ik haat mijn stiefkinderen
Beeld: Pexels

Ze wilde echt de liefste stiefmoeder van de wereld worden, maar het is Aafke niet gelukt. Sterker nog: ze wordt misselijk als ze langskomen.

Aafke (35), kunstenares, is getrouwd met Ties (48) en stiefmoeder van Mark (12) en Alice (11). Haar eigen kinderen zijn 2 jaar en 8 maanden.

“Ik zeg het voor het eerst hardop: ik haat de kinderen van mijn man. Dit geheim vergiftigt mijn leven. Dag in dag uit. Het wordt steeds erger omdat ik het aan niemand kan vertellen. Vandaar dit interview. Normaal deel ik alles met Ties, maar dit mag hij nooit weten. Ik weet zeker dat ik hem dan kwijtraak. Het lucht me op het tegen jou te zeggen. Al ben ik ook bang dat je me nu afschuwelijk vindt. Dat vind ik mezelf ook. Ik hoop dat je verzachtende omstandigheden ziet in mijn verhaal.
 

Carnaval in Maastricht

Ik leerde Ties zeven jaar geleden kennen, met carnaval in Maastricht. Ik kom uit Groningen en was daar met een paar vriendinnen. Het was liefde op het eerste gezicht. Terwijl ik zijn gezicht niet eens goed zag; hij was groen geschminkt, en hij had een Dolly Parton-pruik op. Daardoor viel het me niet op dat hij dertien jaar ouder is dan ik. Niet dat het iets had uitgemaakt. Ik zag zijn ogen en zijn mond. Dat was genoeg. Diech bis e lekker joonk, de hubs ’ne leuke moond, diech maag miech punne keend, zong hij voor me. Ofwel: je bent een lekker ding, je hebt een leuke mond, je mag me kussen kind. Ik verstond hem niet, maar toen hij me zoende, begreep ik het wel. De zoen hield nooit meer op.

Hij nam me mee naar het Vrijthof. We gingen op de trapjes zitten van de Perroen, een standbeeld met drie leeuwen, waar verliefde paartjes afspreken. Hij maakte me wijs dat de leeuwen Sjeng, Lewieke en Merie heetten, zong ouderwetse carnavalsliedjes met die namen, deed er grappige dansjes bij. Ik lachte tot de tranen over mijn wangen liepen.
 

'Blijf dan bij me'

Hij vertelde dat hij als jongetje altijd bij de leeuwen ging spelen als hij thuis ruzie had. Dan fantaseerde hij dat Merie en Sjeng zijn ouders waren, en Lewieke zijn grote broer. Hij hield hele gesprekken met ze en had het gevoel dat ze terugpraatten. Ik vond het schattig, tot ik zag dat de tranen in zijn ogen stonden. Zijn ouders hadden hem maar lastig gevonden, zei hij. Ze hadden geen tijd voor hem. Daarom had hij zelf veel geduld met zijn kinderen.

Zijn vrouw kon veel minder van ze hebben. Ze was een halfjaar tevoren bij hem weggegaan. Hoe dom kun je zijn, dacht ik, dit is de leukste man op aarde. Stiekem was ik dolblij: hij was vrij! ‘Ik zou jou nooit verlaten’, zei ik in een opwelling. ‘Blijf dan bij me’, zei hij. Hij ging op de knieën en vroeg me ten huwelijk. Het klonk best serieus. ‘Diech bis knatsj’, zei ik. Dat had ik net geleerd: je bent gek.
 

Heksenketel

Vergeleken bij deze wervelwind vond ik mijn Groningse vriend het toppunt van saai. Hij is net als ik nuchter en ingetogen. Op Aswoensdag reisde ik naar Groningen om het uit te maken. Daarna pakte ik mijn spullen en verhuisde naar Ties’ herenhuis in de binnenstad van Maastricht. Mark was vijf en Alice vier toen ik bij hun vader introk. Om de week wonen ze bij hem. Dat vond ik toen nog leuk. Alleen al omdat ze op hem lijken met hun blauwe ogen en zwarte haar. Ze zijn net zo slim en grappig en origineel en gevoelig. Ik schilderde ze graag. Ze waren gedroomde objecten met hun verfijnde gezichten, maar ze zaten nooit stil.

