Samyra (39) is moeder van drie dochters (7, 6 en 3). Net als haar man werkt ze parttime om zoveel mogelijk tijd met de meiden te zijn. Want: die zijn maar zo kort klein. Dit en andere inzichten over ouderschap, deelt ze in haar column.
“Een jaar of negen gelegen was ik zwanger van ons eerste kind en mijn man verloor onverhoopt zijn baan. Gelukkig had ik zelf een goede baan en er was financieel niet direct een probleem. Bovendien was het tijdens mijn zwangerschapsverlof wel erg handig en fijn om mijn man thuis te hebben. Ondanks verwoed zoeken was een nieuwe baan in die tijd helaas niet eenvoudig te vinden.
Na de geboorte van onze baby en de eerste weken samen kwam de dag dat ik weer aan het werk ging. Met een gebroken hart liet ik het kleine wurmpje achter. En ik was jaloers op mijn man. Echt jaloers. Want hij mocht bij haar blijven. Dit ‘mogen’ voelde vanuit zijn perspectief natuurlijk anders. Hij was het allerliefst weer aan het werk gegaan en had mij de tijd met onze baby gegund. Maar dit was gewoon hoe de situatie was. Ik ging werken en hij bleef thuis.
Dit gesprek volgde in een of andere vorm ontelbare keren: “Hoe vind je het om weer aan het werk te zijn? En waar is de kleine nu? Bij de opvang?” “Nee, bij haar vader.” “Oh, heeft hij een papadag?” “Nee, hij heeft geen baan momenteel.” Een korte vlaag van verbazing en iets van medelijden trok dan, zonder uitzondering, over het gezicht van de toehoorder. Na een tijdje werd ik er behendig in om dan zélf maar het positieve punt eruit te lichten: “Dus ik kan mijn baby met een gerust hart thuislaten, want ze is veilig bij haar vader:” “Nou dat is dan inderdaad misschien wel een voordeel”, werd er schoorvoetend toegegeven.
Het bleek niet zomaar een positief punt om een ouder thuis te hebben. De rust, de veiligheid en stabiliteit die we ons kindje gaven door simpelweg thuis te kunnen zijn was onbetaalbaar. Dit was dan ook de reden om onze situatie voorlopig zo te houden. Mijn man werkte in de avonduren in wat bestuursfuncties en ik werkte overdag. Waarbij ik relatief stressvrij kon werken, ik hoefde geen rekening te houden met kinderopvanglogistiek en als de baby ziek was, was er al iemand bij haar thuis.
Dit soort vragen kwamen in die tijd regelmatig langs: “Heeft je man al een baan gevonden?” “Wordt hij niet helemaal gek thuis?” “Vind je het niet erg om je baby zo veel te missen?” “Wil je jouw baby niet liever naar de opvang brengen?” “Is er al zicht op een nieuwe baan voor je man?” “Mis je niet veel te veel als je fulltime werkt?” “Wat is nu eigenlijk het plan?” Ik antwoordde soms ontwijkend, soms een beetje meegaand, soms geïrriteerd, maar altijd met een kleine knoop in mijn maag. Alsof er ergens iets niet klopte. Iets stond me tegen, om het feit dat ik me gedwongen voelde om de inrichting van ons huishouden te verklaren. Vooral omdat iedereen om ons heen het schijnbaar zag als een probleem dat opgelost moest worden.
Het stoorde me dat ik niet trots kon zijn op het feit dat ik kostwinner was (‘Who run the world? Girls.’), zonder dat mijn man daarmee automatisch een ‘softie’ was. Het stoorde me dat ik als fulltime werkende moeder werd benaderd alsof ik minder om mijn kinderen zou geven dan thuisblijfmoeders. Het stoorde me dat mensen dachten dat mijn man de makkelijke weg koos, terwijl hij de moeilijkste baan had die er is. Het stoorde me dat ik moest verantwoorden waarom ik mijn kleine kindje graag thuis wilde hebben, in plaats van andersom. Maar boven alles stoorde het me dat, in een tijd waarin iedereen over elkaar heen viel om zo geëmancipeerd mogelijk te zijn, het huisvaderschap geen écht geaccepteerde optie was.
“Het stoorde me dat mensen dachten dat mijn man de makkelijke weg koos, terwijl hij de moeilijkste baan had die er is”
Inmiddels zijn we wat jaren en kinderen verder en werken we beide parttime, dus misschien heb ik in die zin geen recht van spreken meer. Maar laat me één ding goed duidelijk maken: thuisblijfvaders zijn geen softies, maar mannen van formaat. Mannen die hun uiterste best doen om van een thuis een veilige haven te maken. Mannen die staan voor het gezin en doen wat er op dat moment nodig is. Die zich niet bedreigd voelen door de carrière van een vrouw, maar dit juist kunnen vieren. Ik kan alleen maar trots zijn op die man van mij en heb niets dan waardering voor die jaren waarin hij thuis alles op de rit hield. ‘Who run the world? Us’.”
Lees meer van Samyra:
Samyra over hoofdluis: ‘Ik steek het dier gewoon genadeloos in de fik’
Samyra: ‘Zodra je ouder bent kun je ineens gaan en staan waar en wanneer je wil’
Samyra: ‘Op een doordeweekse dag kunnen mijn kinderen ineens niets meer zelf’
Meer weten over Samyra? Volg haar via LinkedIn.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Het nieuwe seizoen van Een huis vol krijgt er een gezin bij dat meteen voor extra dynamiek zorgt. Familie De Lange schuift aan naast de vertrouwde families Bal, Blom en López. Sil en Melissa nemen de kijkers mee in hun dagelijks leven met acht kinderen, variërend in leeftijd van nul tot vijftien jaar.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Marlijn Weerdenburg heeft een periode achter de rug waarin veel op haar afkwam. De presentatrice kreeg te maken met persoonlijke veranderingen, zorgen binnen haar gezin en een groot verlies.
Christina Curry is afgelopen week moeder geworden van haar eerste kind. Ze deelt nu de eerste foto’s van haar dochter, die naar de naam Cleo luistert.
