masturberen
Beeld: Unsplash

Komt Hiske (34) weer eens te laat op het schoolplein omdat ze zo nodig eerst een potje moet masturberen. “De een snakt naar wijn, ik naar seks.”

“Jij hebt een vertekend beeld van seks, zei mijn eerste vriend toen we een jaar samenwoonden. Het was zondagochtend en na de zoveelste afwijzing was ik maar gaan douchen. Mezelf een handje helpen. Mijn vriend wist dondersgoed wat ik uitspookte. ‘Ik vind dit niet normaal’, zei hij, toen ik met natte haren aan de ontbijttafel schoof. ‘Een hoog libido is één ding, maar wat jij doet is dwangmatig.’ Wat een klojo, dacht ik. Kon ik het helpen dat zijn seksdrive zo laag was. Onze relatie strandde niet veel later. Hij vond me gewoon niet aantrekkelijk, dacht ik.
 

More content below the advertising

'Ben je weer bezig'

Zolang ik me kan herinneren heb ik veel behoefte aan seks. Ik was denk ik een jaar of negen toen ik al elke avond masturbeerde. Mijn grote zus en ik deelden een kamer. ‘Ben je weer bezig’, zei ze dan. En dan zuchtte ze diep en ging slapen. Ik beschouwde het als een van de vele irritaties die zussen onderling nu eenmaal hebben. Het kwam niet in me op dat ik iets deed wat abnormaal was: als je jeuk hebt, krab je toch?
 

Ochtend- en avondritueel

Als ik niet klaarkom, kan ik niet slapen. Dan staat mijn hoofd niet stil, zo is het nog steeds. En als mijn man niet wil, zorg ik er zelf wel voor. Soms als hij nog wakker is, soms wanneer hij slaapt. Ik kan het ontzettend stilletjes. In de ochtend heb ik min of meer hetzelfde ritueel. Ik heb het nodig me even te ontladen voordat de dag begint.

Als dat een keer niet lukt doordat de kinderen op bed springen of we ons hebben verslapen, ben ik de rest van de dag niet te genieten. Dan spring ik vaak tussen de middag nog even tussen de lakens voordat de kinderen uit school komen. Of ik trek mijn man de trap op zodra hij de voordeur opent. Seks is voor mij een eerste levensbehoefte, meer dan eten. Soms heb ik wel elf orgasmes per dag – als ik een vibrator gebruik kom ik zo vijf keer achter elkaar klaar. Wat kan ik zeggen: mijn leven is één groot hoogtepunt.
 

'Het voelde alsof ik ontplofte'

Ik ontmoette mijn man een maand nadat ik mijn eerste relatie had verbroken. Hij was de tweede met wie ik het bed deelde. Ik was onzeker, bang dat ik een doorgeslagen nymfomaan was die hoognodig in therapie moest. De eerste maanden hield ik me dan ook rustig in bed. Niet bevredigend, wel zo veilig voor de duurzaamheid van onze relatie, dacht ik.

Ik genoot van de keren dat we vreeën, zo’n twee keer per dag, maar kwam niet altijd klaar. ‘Joh, ik ben al blij als dat bij mij een op de vijf keer lukt’, zeiden vriendinnen, maar voor mij voelde het alsof ik ontplofte. Daarom sloeg ik de hand wat extra aan mezelf. Ging hem niks aan, vond ik; ik schaarde het in de categorie ongesteld worden en naar de wc gaan. Dat deel je ook niet direct met je partner. Bovendien, misschien speelde hij wel net zoveel met zichzelf. Een gedachte die ik zeer opwindend vond, maar voor de zekerheid maar niet met hem deelde.
 

Hoog libido

Hoe hoog mijn libido werkelijk is, ontdekte mijn man pas toen we gingen samenwonen, zeven jaar geleden. We besloten al snel dat we een baby wilden. Tja, iedereen vrijt zich suf in die periode, dus dat vond hij heel gewoon. Dat mijn lust onverminderd groot bleef toen ik eenmaal zwanger was, en zelfs een week na mijn bevallingen alweer terugkeerde, vond hij wel opmerkelijk.