Als we rustig aan tafel zaten begon Mark uit het niets met aardappels te gooien. Als we puzzelden duwde Mark het bord omver en zette Alice een keel op als een scheepstoeter. Het leek wel of ze alleen gedijden in een heksenketel. Beiden vroegen ze constant mijn aandacht. En die van hun vader, als die ’s avonds thuiskwam. Ik vond het niet erg, het hoorde bij mijn nieuwe dynamische leven. Ik stortte me volledig op die twee kleintjes. Het voelde algauw alsof ze ook van mij waren. Ik genoot van de rust in de week dat ze bij hun moeder waren. En daarna stond ik weer vrolijk klaar.
 

Draagkracht

Ties vond dat geweldig. En wat opvallender was: zijn ex, Francine, ook. Ze was totaal niet jaloers op me, integendeel. Op een dag liet ze zich ontvallen dat het drukke gedoe van de kinderen een van de redenen was geweest om bij Ties weg te gaan. Mark had als baby een jaar lang permanent gehuild, daar was ze knettergek van geworden. Toen ik dat aan Ties vertelde, zei hij dat het inderdaad lastig was geweest, maar dat Francine ook wel heel weinig draagkracht had.
 

Lees ook
'Stiefmoeder zijn is nog zwaarder dan moeder zijn’ >

 

Dolgedraaide maatschappij

De school klaagde geregeld. Met name over Mark. Alice laat zich nog wel enigszins beteugelen, maar volgens de schoolarts heeft Mark ADHD en zou hij Ritalin moeten krijgen. Ties kun je niet bozer krijgen dan door die woorden uit te spreken: ADHD en Ritalin. De maatschappij heeft een stoornis, vindt hij, die is dolgedraaid. Niet zijn kinderen. Die zijn alleen maar creatief, daarom zijn ze druk in hun hoofd, zoals hij vroeger. Hij wil niet dat ze het idee krijgen dat er iets mis met ze is.

Toen hij zelf klein was, hadden zijn ouders en leraren hem dat idee gegeven en daar had hij zwaar onder geleden. Ze waren stomverbaasd geweest toen hij carrière maakte in de reclame. Hij kon zich wel degelijk concentreren als hij iets echt interessant vond. Volgens hem was er niets van hem terechtgekomen als hij medicijnen had gehad. Hij wijst er graag op dat Mozart nu Ritalin zou moeten slikken. Kortom: Mark en Alice krijgen nooit Ritalin.

Het is een van de breekpunten in zijn relatie met Francine. Zij sluit zelfs niet uit dat haar scheiding met Ritalin voorkomen had kunnen worden. Als dat zo zou zijn heb ik Ties te danken aan zijn afkeer van Ritalin. Ik begrijp Francine tegenwoordig goed, maar ook Ties’ angst. Als ik het verdrietige jongetje van vroeger in hem zie, breekt mijn hart.
 

De eerste scheurtjes

De eerste scheurtjes in mijn geluk ontstonden na de geboorte van Fleur, twee jaar geleden. Ik had het gevoel gehad dat ik al moeder was door Mark en Alice, maar Fleur was toch andere koek. Omdat ze voortkwam uit de relatie van Ties en mij. Wij droegen de verantwoordelijkheid voor haar bestaan, terwijl Mark en Alice al op de wereld waren toen ik in hun leven kwam. Dat ze uit mijn buik kwam maakte meer verschil dan ik had gedacht.

Ik voelde me schuldig ten opzichte van Mark en Alice en deed alles om het te verbergen, maar ze zijn heel intuïtief. Het hielp niet dat hun moeder intussen een relatiecrisis doormaakte met haar nieuwe vriend Tom, een gladjanus die ze ervan verdacht vreemd te gaan. Terecht achteraf.

Gelukkig was Fleur was het makkelijkste baby’tje aller tijden en vond Alice het leuk haar de fles geven. Mark daarentegen kan zijn kleine zusje niet uitstaan. Hij pest haar de hele dag nu ze een peuter is.
 

