Je wilt het liefst dat je kind zich veilig voelt en lekker in z’n vel zit. Maar met alles wat kinderen tegenwoordig meekrijgen, is dat helaas niet altijd vanzelfsprekend. Oorlog, pesten, heftige filmpjes op social media: ook kinderen krijgen daar veel van mee. Dat kan veel met ze doen. Hoe praat je daar als ouder over, zonder de zorgen juist groter te maken?
In Nederland maakt maar liefst 69 procent van de kinderen zich zorgen over oorlog, blijkt uit onderzoek van het UNICEF jongerenpanel en Ipsos I&O. Ze zien beelden van oorlog op tv en sociale media. Ook voelt meer dan de helft van de ondervraagden (54 procent) zich online niet veilig. Dit kan zorgen voor gevoelens als angst, somberheid en verdriet.
Praten helpt
Misschien merk je dat je kind ergens mee zit. Maar het kan net zo goed zijn dat je geen idee hebt wat er allemaal in dat hoofd omgaat. Kinderen vertellen namelijk lang niet altijd uit zichzelf waar ze zich zorgen over maken.
‘Kinderen voelen vaak van alles, maar vertellen er lang niet altijd over’, aldus Lotte Raisifar, kinderrechteneducatie specialist bij UNICEF. ‘Het is belangrijk om het hier met elkaar over te hebben. Ik snap dat sommige ouders hun kinderen niet onnodig bang willen maken, maar door zorgen te bespreken voorkom je dat het nog groter of moeilijker wordt.’
Goed om te weten: zo’n gesprek hoeft helemaal geen urenlang serieus gesprek aan de keukentafel te worden. ‘Bij jonge kinderen duurt een gesprek soms maar een paar minuten. Voor volwassenen kan dat onaf of incompleet voelen, maar het is soms precies wat kinderen nodig hebben en geeft een opening om het er vaker over te hebben.’
Hoe begin je zo’n gesprek?
Want ja: weten dát je moet praten is één ding. Maar hoe begin je over oorlog, pesten of een naar filmpje dat je kind online heeft gezien?
Lotte adviseert vooral om ruimte te geven aan wat je kind vertelt. ‘Probeer te luisteren, niet te bagatelliseren en niet meteen een oplossing te bieden. Bij mijn kinderen richt ik de vraag niet altijd direct tot hen, maar vraag ik weleens of ze iemand kennen die bijvoorbeeld weleens is of heeft gepest. Of ik vertel over een eigen ervaring en vraag of zij dat ook weleens hebben gehad, zoals het bekijken van een naar filmpje dat je achteraf liever niet had gezien.’
Door het gesprek niet meteen rechtstreeks op je kind te betrekken, kan het makkelijker worden om iets te vertellen. En soms komt er na een paar minuten alweer een compleet ander onderwerp voorbij. Ook dat is oké.
Eindig met iets positiefs
Of jullie nu vijf minuten hebben gepraat of een heel gesprek hebben gevoerd: Lotte adviseert om het altijd positief af te sluiten.
‘Je kunt niet alles oplossen, maar je kunt wel benoemen dat het fijn is dat jullie het er met elkaar over kunnen hebben en elkaar kunnen troosten als dat nodig is. Daarnaast wordt er aan elk probleem ter wereld wat gedaan, vaak ook door kinderen en jongeren. Opzoeken wat er gedaan wordt, kan hoop geven, en misschien willen jullie zelf wel iets doen of proberen.’
Praat met kinderen over hun wereld
UNICEF lanceert dit najaar een fysiek spel om jou als ouder of verzorger te helpen om in gesprek te gaan met kinderen over onderwerpen waar zij zich mogelijk zorgen over maken.
Ieder kind, waar ook ter wereld, heeft recht op een veilige leefomgeving, gezonde voeding, schoon water, gezondheidszorg en onderwijs. UNICEF komt al meer dan 75 jaar op voor de rechten van kinderen. De organisatie helpt kinderen in nood en werkt aan het structureel verbeteren van de leefomstandigheden van kinderen wereldwijd.
Dit artikel is geschreven in samenwerking met UNICEF.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’