Inmiddels zijn we een zoon van zes en een dochter van vijf verder, en weet hij niet beter. Ha, geen man die klaagt als zijn vrouw hem elke dag bespringt. Meerdere keren per dag een orgasme bereiken is voor mij zo’n gewoonte geworden, dat ik niet meer zonder kan. Soms is een vrijpartij met mijn man zo goed, dat ik weliswaar geen hoogtepunt bereik, maar nadien toch voldaan tegen hem aanrol. Twee dagen geen seks vind ik onacceptabel. Dan voel ik me afgewezen en twijfel meteen aan onze relatie – al gebeurt dat gelukkig zelden.

Mijn man lust er ook wel pap van, maar zit wel aan het maximum van wat hij aankan. Probeer ik hem voor de derde keer die dag te verleiden, duwt hij me speels van zich af. ‘Ik hou je echt niet bij, zegt­-ie dan en dan kust hij me en wijst naar zijn kruis: ‘Je breekt ’m nog een keer.’
 

Lees ook
Waarom soloseks niet alleen goed is voor jezelf, maar ook voor je relatie >


 

Beloningsmechanisme

Gelukkig kan hij erom lachen, maar hij heeft dan ook geen idee hoe vaak ik de hand aan mezelf sla. Inderdaad: nogal dwangmatig, dat besef ik nu ook wel. In zekere zin is het een beloningsmechanisme. Een excuus. Heb ik een dag hard gewerkt: even een momentje voor mezelf verdiend. Dagje vrij met de kinderen op school: blijf ik de hele ochtend onder de lakens. De kinderen een dag niet te hanteren: hoppa, stiekem naar boven. Een pittige dag voor de boeg: opladen is de remedie. Het lukt me niet op een andere manier te ontspannen. De een neemt een glas wijn na een lange dag, ik wil stevig van bil. De een wil op zondagochtend een kop koffie en de krant, ik wil seks.

Ik kom er weleens door in de problemen. Arriveer ik ’s ochtends te laat op mijn werk omdat ik broodnodig een quicky wilde met mezelf. Sta ik ’s middags te laat op het schoolplein omdat ik per se nog één hoogtepunt moest bereiken op mijn thuiswerkdag. Op sommige momenten kan ik gewoon niet meer stoppen. Het lijkt wel of ik steeds meer orgasmes nodig heb om me nog bevredigd te voelen.
 

'Ik doe er niemand schade mee'

Geen idee waar het vandaan komt. Ik had een fijne jeugd, ben nooit liefde tekortgekomen. Ik heb ook geen extreme behoefte aan aandacht. Ik heb de seks gewoon nodig om me goed te voelen. Rustig te worden. Klinkt als een verslaving, ik weet het. Maar ik doe er niemand schade mee en zal nooit vreemdgaan, daarvoor ben ik veel te gek op mijn man. Ik heb ook maar een handjevol bedpartners gehad in mijn leven. In die zin ben ik dan weer best behoudend.

Toch geniet ik ervan als een man opgewonden van me wordt. Niks zo geil als een avondje parenclub met mijn echtgenoot, terwijl ik de ogen in mijn lijf voel priemen. Zie hoe anderen bezig zijn en genieten van het lekkerste ter wereld. Maar behoefte om het daar met anderen te doen? Alsjeblieft niet zeg.

Alleen porno, dat is wel een zwakte. Het gaat nu eenmaal allemaal een stuk sneller met behulp van een video op mijn mobieltje. Als ik me verveel, is een filmpje genoeg om in de stemming te raken. Dat hou ik angstvallig voor mezelf; mijn man schrikt zich rot als hij weet dat ik ook nog uren porno kijk.
 

Een avondje netflixen met mijn kerel

Eén jaar was mijn libido nihil: toen ik aan de antidepressiva ging omdat ik me altijd zo gejaagd voel. De medicijnen beroofden me van alle levensvreugde: ik lachte niet meer, kon niet meer huilen, werd nooit meer boos – ik functioneerde als een robot. Ik bouwde de medicatie af en een paar dagen na de laatste pil zat ik alweer boven op mijn echtgenoot. ‘Hè lekker,’ zei hij, ‘je bent er weer.’

Sinds kort ben ik met die onrust aan de slag, met behulp van een psycholoog. De antidepressiva hebben mijn ogen geopend: blijkbaar kan mijn seksdrift dus ook gewoon uit. Grote kans dat als ik de stress in mijn hoofd kan beteugelen, ik ook minder gefixeerd ben op lichamelijk genot. Kan ik ook gewoon eens een avondje netflixen met mijn kerel, zoals andere stellen. Ha, ik moet nog steeds de serie Jane the virgin zien.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

man verslaafd aan seks
Beeld: Unsplash

Je moet maar een man hebben die als het even kan naar pornofilms kijkt. Elsa (41): ''Zelfs onze dochter heeft hem betrapt.''

