Beeld: Shutterstock
Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (35) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sinds kort bewoont met zonen Oscar (3) en Merlijn (8), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.
“Kijk mam, coole patta’s!” Stralend rent Merlijn op me af wanneer ik de kinderen op zondagavond ophaal bij Tim. Het is het tweede weekend dat hij met ze heeft doorgebracht sinds de scheiding, nu bijna drie maanden geleden. De overige vier die binnen zijn tijd met de jongens vielen, bleek Tim onaangekondigd van de aardbodem verdwenen. Als ik het gelukkige gezicht zie van Merlijn, ben ik mijn bitterheid heel even vergeten. Ze hebben overduidelijk genoten.
“Vet zeg”, lach ik terwijl ik mijn neus in zijn krullen duw. Hij ruikt anders. Ondertussen werp ik een blik omhoog naar Tim, die ook naar de hal is gewandeld. “Dank je”, zeg ik. “Geen dank”, antwoordt hij droogjes. “Het zijn tweedehandsjes, een vriendin had ze over.”
Mijn adem stokt. “Ja, lief hè mam?”, jubelt Merlijn. “En ze is echt super aardig en we gaan over drie weken ook met haar op vakantie!” Ik voel een golf van misselijkheid opkomen. Drie maanden gescheiden waarin Tim zich grotendeels aan de zorg heeft onttrokken, en nu gaan ze zonder overleg op vakantie met zijn nieuwe vriendin? We hebben de vakantiedagen nog niet eens verdeeld.
“Ik bel je vanavond even”, zeg ik tegen Tim. Het lijkt me geen goed idee hier in het bijzijn van de kinderen woorden aan vuil te maken.
Wanneer ik Oscar even later doodmoe na zijn bad in bed heb gelegd, kruip ik naast Merlijn, die met fris gewassen haren weer naar zichzelf ruikt en ontspannen wacht op ons rituele ‘napraatje’. “Het was echt heel leuk mam”, glundert hij. “Heel anders dan vroeger. Papa deed veel minder streng, we mochten super laat naar bed en de hele dag op de PlayStation. O, en van zijn vriendin hebben we een spel gekregen waarbij je allemaal mensen moet beroven en doodschieten.” “Eh, GTA?”, probeer ik, terwijl ik hartgrondig hoop dat ik het mis heb. “Ja, zo heet het!”, roept Merlijn. “En het mag ook mee op vakantie, want haar kinderen zijn al twaalf.”
Aha. Ze heeft dus ook nog kinderen.
Wanneer alles boven in diepe rust is, probeer ik Tim te bellen. Als mijn kinderen inderdaad op vakantie gaan met zijn nieuwe partner, lijkt een korte kennismaking me op z’n plaats. En een beetje achtergrondinformatie. Plus misschien een voorzichtige opmerking dat ik bloederige geweldspelletjes niet de meest voor de hand liggen keus vind voor onze drie- en achtjarige.
Ik krijg geen gehoor.
Lees ook:
Anna’s scheiding: ‘Is papa ons weer vergeten?’ >
“Wees blij dat ze haar lief vinden, An”, sust mijn beste vriendin, als ik na twee mislukte belpogingen naar Tim, haar app om mijn verhaal te doen. “Voor hetzelfde geld was ze de Boze Koningin uit Sneeuwwitje.” Ze heeft natuurlijk gelijk. En of ik het nou te snel vind of niet; er zou natuurlijk hoe dan ook een moment komen waarop één van ons een nieuwe liefde kreeg. Ik had het alleen zo graag nog even uitgesteld tot het moment dat ik er zelf een beetje aan gewend was mijn kinderen een deel van de tijd te missen. De zorg zo kort na de scheiding meteen uit handen moeten geven aan een onbekende vrouw, vraagt om meer loslaten dan ik nu aankan. Bovendien: zo lang Tim zijn verantwoordelijkheid als co-ouder niet nakomt, voelt een vakantie met hem hoe dan ook onveilig. Als ‘ie überhaupt niet weer afhaakt op het moment suprême.
“Misschien is het juist een voordeel hè, dat ze meegaat”, vervolgt vriendin. “Ze is zelf moeder, ze kan dus in elk geval met kinderen omgaan. Tim staat er daar niet in zijn eentje voor met de jongens.”
Ik probeer iets verstandigs te zeggen, en weet zeker dat ik het bedenk – ergens in de komende dagen. Voor nu smeer ik de broodtrommels van de kinderen en schenk een glas wijn in, in de hoop de steen in mijn maag weg te spoelen.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Ze lijken het toonbeeld van een onbezorgd leven: altijd goed gekleed en stralend op foto’s. Demi en Maxime de Boer hebben dat glamoureuze zusjesimago al jaren bij zich. Maar achter die zorgvuldig vastgelegde momenten schuilt een familieverhaal dat, net als bij zoveel anderen, minder strak in de lak zit.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Boomer-ouders waren praktisch ingesteld, niet bezig met ‘overprikkeling’ of schermtijd en vooral met het idee dat kinderen gewoon moesten meedraaien in het gezin.
Eline’s buren hadden blijkbaar problemen met haar kinderen. In plaats van dat gewoon aan te geven, besloten ze het op een ander manier aan te kaarten.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
