Fotografie: Paulien van Beusekom
We verbleven een nacht in een poepsjieke hotelkamer met het gezin. Daar verheugden we ons erg op, ondanks dat we weleens moeilijke ervaringen hebben gehad in hotels.
Zo liep een poging om onze baby een potje te voeren in een hotelkamer zonder kinderstoel, maar mét witte vloerbedekking ooit niet zo goed af. Ook hebben we weleens een babybedje in een badkamer gepropt, in de hoop zelf nog iets aan onze avond te hebben nadat we onze baby om 19:00 uur naar bed brachten. Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan vanwege een verkrampte blaas en het feit dat ik mezelf de mogelijkheid om naar de wc te gaan had ontnomen.
Maar goed, nu is ons kind 3 jaar, houden we niet meer zo wanhopig meer vast aan bedtijden en worden er ook geen potjes meer leeggegeten. What could go wrong? Nou, dat zal ik je vertellen.
De hotelkamer in kwestie zag er werkelijk prachtig uit, er hing alleen één ding aan de wand. De bron van al het kwaad. Een elektrische nachtmerrie. Een kwelgeest met touch screen.
Het was een bedieningspaneel voor de verlichting. Ofwel: het ging hier om een hotelkamer zonder lichtknoppen. Helaas was het bedieningspaneel niet voorzien van virtuele knoppen met teksten als ‘licht aan’ en ‘licht uit’. Nee, je moest kiezen uit thema’s.
‘Sunrise glow’ zorgde voor een boel verlichting in de kamer. ‘Golden hour’ voor net wat minder. Bij ‘Desert evening’ bleven er maar een paar lampen aan. En dan had je nog ‘African night’. Dan was het nagenoeg donker.
En met nagenoeg donker bedoel ik: er waren alleen nog een stel irritante spots net boven de vloer die licht gedimd aanbleven. Een van hen scheen precies in mijn dochters kinderbedje. Ook nog eens precies op de hoogte van haar gezicht. We kregen deze spots met geen mogelijkheid uit.
Wie heeft in godsnaam bedacht dat doodnormale lichtknoppen niet thuishoren op poepsjieke hotelkamers? Naar mijn bescheiden mening zijn lichtknoppen hele praktische, fijne dingen. En is het bloedirritant om minutenlang op allerlei lichtthema’s te moeten staan rammen om erachter te komen hoe je die ene bedlamp uitkrijgt. En dat -als die bedlamp eindelijk uitspringt- er dan weer drie andere lampen aanfloepen.
En waarom wordt er in hemelsnaam gekozen voor vage termen als ‘African night’. Niemand weet wat dat betekent! Hoewel, als ‘African night’ betekent dat je kind geen oog dicht doet vanwege een spotlight in haar smoel en dat je daarom de volgende dag kapot en gebroken door het leven moet, dan hebben wij zeker een ‘African night’ gehad…
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]