“Tien jaar geleden klikte ik bij het internetten, waarin ik destijds nog niet zo bedreven was, per ongeluk op de button ‘geschiedenis’. Ik zag een rare tekst en belandde midden in een porno film. Gatver, ik was er totaal niet op bedacht.

More content below the advertising

Toen ik mijn man ernaar vroeg, ontkende hij boos dat hij naar porno keek. Zoiets deed hij niet. Het sloeg nergens op, hij was naast mij de enige die op die computer zat. Onze dochter was twee, onze zoon nog niet eens geboren. Ik vond het onbegrijpelijk dat hij loog. Ik zei dat hij het gewoon kon zeggen, dat het geen schande was maar dat ik er wel over wilde praten. Dat vond hij niet nodig, hij deed het gewoon niet, zei hij. Om dat te onderstrepen zette hij een filter tegen porno op de computer.

 

Seksverslaving

Inmiddels weet ik dat het makkelijker is alcoholisme toe te geven dan een seksverslaving. Bij seksverslaafden denk je aan rare, vieze mannen. Terwijl het de beste overkomt. Mijn leuke man bijvoorbeeld.

Zijn gedrag veranderde. Hij zat constant aan me, of eigenlijk, aan mijn ledematen: vooral mijn borsten en billen. Op een haast technische manier, er kwam geen gevoel bij kijken. Daar werd ik niet toeschietelijk van, ik ben geen ding. Maar als ik hem afwees, voelde ik me een trutje. Daardoor is er een tijd geweest dat ik mijn mans probleem aan mezelf weet. Je omgeving bevestigt je daarin. Toen we het onderwerp durfden aan te snijden bij een vriend, vroeg die meteen of mijn man in bed wel aan zijn trekken kwam.

 

Ontkenning en beloften

Twee jaar later verschenen er opnieuw heftige pornobeelden op mijn scherm. Toen ontdekte ik dat de filter makkelijk te omzeilen is voor mensen die handig zijn met computers. Mensen zoals mijn man. Maar hij ontkende weer. Vervolgens werd ik zelf ook enorm handig op internet, en vond allerlei bewijzen voor mijn niet-pluisgevoel. Toen ik zei dat de conclusie moest zijn dat onze vierjarige dochter regelmatig naar porno keek, bekende hij schoorvoetend dat hij had gelogen. Maar hij zou stoppen, zei hij. Dat geloofde ik, tot ik hem weer betrapte. Sindsdien wordt ons huwelijk gekenmerkt door een patroon van ontkenning en beloften.

 

Liefde van mijn leven

Mijn man verwijt me vaak dat ik hem niet vertrouw. En daar heeft hij gelijk in. Dat vind ik het pijnlijkste. Ik ben gevallen op een eerlijke vent met verantwoordelijkheidsgevoel. Daarom schaamt hij zich zo, denk ik. Ik heb hem altijd gezien als de liefde van mijn leven. Hij is aantrekkelijk, met zijn groene ogen en blonde krullen.

We ontmoetten elkaar in het buurtcafé. Hij vond mijn blauwe laarsjes zo leuk, zei hij later. En ik leek op zijn moeder, die stierf toen hij vijf was. Zij had ook een zorgzame uitstraling, zegt hij. Pornoverslaafden kiezen vaak partners die in de zorg werken, zoals ik.

Hij draaide lang om me heen, liep telkens zogenaamd toevallig langs als ik mijn hond uitliet. Ik liep steeds vaker hetzelfde rondje met die hond, die was dolblij dat hij zo vaak uit mocht. Het duurde lang voor hij me durfde te vragen of ik meeging naar de film. Toen was het meteen aan. Dat hij zo verlegen is, vind ik nu een geluk bij een ongeluk. Pornoverslaafden gaan vaak naar prostituees. Dat zou ik onverdraaglijk vinden, maar ik weet zeker dat mijn man dat niet durft, zomaar bij zo’n vrouw naar binnen stappen.

 

Zorgzaamheid

Zorgzaam is hij ook. Dat merkte ik toen onze eerste baby hele nachten huilde, waardoor ik instortte. Mijn man heeft ons er doorheen gesleept. Dat is een van de redenen dat ik hem niet in de steek laat. Hij troostte onze dochter ’s nachts, terwijl hij overdag werkte. Dat moet loodzwaar zijn geweest, maar hij klaagde nooit. Te weinig, weet ik nu.

Ik probeerde hem over te halen zijn hart te luchten, maar hij is geen prater. Bij hem thuis werden sinds de dood van zijn moeder ruzies nooit uitgepraat. Mijn schoonvader voedde zijn vier zoons keihard op. Hij gaf ze ongenadig op hun flikker, als hij boos was kon hij weken zwijgen.

Ik denk dat mijn man in het huiljaar van onze oudste is begonnen de verkeerde uitlaatklep te zoeken voor zijn spanningen. Omdat hij ze niet onder woorden kon brengen. Toen die pittige tijd was afgelopen en onze dochter een vrolijke peuter werd, ontspande hij niet; hij werd juist nog meer gespannen.

 

'Het probleem werd bij mij neergelegd'

Na de geboorte van onze zoon, die gelukkig geen huilbaby was, was mijn mans vroegere zorgzaamheid ver te zoeken. Hij kreeg een kort lontje. Als onze dochter zei: ‘Jij bent chagrijnig, papa’, riep hij woedend: ‘Ik ben niet chagrijnig!’, liep de deur uit en bleef uren weg. Toen ben ik hulp gaan zoeken.

Ik ontdekte al gauw dat je in de kou staat als partner van een verslaafde die zijn probleem ontkent. Bij verslavingszorg, dat betaald wordt door de verzekering, kun je alleen terecht als de verslaafde zich zelf aanmeldt. Anders ben je aangewezen op de plaatselijke GGZ, die meestal niet gespecialiseerd is. Mijn man wilde pertinent geen verslavingstherapie. Met relatietherapie bij de GGZ stemde hij uiteindelijk wel in. Tot mijn verbijstering legde onze – mannelijke – therapeut het probleem bij mij. Hij vroeg me waarom ik zo verkrampt deed over porno, en raadde me aan relaxter te doen, dan zou ons seksleven verbeteren en was het probleem opgelost.
 

Lees ook
Altijd zin in seks: 'Als ik niet klaarkom, kan ik niet slapen' >

 

Controleren

Ik pikte maar één ding mee van die therapeut: dat ik mijn man niet meer moest controleren. Hij is de enige die vat kan krijgen op zijn verslaving. Als ik niet gek wil worden moet ik het loslaten. Ik kan alleen eisen dat hij zijn hobby uitleeft op zijn iPad in plaats van onze pc.

We belandden in een soort gewapende vrede. Het keerpunt kwam toen onze negenjarige dochter op een onbewaakt moment pornobeelden zag op mijn mans iPad. Hij was altijd haar held geweest, en nu kelderde hij van een torenhoog voetstuk. Kinderen willen niets te maken hebben met het seksleven van hun ouders.

Ze voelde zich onveilig bij hem, trok naar mij toe, trapte scènes om niets. En ze ging haar vader controleren. Als hij maar naar de iPad keek, werd ze al onrustig. Ik was woedend en eiste van mijn man dat hij deze keer zonder smoesjes in behandeling ging. In eerste instantie stemde hij toe omdat hij het erg vond dat onze dochter zo overstuur was. Toen de gemoederen bedaard waren, krabbelde hij terug en stond ik weer alleen.

 

'Zoek hulp'

Ik werk aan dit interview mee omdat ik hoop dat anderen iets aan mijn verhaal hebben. Dan hebben mijn ervaringen van de afgelopen jaren nog enig nut gehad. Lotgenoten – bijna altijd vrouwen – wil ik zeggen: denk niet dat het aan jou ligt. Het is je mans probleem, niet het jouwe. Vrij niet met hem omdat je je schuldig voelt. Bescherm jezelf. Eis dat hij zorgt dat je kinderen en jijzelf nooit, maar dan ook nooit worden geconfronteerd met pornobeelden. Lees alles over pornoverslaving. Zoek gespecialiseerde hulp.

Ik chat vaak op de site KostbaarVaatwerk.nl, en ik praat met lotgenoten en deskundigen bij De Brug, een GGZ-instelling in Katwijk die een project voor partners van seksverslaafden heeft opgestart, omdat er verder nergens hulp is. Ik moet die gesprekken zelf betalen, al wordt een oogje dicht geknepen voor mensen die er echt geen geld voor hebben.

 

Gebrek aan verbondenheid

Het doet me inmiddels niet meer zoveel dat mijn man naar porno kijkt. Dat heb ik losgelaten. Ik lijd wel aan ons gebrek aan verbondenheid; omdat ik me eenzaam voel als we ’s avonds samen op de bank zitten. Ik probeer zijn goede eigenschappen in het oog te houden, de redenen waarom ik van hem houd, of hield. Zijn goede hart gaat schuil achter een zwarte wolk, maar af en toe piept er iets liefs achter vandaan. Hij heeft toegezegd dat hij over drie weken meegaat naar een gesprek bij De Brug. Daar klamp ik me aan vast.

 

'Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoud'

Diep in mijn hart weet ik niet hoelang ik dit huwelijk nog volhoud. Hoe verschrikkelijk ik het idee van echtscheiding ook vind. Je geeft niet voor niets je jawoord, je bouwt samen zo veel op. Of het zou helpen als ik zou dreigen bij hem weg te gaan? Ik ben bang van niet. Hij is zo’n stijfkop dat hij zou zeggen: ‘Nou, dan ga je maar.’ Dat zou zijn vader ook gezegd hebben. Maar ik blijf geloven dat hij dat diep in zijn hart niet wil. Dat hij daarvoor te veel van me houdt. En ik van hem.”
 

Voor meer informatie: debrughelpt.nl
 

 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

huwelijk-voelt-huisgenoten

Door de chaos van een gezin krijgt blogger Clint Edwards weleens het gevoel dat hij en zijn vrouw slechts 'huisgenoten' zijn. Op Scary Mommy legt hij uit waarom.

'Ik ben al een paar uur thuis van werk en ik heb mijn vrouw nog steeds geen kus gegeven', schrijft hij. 'Met drie kinderen verloopt het soms zo hectisch dat we niet eens aan een kus denken.'

More content below the advertising

 

'Schreeuwend om aandacht'

Vervolgens vertelt de blogger hoe een doorsnee avond eruitziet vanaf het moment dat hij thuiskomt van zijn werk. 'Mel is aan het koken terwijl er een peuter met een vieze luier aan haar been hangt, schreeuwend om aandacht. Aan tafel zitten onze twee oudste kinderen Tristan en Norah. Tristan wil Norah helpen met haar huiswerk, maar ze laat het niet toe: ze wil dat mama haar helpt. Ik leg mijn tas neer, verschoon onze peuter en terwijl ik de andere twee kinderen aanspreek op hun gedrag, gaat Mel verder met koken. Daarna gaan we met z'n allen aan tafel.'

 

'Een zakelijke relatie'

Vroeger hadden Clint en zijn vrouw zeeën van tijd voor elkaar, maar nu ze kinderen hebben is dat wel anders - die liefde en compassie is soms ver te zoeken. Clint: 'Het lijkt dan wel of we een zakelijke relatie hebben. Er is geen tijd om sentimenteel te doen en er zijn zelfs avonden dat we nauwelijks tegen elkaar praten.' Maar of hij dat erg vindt? Eigenlijk niet. Hij ziet het zelfs als iets positiefs: 'We zijn al voorbij het punt dat we elkaar om hulp moeten vrágen. We weten hoe we elkaar moeten helpen dus we grijpen al direct in.'

 

Lees ook
We hebben het overleefd: 'Vechten, dat is wat ik doe in relaties'

 

'Het is de realiteit'

De blogger kan begrijpen dat het voor buitenstaanders hierdoor kan lijken alsof de passie in hun relatie verdwenen is, maar hij deelt die mening niet. 'Het is de realiteit dat een huwelijk en het ouderschap geen sprookje is, maar dat betekent niet dat je de handdoek in de ring moet gooien. Neem af en toe gewoon een moment om te waarderen wat je hebt en om blij te zijn met je partner. Je hebt iemand gevonden die bereid is om samen een van de moeilijkste taken - het ouderschap - te delen. En dat is juist prachtig.'

 

On hold

Wanneer de blogger en zijn vrouw wel weer tijd hebben voor romantiek? Als de kinderen in bed liggen. 'Dan knuffelen we elkaar en geven we elkaar een kus. Tot we boven de vloer horen kraken en onze peuter uit bed horen komen. Dan staat het weer éven on hold...'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >