Maak kennis met Susan Muskee (31), feelgood-auteur en Kek Mama-columnist. In maart verwelkomde ze haar eerste kindje, Noortje, en vorige maand bracht ze haar nieuwste hit uit: de Waddenliefde-serie.
Exclusief op Kek Mama, kun je alvast een voorproefje lezen. Voor je aan dit deel begint, lees hier deel I, deel II, deel III, deel IV en deel V.
Op het moment dat we langzaam de veerhaven binnenvaren, ben ik al halverwege het eerste hoofdstuk. Meteen neem ik me voor om vanavond in mijn hotel verder te lezen.
Ik sta op, slinger mijn weekendtas over mijn schouder en schuifel achter de rest van de passagiers aan naar buiten. Eenmaal op de kade speur ik de mensen af die staan te wachten, op zoek naar Ed, de man die me zou moeten opvangen. Ik heb mijn wandelvierdaagse geboekt via een organisatie die groepsreizen organiseert voor de vier Texel-etappes van het Streekpad WaddenWandelen. Aangezien ik er weinig voor voel om zesenzeventig kilometer met een groep af te leggen, loop ik de afstanden alleen, maar mijn bagage wordt voor me vervoerd en staat na elke etappe klaar op mijn overnachtingsplek van die dag. Een fijne gedachte, want mijn weekendtas snijdt nu al in mijn schouder.
Ed is gelukkig niet al te moeilijk te herkennen: de kalende zestiger is compleet in een groen-zwart gestreept tenue gestoken, met in grote letters de naam van zijn organisatie. Daarnaast is hij zo lang en breed dat hij eruitziet alsof hij stiekem een extra wandelaar onder zijn shirt heeft verstopt. Hij heeft een doorleefd, zongebruind gezicht met een stug uitziende grijze stoppelbaard. Een Texelse vlag is met een stokje aan zijn rugtas bevestigd en wappert fier boven zijn hoofd. Zo te zien heeft hij al een aantal wandelaars om zich heen verzameld en hij vinkt een aantal dingen af op het klembord in zijn handen. De wandelaars staan opgewonden met elkaar te kletsen, druk gebarend naar de boot en de haven.
Ik haal diep adem en loop op het groepje af. ‘Hoi!’
‘Jij moet Lisa zijn!’ roept Ed opgewekt. Met een ferm gebaar steekt hij zijn hand naar me uit. ‘Welkom op het mooiste Waddeneiland. Hoe was de overtocht?’
Ik pak zijn hand aan en schud hem. ‘Klopt. En kort, voordat je het weet ben je alweer aan de overkant.’ Om me heen en naar de lucht gebarend vervolg ik: ‘Je hebt een mooie dag uitgekozen om de wandeltocht te starten.’
Ed glimlacht. ‘Het is altijd maar een gok, natuurlijk. Maar ik moet zeggen, als het in de rest van het land regent, waait het op de Wadden vaak over. Al is deze tocht met een beetje storm en regen ook nog mooi om te lopen, hoor!’ Zijn ogen schitteren gelukzalig. Even zie ik mezelf over de Waddendijk bij De Cocksdorp ploeteren, vechtend tegen een halve tornado.
Ik ben toch blij dat het vooruitzicht voor de komende dagen wat zonniger is.
‘Weet je zeker dat je niet met ons meeloopt?’ vraagt Ed dan. Hij neemt mijn weekendtas van me over. Voorzichtig zet hij hem op de grond.
Ik laat mijn ogen dwalen over de rest van de passagiers die van de boot komen en schud mijn hoofd. ‘Nee, dank je wel. Ik heb wat dingen… uit te zoeken. Dat doe ik het liefst alleen. Misschien een andere keer. Wie weet, straks bevalt de route me zo dat ik hem nog veel vaker wil lopen.’
Je leest volgende week meer uit het boek op Kek Mama. Kun je niet wachten? Trakteer jezelf dan op een heerlijke zomerserie:
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