De echte beproeving

De echte beproeving kwam acht maanden geleden, toen Morris werd geboren. Hij huilt tien uur per dag. Per nacht, eigenlijk. Gelukkig heeft Ties maar vier uur slaap nodig, dus hij vangt veel op. Toch doe ik geen oog dicht. Het is alsof er permanent een vrachtwagen door onze kamer dendert.

Als die verschrikkelijke Tom nou zijn handen thuis had gehouden, was het nog wel te doen geweest. Maar drie maanden geleden betrapte Francine hem in de kroeg met een andere vrouw. Ze belandde in een depressie en komt haar bed nauwelijks meer uit. Ik zie wel dat het rot voor haar is, maar dat is het ook voor mij. Want sindsdien hebben wij Mark en Alice permanent in huis. Ze zijn nog aan het puberen ook. Alice is veranderd in een donderwolk die alleen nog maar boos zit te appen op haar kamer. Ze vindt iedereen stom, vooral Morris, die ze ‘die rotbaby’ noemt.

De enige die ze geweldig vindt is haar vader. Ties neemt vrij om leuke dingen met ze te doen en Alice en Mark zijn als was in zijn handen. Wat zijn theorie bevestigt dat de kinderen alleen maar aandacht nodig hebben. Maar ik wil ook aandacht. Ik heb Ties nodig. Wat dat betreft ben ik de concurrent geworden van dit duo.
 

De boze stiefmoeder van Sneeuwwitje

Ik kan alleen nog maar tegen ze snauwen. Zoals de boze stiefmoeder van Sneeuwwitje. Sneeuwwitje was wel een stuk braver dan Mark en Alice. Zodra Ties de deur uit is beginnen ze te keten. Mark valt mij het liefst lastig als ik Morris voed. Dan stuitert hij alle kanten op. Ik ben doodsbang dat Morris hetzelfde heeft als hij. Als dat zo is, wil ik dat Morris Ritalin krijgt. Dat worden nog leuke discussies met Ties.

Ties is teleurgesteld in me. Hij vond het geweldig dat ik Mark en Alice vroeger als mijn eigen kinderen zag, maar voelt dat het niet meer zo is. Gelukkig weet hij niet hoever mijn weerzin gaat. Dat ik bijna misselijk word als Mark en Alice thuiskomen uit school. Dat het al mijn zelfbeheersing kost ze niet te slaan. Mijn machteloosheid vertaalt zich in huilbuien en angstaanvallen. In Ties’ ogen ben ik een soort Francine geworden. Dat ben ik ook – ik begrijp nu waarom Francine bij hem is weggegaan. Maar ik wil niet bij Ties weg. Hij is mijn grote liefde. Ik moet volhouden. Het moet, het moet.

Ik hoop dat het helpt dat ik het nu heb verteld voor dit interview. De enigen die het verder weten zijn de leeuwen. Sjeng, Lewieke en Merie. Als ik in paniek ben ga ik weleens bij ze zitten. Dan probeer ik met ze te praten. In de hoop dat ze me net zo troosten als ze dat met Ties hebben gedaan toen hij een klein jongetje was.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama 03-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anke Laterveer

Anke Laterveer is schrijfster. Ze woont samen met Thomas en deelt met haar ex-man de zorg voor hun kinderen Jakob (9) en Hannah (8). Deze column over Sinterklaas schreef ze al eerder voor Kek Mama.

'Wat is er allemaal nog meer niet waar dan?' roept mijn dochter woedend, waarna ze met haar handen over haar oren in de keuken gaat staan. 'Jij bent echt de stomste rotmama van de hele wereld. Je LOOG tegen ons!'

Mijn zoon, daarentegen, is nogal opgelucht. 
'Dus Sinterklaas hoeft niet in zijn eentje langs al die huizen? En hij komt dus ook niet zomaar bij ons binnen in de nacht?'
'Nee, lieverd. Dat doet-ie niet.' 
Daar heeft-ie nogal een goede reden voor ook. Hij bestaat namelijk niet. Sinterklaas is een acteur, je ouders kopen de cadeautjes en alle grote mensen hebben tegen je gelogen. Sorry joh.
 

Toneelstuk

'Oké, dus het is een soort toneelstuk?' probeert mijn zoon het te begrijpen. 
'Ja,' beaam ik opgelucht. 
'Wat is er nog meer een toneelstuk dan?' hoor ik uit de keuken. 'Dan bestaat de kerstman zeker ook niet!'
'Ehm nee, die ook niet.'
Ik hoor een grom uit de keuken.
'Ik weet zeker dat hij wel bestaat, want papa heeft hem gezien.'
'Nee, liefje, dat zei papa wel, maar dat hoorde bij het spel.'
'En opa en oma dan? Weten die wel dat Sinterklaas niet bestaat?'
'Ja, lief, die weten dat ook.'
'Aaaaaaarrrggg!' 
Arm kind. 
 

Cadeautjes

'Krijg ik nu ook geen cadeautjes meer? Of moet ik die van mijn zakgeld gaan betalen?' wil Jakob weten. 
'Je krijgt gewoon cadeautjes. Papa en mama gaan die kopen. Opa en oma kopen ook iets. Jij hoeft niets te kopen. Geen zorgen.'
'Mooi,' zegt hij tevreden en loopt weg.
Hannah staat nog een tijdje in de keuken boos naar de crackers te grommen, maar Jakob is alweer over tot de orde van de dag, die speelt met Lego op zijn kamer.

Drie weken later zijn ze helemaal aan het idee gewend. Ze hebben het er met bijna alle volwassenen die ze kennen over gehad. Ze hebben gedaan alsof ze het altijd al wisten, want ze zijn heus niet dom ofzo hoor, duh. Daarna hebben ze bedacht dat het nogal gaaf is dat zij zo’n groot grotenmensengeheim kennen en de meeste van hun vriendjes nog niet.

En dan is de intocht op tv. 'Dat hoef ik niet te zien, want het is toch nep,' zegt Jakob. Hannah gaat ook liever iets anders doen. Kort daarna zitten ze toch gebiologeerd te kijken.
'Mama?' klinkt het na een tijdje. 'Mogen we vanavond onze schoen zetten of moet jij eerst nog naar de winkel?'
Fuck. Een uur later staan we in de supermarkt. 
'Wij gaan wel even bij de tijdschriften kijken, mama. Dan kun jij iets kiezen.'
'Goed,' mompel ik. Elke andere moeder heeft natuurlijk allang alles in huis, denk ik beschaamd.
 

Lees ook
Zo zorg jij voor het ideale Sint-verlanglijstje >

 

Vergeten

Die avond zetten we schoenen en zingen we liedjes. 
'Voor wie zingen we nu eigenlijk?'
Weet ik veel. 'Ssssht. Doorzingen,' zeg ik maar. Ze doen het.

Om drie uur in de nacht voel ik iemand aan mijn haar trekken. 'Mama, ik zie dat er nog geen cadeautje in onze schoen zit. Ik denk dat je het vergeten bent, dus ik dacht: ik maak je even wakker.'
'Wat lief schatje, ik was het inderdaad vergeten. Wat dom van mij. Ga maar lekker slapen.' 
Daar gaat ze weer. Met haar blote voetjes en haar slaaphaar.
En daar sta ik. Om drie uur in de nacht twee in de haast gekochte puzzelboekjes in aluminiumfolie in te pakken, want pakpapier ben ik natuurlijk ook vergeten. Deed Sinterklaas dit nog maar, denk ik. Dat was tenminste makkelijk.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

in bad met je kind

We worden steeds preutser, of we dat nou leuk vinden of niet.

Twee jaar geleden, mijn zoon Callum is vier jaar oud. Als ik hem voor zijn tweede zwemles omkleed in de speciale jongenskleedkamer, zie ik hem gegeneerd een hand voor zijn piemeltje houden. Geen idee waar dit ineens vandaan komt. Dit is een jongetje dat poedelnaakt door het huis rent als ik hem onder de douche wil stoppen. Kan hem wat schelen wie hem ziet.

Maar dan kijk ik om me heen en zie ik allemaal kleuters uit zijn zwemlesgroep hun hand voor hun piemeltje houden bij het wisselen van onderbroek naar Minions-zwemshort. En dan worden ze door hun ouders ook nog omzichtig afgedekt met grote badhanddoeken. Is mijn kind het product van een steeds preutsere samenleving waarin stadsloketmedewerkers geen korte rokjes meer mogen dragen, kinderen na de gymles douchen in hun onderbroek, je je kind niet mag voeden in het openbaar en foto’s van blote borsten worden verwijderd van Facebook?

 

Topless in de zon

Zelf ben ik een kind van de heerlijk vrije jaren zeventig en tachtig. Toen moeders nog topless in de zon lagen en kindertjes poedelnaakt in zee zwommen. Een tijd waarin je er openlijk voor uit kon komen dat je naar een nudistencamping ging, de sauna populair werd en je tijdens een strandwandeling zomaar op een naaktstrand kon belanden. Kortom: bloot was toen heel normaal. Niet uit een utopische gedachte, maar gewoon omdat het kon.

 

We zien er allemaal hetzelfde uit

Mijn eigen ouders deden ook niet moeilijk over naakt. Ze liepen na het douchen in hun blootje van badkamer naar slaapkamer. Nooit provocerend, wel vanuit de gedachte dat we niet raar hoefden te doen over ons lichaam. Omslachtig je badpak uittrekken onder een groot badlaken, was onzin. Hup uittrekken en onderbroekje aan. We zien er allemaal hetzelfde uit.

Die tijden zijn voorbij, hoe jammer het ook is. Mijn vader kon rekenen op zuinige opmerkingen en fronsende wenkbrauwen toen hij op de bridgeclub vertelde dat hij met zijn kleinzoon douchte. Bloot ja. Er werd hem gevraagd of hij echt vond dat hij dat kon maken. Mijn vader reageerde fel. Uiteráárd kon hij dat maken. Het was een gezellig, onschuldig ritueel waar niks mis mee was en waarvoor hij zich weigerde te verontschuldigen. Wat zijn kaartvrienden daarvan ook denken.

 

Niet meer dan logisch 'in deze tijd'.

Mijn vriendin Barbara vertelde een keer op haar werk dat ze nog steeds met haar dochter van twaalf in bad gaat. Dat vinden ze allebei heel gezellig en het is een heerlijke plek voor mooie gesprekken. Een mannelijke collega reageerde geschokt en waarschuwde dat ze dat beter niet hardop kon zeggen, stel je voor dat anderen dachten dat ze obscene neigingen had. Daar was zij op haar beurt weer diep door geschokt: hoe pervers moet je zijn als je achter zoiets normaals zoiets slechts zoekt? Haar collega vond het niet meer dan logisch ‘in deze tijd’. Hij biechtte op dat hij een zwembroek droeg als hij met zijn tweejarige zoon in bad ging. Uit angst dat zijn zoontje met het verkeerde ‘badeendje’ zou spelen.

Barbara: “Ik ga ervan uit dat mijn dochter op een dag zelf niet meer met mij in bad wil zitten. In de puberteit worden bijna alle kinderen een beetje preuts. Maar tot nu toe gaat er geen badkamerdeur op slot en ziet zij ook geen kwaad achter gezamenlijke baddermomenten. Laten we alsjeblieft niet te panisch doen. Ik vind bloot doodgewoon en als je er geen seksuele lading aan geeft lijkt het me volstrekt onschadelijk voor een kind."
 

Lees ook
Juf Jannie (61) over douchen op school >

 

Mijn vriend en ik slapen naakt

Dat lijkt mij ook. Callum kan schateren om blote borsten op tv, maar die van mama zijn blijkbaar een natuurlijk deel van mijn lichaam die vooral dienen om heerlijk tegenaan te liggen. Mijn vriend en ik slapen naakt en daar heeft Callum nog nooit een opmerking over gemaakt. Ik laat het aan hem over de grenzen te bepalen. Zolang hij het prima vindt af en toe een stukje blote huid te zien, voelen wij ons niet geroepen een pyjama aan te trekken alvorens mijn kind onze slaapkamer mag betreden.

 

Weinig trek in politiesirenes

Maar toch. Ook ik worstel met hoe gewoon bloot nog is en wat nog wel en niet kan. Neem zondagmiddag. Ik was bezig met een gekleurde was en riep tegen mijn vriend en zoon dat ik hun broeken wilde wassen: “Jullie moeten maar even in je blootje lopen.” Callum vond het een geweldig plan. “Jaaaa, allebei in ons blootje.” Maar terwijl ik het zei, dacht ik meteen: oh jee, is dat niet raar? Het was een gekkigheidje, maar zouden anderen dat niet anders uitleggen? Ik voorzag rampscenario’s waarin Callum in het kringgesprek op school / aan de buren / bij de bakker zou vertellen: “Mijn moeders vriend en ik liepen gistermiddag lekker naakt...” Ik had weinig trek in politiesirenes in de straat en liet de mannen veilig een joggingbroek aantrekken.

Het liefst zou ik mijn kind net zo zorgeloos willen opvoeden als mijn moeder dat deed met mij, met die fijne jaren-zeventig-principes, vrij van schaamte. Maar ik wil hem ook weerbaar maken. Ik ben me terdege bewust van mogelijke gevaren. Niet omdat ik overbezorgd of paranoïde ben, maar omdat ik het ook een beetje eens ben met de collega van mijn vriendin: tijden veranderen. De wereld is veranderd. Vroeger liepen m’n babybroertje en ik in ons blootje op het strand, nu draagt Callum een zwemshirt en zwemshort. Dat dient meer als bescherming tegen uv-stralen dan tegen vieze mannetjes, maar toch. Ik zal hem niet snel in zijn blootje laten lopen.

 

Regenjas, rare gedrag en ongure uiterlijk

Komen we een keer in een situatie terecht waarin een spontane zwempartij lonkt, dan zeg ik: “Zwem maar in je onderbroek.” Want ik vertrouw mijn omgeving niet. Wie zegt me dat die wielrenner die daar in het gras uitrust geen rare ideeën heeft of een camera heeft verstopt in zijn bidon? En wat doet die jongen daar met een smartphone in zijn hand? Is hij aan het sms’en met zijn vriendin of maakt hij stiekem een foto van mijn kind? Maar ook: wat denken andere mensen daarvan, dat ik zomaar mijn kind in zijn niksie laat zwemmen? Zelf vind ik het ook raar als ik in deze tijd een geheel ontblote kleuter ontwaar. Gevaarlijk ook.

In mijn jeugd dachten we vieze mannen te herkennen aan hun lange regenjas, rare gedrag en ongure uiterlijk. Tegenwoordig zijn ze de badmeester of kleuterleider of vermomd als een twaalfjarige chatvriendinnetje. Mijn schoonzus zette twee video’s van mijn twee neefjes op YouTube. ‘J. en D. voeren de eendjes’ werd honderdvijftig keer bekeken. ‘J. en D. in bad’ 290.000 keer. Ik waarschuw ook vriendinnen die foto’s van hun blote baby’s plaatsen op Facebook. Ook al is je pagina afgeschermd, je loopt tóch gevaar dat viezeriken je hacken en met je kiekjes aan de slag gaan. 

 

Thuis kan hij best streaken

Voorkomen is nog altijd beter dan genezen en daarom ging ik het gesprek aan met Callum. Onderwerp: wie hem wel of niet naakt mag zien. Thuis kan hij best even streaken. Op een warme dag mag hij in zijn blote billen rennen in onze afgeschermde tuin of op zijn bed springen. Ik heb Callum geleerd dat hij de baas is over zijn lichaam, dat hij beslist wie hij wel of niet kust of knuffelt en dat hij niet voor Jan en alleman zijn broek uittrekt. Ik heb hem een lijst voorgeschoteld met mensen die zijn billen en piemel mogen zien: dat ben ik, zijn opa en oma, mijn vriend Dennis en de juf. Verder is het niet de bedoeling dat we billen en piemel publiekelijk tentoonspreiden.

Callum zei dat hij het snapte: “Oké mama.” Maar een week later vertelde hij trots dat hij tijdens de gymles in het broekje van een klasgenootje had mogen kijken. Toen ik hem nogmaals vertelde dat dit niet de bedoeling is, reageerde hij verbaasd: “Maar meisjes hebben toch geen piemel, dan mag het toch wel?” Wat weer eens bewijst dat het blootthema lastige kost is voor een kleuter. Voorlopig blijft het nog wel op onze agenda staan.

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >