indringend aankeek. Ze was de eerste die ik belde toen ik een week later met Jelle in bed belandde. Ik ben niet goed bij mijn hoofd, dacht ik toen ik Jelle een dag later een appje stuurde. Mijn dochtertje was bijna vijf maanden. Ik gaf nog borstvoeding. Mijn hele leven, mijn hele lijf: alles draaide om Meltem en haar vader. Er was geen ruimte voor verwarring, voor onzekerheid, voor seks met een ander, voor Jelle.
 

'Dit moest zo zijn'

‘Dit moest zo zijn’, appte ik. Hij antwoordde meteen: ‘Natuurlijk. Tot donderdag, dan kom je bij me eten.’ Met een brutaliteit en vanzelfsprekendheid die me niet eens stoorde. Het voelde allemaal even logisch.

Ik vertelde Berat dat ik een repetitie had met mijn band en ging naar Jelle. We doken meteen in bed. ‘Jij bent het voor me, punt uit’, zei hij na die eerste vrijpartij. We lagen in zijn studio. Veertig kilometer verderop sliep mijn dochter in haar wieg. ‘Ik wist het toen ik je zag op het festival.’ Uit respect voor mijn zwangerschap had hij geen contact meer gezocht, vertelde hij, maar na onze tweede ontmoeting voelde het alsof wij deel uitmaakten van een Groter Plan waarop we geen invloed hadden.


Lees ook
Getrouwd en toch op Tinder: 'Ik lunchte met de één, zoende met de ander' >

 

Verscheurd

Huilend reed ik naar huis. Totaal verscheurd. De chemie tussen Jelle en mij was zo sterk. En ongecompliceerd. Ik miste mijn ouders, met Jelle in mijn leven zou het weer goed komen met ze. Hij was mijn eerste liefde, hij kende mijn achtergrond; het voelde allemaal even vertrouwd. Aan de andere kant wilde ik mijn relatie met Berat en ons leven met Meltem niet kapotmaken. Waarom zou ik? Alleen om de band met mijn familie te herstellen? Als ze echt van me hielden, hoefde ik daar mijn gezin niet voor op te geven.

Een liefde kan enorm en allesoverheersend zijn, groter dan je ooit hebt gekend, en toch niet in je leven passen. Omdat de timing niet klopt. Of de familie het niet accepteert. Is Berat die grote onmogelijke liefde omdat ik door mijn keuze voor hem mijn ouders ben kwijtgeraakt? Hoe dan ook: ik ben bang dat als ik kies voor de een, ik altijd zal verlangen naar de ander. En in dit hele vraagstuk staat uiteindelijk natuurlijk Meltem voorop. Ieder kind wil dat de ouders bij elkaar blijven, aan de andere kant is geen kind gebaat bij een ongelukkige moeder. Voor mijn situatie bestaat simpelweg geen handboek.
 

Houden van twee mannen

Kan dat, houden van twee mannen? Ik denk van wel. Na de eerste vrijpartij met Jelle waren we niet meer te stuiten. Elke donderdag zien we elkaar, als ik zogenaamd repeteer met de band. Mijn gitaar ligt in de auto, maar is op donderdagavond nog nooit uit de hoes geweest. Berat vraagt weleens wanneer we nou eens gaan optreden voor publiek. Dan lach ik en doe het af met: ‘Wij zijn zo slecht, dat wil echt niemand horen.’

De situatie is onhoudbaar, dat weet ik ook wel. Jelle wil met me verder en vraagt steeds vaker wanneer ik Berat vertel wat er aan de hand is. Hij wil Meltem ontmoeten en droomt van een kind met mij. Tussen Berat en mij is de sfeer veranderd: we doen koeler tegen elkaar. Ik denk niet dat hij iets vermoedt, ik vrees dat ik degene ben die afstand houdt.

Kiezen voor Jelle betekent mijn ouders, familie en verleden terugkrijgen. Kiezen voor Berat betekent een toekomst met ons gezin. Ik wil ze allebei niet kwijt, maar misschien ben ik gewoon bang voor de consequenties van mijn keuze. Beide mannen verdienen dit niet. Een psycholoog heeft me aangeraden afstand te nemen van Jelle om te zien wat er overblijft van mijn gevoelens als ik hem een paar maanden niet heb gezien. Ik denk dat het een goed idee is. Berat verdient mijn toewijding het meest. En beide mannen verdienen dat ik eerlijk tegen ze ben: anders ben ik ze straks allebei kwijt.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

vakantie thuiskomst verliefd op een ander
Beeld: Unsplash

Dobberend op zee kun je zomaar een beslissing nemen die je hele leven overhoop gooit.

Marie-Louise (38), twee zoons van 7 en 10, wist het vorige zomer ineens zeker: ze wilde oud worden met een andere man.

“Maandenlang ontkende ik mijn verliefdheid op Jaco, de man uit mijn paddle boardgroepje. Onze kinderen zaten bij elkaar op school, ik zou wel gek zijn iets met hem te beginnen. En ik was toch gelukkig getrouwd? Goed, het vuur was wel een beetje uit ons huwelijk, maar alles ging gewoon z’n gangetje.

En toch kreeg ik Jaco niet uit mijn hoofd. Ik zag ertegen op met mijn gezin op vakantie te gaan. Ik wilde bij Jaco zijn. Na het paddle boarden bleven we steeds vaker hangen bij de roeiclub. Zo had ik me nog nooit bij iemand gevoeld.
 

Vreselijk verliefd op een ander

Jaco was al gescheiden en wilde verder met mij, maar ik had tijd nodig. Ik was niet echt ongelukkig, ik was alleen vreselijk verliefd op een ander. Dacht ik. Ik ging drie weken met man en kinderen naar een Franse camping. Tijdens die vakantie wist ik het zeker: zo wil ik niet verder. Ik wilde niet naast mijn man slapen, ik wilde niet de gelukkige moeder uithangen, ik stond elke avond te janken bij de afwasplek. Dit was geen gewone verliefdheid: ik hield van Jaco.

Bij thuiskomst vertelde ik alles aan mijn man. ‘Ik voelde al een tijd dat ik je kwijt was’, zei hij aangeslagen. ‘Als dit echt is wat je wilt, dan kan ik je niet tegenhouden.’
 

Lees ook
Liefdevol gescheiden met dank aan mijn ex >


 

'Ik heb geen seconde getwijfeld'

Het afgelopen jaar was zwaar. Toch heb ik geen seconde getwijfeld. Deze zomer gaan Jaco en ik met mijn zoons en de zijne op vakantie. De jongens vinden het een feest, die kennen elkaar al jaren. Mijn oudste vindt het wel een beetje zielig voor papa maar die gaat op vakantie met zijn nieuwe vriendin. Iedereen vaart wel bij de nieuwe situatie.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in het Kek Mama Zomerboek 2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >