Lieke Martens openhartig over verlies van zoontje Eden: ‘Ik voelde hem al bewegen in mijn buik’
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Eigen beeld
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Voor de gelegenheid heb ik me in een jumpsuit gehesen en lippenstift opgedaan. De Peuter heeft haar mooiste jurk uitgekozen en voelt zich ‘pinses’. Samen dalen we de trap af. Op de deur naar de keuken lezen we in krullerige letters de naam van het pop-up restaurant waar we vanavond dineren. Met een hydrofiele doek over haar onderarm gedrapeerd, staat de Kleuter ons op te wachten. Glimmend van trots.
Uit de ‘restaurantmuziek’ denk ik af te leiden dat we bij een Italiaan zijn aanbeland. De Kleuter gaat ons voor naar onze tafel. Uit haar kontzak steken een oranje kleurpotlood en notitieblokje.
Op de keurig gedekte tafel staan kaarsjes en een vaasje met een zo goed als uitgebloeide pioenroos. De Echtgenoot vertrouwt me toe dat de door onze vijfjarige zorgvuldig uitgestalde couverts hem toch wat zorgen baren. Misschien moeten we iets minder vaak uit eten gaan? De menukaart ligt al op ons te wachten. Zelfs met mijn dieetwensen is rekening gehouden – en dat zonder uitvoerig mailcontact op voorhand. Zo treffen we het anders nooit.
‘Wat wilt u drinken?’ vraagt de Kleuter vriendelijk. Voor het wachten krijgt de Peuter een kleurplaat geserveerd. De post-it met onze drankbestelling wordt vakkundig op de rand van het aanrecht geplakt. Aan de reactie van de chefkok te zien, is deze handeling niet op voorhand ingestudeerd.
Ik krijg mijn drankje en mag de potloden slijpen. De serveerster hangt wat rond bij onze tafel. Ons drinktempo ligt haar duidelijk te laag. Bij gebrek aan alternatieve werkzaamheden, kan ze net zo goed even helpen met de kleurplaat. Na enkele minuten valt ze enigszins uit haar rol, als er een ruzie met de Peuter oplaait over wie de meeste kleurpotloden heeft. Gelukkig is daar het voorgerecht.
Omdat het de openingsavond van het restaurant is, proosten we met de enthousiaste uitbaters. Voor het gemak zijn ze maar even bij ons aan tafel komen zitten. De Kleuter is onder de indruk van hun eerste gang. Als we klaar zijn, ruimt ze onze tafel af. De vaatwasser zullen we vanavond moeten herschikken. De Echtgenoot duikt de keuken weer in en aan tafel wordt de tijd opgevuld met het uitserveren van lege theezakjes uit de speelkeuken. De serveerster benadrukt dat ik hier na afloop wel degelijk voor moet betalen.
Ook het hoofdgerecht smaakt subliem. Zelfs de Peuter eet haar bordje leeg, onder het veelbetekenende commentaar ‘Ik zit te kwijlen!’ De Kleuter geeft toe dat ze blij is dat er niet meer gasten zijn komen eten, omdat ze dan wel héél hard had moeten werken. Bovendien had ze dan de prijslijst moeten aanpassen, ‘want ik wil geen kusjes van mensen die ik niet ken’. Tegen de tijd dat we het ijs van onze schoteltjes likken, zijn we even vergeten dat we in een restaurant zitten. Tot het moment dat de rekening gepresenteerd wordt: eenentwintig kusjes.
Ondanks de opdringerige serveerster, de ruzie om de potloden en de puinhoop in de keuken, hebben we een heerlijke avond gehad. Vijf sterren.
Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!