Fotografie: Paulien van Beusekom
We verbleven een nacht in een poepsjieke hotelkamer met het gezin. Daar verheugden we ons erg op, ondanks dat we weleens moeilijke ervaringen hebben gehad in hotels.
Zo liep een poging om onze baby een potje te voeren in een hotelkamer zonder kinderstoel, maar mét witte vloerbedekking ooit niet zo goed af. Ook hebben we weleens een babybedje in een badkamer gepropt, in de hoop zelf nog iets aan onze avond te hebben nadat we onze baby om 19:00 uur naar bed brachten. Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan vanwege een verkrampte blaas en het feit dat ik mezelf de mogelijkheid om naar de wc te gaan had ontnomen.
Maar goed, nu is ons kind 3 jaar, houden we niet meer zo wanhopig meer vast aan bedtijden en worden er ook geen potjes meer leeggegeten. What could go wrong? Nou, dat zal ik je vertellen.
De hotelkamer in kwestie zag er werkelijk prachtig uit, er hing alleen één ding aan de wand. De bron van al het kwaad. Een elektrische nachtmerrie. Een kwelgeest met touch screen.
Het was een bedieningspaneel voor de verlichting. Ofwel: het ging hier om een hotelkamer zonder lichtknoppen. Helaas was het bedieningspaneel niet voorzien van virtuele knoppen met teksten als ‘licht aan’ en ‘licht uit’. Nee, je moest kiezen uit thema’s.
‘Sunrise glow’ zorgde voor een boel verlichting in de kamer. ‘Golden hour’ voor net wat minder. Bij ‘Desert evening’ bleven er maar een paar lampen aan. En dan had je nog ‘African night’. Dan was het nagenoeg donker.
En met nagenoeg donker bedoel ik: er waren alleen nog een stel irritante spots net boven de vloer die licht gedimd aanbleven. Een van hen scheen precies in mijn dochters kinderbedje. Ook nog eens precies op de hoogte van haar gezicht. We kregen deze spots met geen mogelijkheid uit.
Wie heeft in godsnaam bedacht dat doodnormale lichtknoppen niet thuishoren op poepsjieke hotelkamers? Naar mijn bescheiden mening zijn lichtknoppen hele praktische, fijne dingen. En is het bloedirritant om minutenlang op allerlei lichtthema’s te moeten staan rammen om erachter te komen hoe je die ene bedlamp uitkrijgt. En dat -als die bedlamp eindelijk uitspringt- er dan weer drie andere lampen aanfloepen.
En waarom wordt er in hemelsnaam gekozen voor vage termen als ‘African night’. Niemand weet wat dat betekent! Hoewel, als ‘African night’ betekent dat je kind geen oog dicht doet vanwege een spotlight in haar smoel en dat je daarom de volgende dag kapot en gebroken door het leven moet, dan hebben wij zeker een ‘African night’ gehad…
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lotte, wiens schoonmoeder haar hele leven verpest.
Het vaderschap is voor Mart Hoogkamer een droom die werkelijkheid is geworden. Toch gaat dat niet alleen gepaard met trotse momenten en mooie herinneringen.