Patrick (52) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column op Kek Mama put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Er zit een foutje in mijn dna ofzo. Net als in dat van heel veel zorgende ouders. Als de kinderen eenmaal slapen en ik op de bank plof na een lange dag aan werk en zorgen voor dat geteisem denk ik standaard dat ik dit keer wel wakker blijf en niet binnen no time op de sofa lig te pitten. Ik wil nog echt niet slapen als ik dan ein-de-lijk tijd voor mezelf heb.
En zo ben ik nu al een keer of tien aan de Beckhams begonnen op Netflix en ik doe inmiddels een jaar of drie over de serie Vikings waarvan ik steeds het tweede deel van de afleveringen heb gemist. Ook zijn er in mijn leven een relatie of twee naar de knoppen geholpen door dit gebrek (‘Ik wil je niet elke avond van de bank moeten vissen. Ik wil gewoon samen in slaap vallen…’).
“Er zijn in mijn leven een relatie of twee naar de knoppen geholpen door dit gebrek”
Er moet iets mis zijn met me. Zo rond 21 uur heb ik standaard een enorm bord voor mijn kop, want het maakt niet uit hoe vaak ik al met een stijve of verrekte nek en een natte wang ben wakker geworden met alle lampen en de kaarsjes aan of hoe vaak de buurvrouw lachend en bonkend en zwaaiend voor het raam stond na het uitlaten van haar hond. De volgende dag denk ik gewoon weer dat ik nu wel fit genoeg ben om een serietje uit te kijken.
Ik geloof dat ik leid aan wat ze FOMO noemen; de fear of missing out. Bang om iets te missen, maar het ironische is dat ik op deze manier juist dingen mis. Maar ja, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat schooltassen, wassen, ontbijt, lunch, avondeten maken, hen naar hun sportclubjes brengen, aandacht geven. En dat ik drie tv-projecten door elkaar doe en tussendoor nog weleens een column schrijf helpt misschien ook niet. Ik geniet ervan, en tegelijk zou een beetje me-time wel fijn zijn. De hoeveelheid kwijl die hier al in de kussens is gelopen tijdens de herhalingen van Studio Sport of Studio Voetbal moet indrukwekkend zijn.
“De hoeveelheid kwijl die in de kussens is gelopen moet indrukwekkend zijn.”
Het schijnt dat er met mij hele volksstammen van hetzelfde last hebben. Mannen en vrouwen die zich volledig geven aan de verzorging van hun koters, en die zo graag iets voor zichzelf doen daarna maar er lichamelijk gewoon niet aan toe komen. Gebroken nachten, gebroken dagen, het is een lot dat door ons zorgzamen met verve gedragen wordt. De fysio vaart er wel bij.
Lees ook – Slaaptekort: ‘Een etalage van een beddenwinkel was als een snoepwinkel’ >
Maar nu ga ik het anders doen. Ik heb een band gekocht die het voelt als ik in slaap aan het sukkelen ben, en die geeft me dan een schok zodat ik wakker blijf. Geniaal. Geen gekwijl meer, geen stijve nek, geen Tell Sell in repeat dat zich onbelemmerd in mijn systeem invreet (ik kan geen body work out of keukenapparaten meer zien), geen boze vriendinnen die zich miskend en niet gezien voelen – al hingen die zelf in de loop der jaren zelf ook regelmatig uitgeteld tussen de kussens. Kortom, harmonie.
Ja, vanavond ga ik het anders doen. Band om en gaan… Nou ja, als ik al niet in slaap gevallen ben voor ik de kans krijg dat ding om te doen.
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.