Beeld: Persoonlijk
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
“Mijn zwangerschap kwam onverwacht. Enkele maanden voor hun conceptie besliste hun papa om uit elkaar te gaan na 10 jaar huwelijk. Dit was een heel pijnlijke keuze waar ik het tot op vandaag heel moeilijk mee heb. We belandden nog samen in bed en deelden nog een mooi intiem moment.
Ik gebruik al heel lang geen anticonceptie en hield mijn cyclus goed bij. Vermoedelijk is die door de stress en het verdriet overhoop gekomen en zo werd ik zwanger op een moment dat ik het niet verwacht had.
De vragen kwamen uiteraard meteen naar boven. Een zwangerschap wanneer je op het punt staat te scheiden, hoe doe je dat? Ook de vraag of ik de zwangerschap wilde behouden kwam sterk naar boven, al wist ik diep vanbinnen dat ik deze zwangerschap koesterde en ook voor dit kindje zou klaarstaan en al mijn liefde zou geven.
De eerste echo was in een abortuscentrum. Heel pijnlijk om ook dat pad bewandeld te hebben. Zo’n moeilijke keuze, en er bestaat geen juist of fout hierin. Enkel de keuze die voor jou en in jouw leven klopt en waarmee jij als vrouw verder kunt.
Die eerste echo gaf geen teken van een meerlingzwangerschap. De tweede echo was bij de gynaecoloog rond 8 weken. De boodschap die ik toen kreeg, waarbij ik ook helemaal alleen was, drong niet binnen. Drie kleintjes in één keer en vermoedelijk eeneiig. Zoveel vragen en vooral onwetendheid en angst. Hoe ga ik dit doen?
Weken gingen voorbij en er waren verwachtingen vanuit mijn netwerk dat ik de zwangerschap zou beëindigen. Maar die piste kon ik niet bewandelen. Deze zwangerschap was te groots en zo uniek dat ik voelde dat dit mijn pad mocht zijn. Ik vond therapie om mij voor te bereiden op de keuze om deze prachtige zwangerschap te dragen en mama te worden van zes.
De zwangerschap was intens. Ik droeg ze met mijn hele hart en zorgde zo goed voor mezelf zodat ze optimaal konden groeien. Hun vader was niet aanwezig tijdens deze periode. De afstand was groter dan ooit. Het gemis van de mooie, maar ook heel spannende momenten die ik niet met hun vader kon delen, woog zwaar. Mijn hart had het heel zwaar, fysiek en emotioneel.
Op het einde ontwikkelden ze toch een complicatie waarbij een baby’tje te veel bloed kreeg en een ander baby’tje veel te weinig. Het was tijd dat ze geboren werden. Op 32 weken en 5 dagen werden ze geboren met een gentle sectio. Ze deden het meteen heel goed. Enkele dagen hadden ze zuurstofondersteuning nodig en verder was het groeien en bloeien op de NICU.
Hun vader was uiteindelijk toch aanwezig bij de geboorte, waar ik heel dankbaar voor ben. Voor mij was dit persoonlijk ook heel dubbel. Het deed pijn hem plots in die kwetsbare, intieme bubbel binnen te laten. Want er was geen wij meer.
De thuiskomst was intens. Niet te bevatten dat ik plots zes kindjes in huis had. Ik was wel goed voorbereid en georganiseerd. Mijn drie oudste kindjes waren ontzettend blij dat ze eindelijk thuis waren en dat ook mama niet meer zo gesplitst hoefde te zijn tussen thuis en ziekenhuis.
In huis heb ik hulp van de kraamzorg, die elke weekdag ongeveer acht uur komt helpen. Dit is een hele grote ondersteuning. In het begin was ik bijna nooit alleen. Maar na een paar weken kwamen er steeds meer avonden en nachten waarop ik alleen voor hen zorgde.
De zussen en broer helpen heel graag mee om flesjes te geven, boertjes te laten en te troosten. Ik probeer ook echt voor elk kindje één op één aandacht te hebben. Al is het maar kort, dit is een wereld van verschil voor hen. Want ze mogen alle zes elke dag voelen hoe belangrijk, geliefd en uniek ze zijn.
Rouwen om een huwelijk, een relatie die eindigt… Een gezin dat niet meer heel is, doet ontzettend pijn. Soms is het haast niet te bevatten dat dit echt mijn nieuwe leven is. Mijn kinderen niet meer dagelijks mogen zien. De drieling is nu voltijds bij mij en ik kan me nog niet voorstellen om ze in deze kwetsbare, prille periode verplicht te moeten scheiden van hun mama.
Mijn netwerk is wel goud. Ik heb vriendinnen en een goede vriend die klaarstaan voor ons. Ook mijn ouders zijn aanwezig waar ze kunnen. We verloren mijn broer enkele weken geleden nadat hij plots uit het leven stapte. Dus de rouw in ons gezin is immens. Hoeveel kan een mens nog dragen? Het voelt als blijven staan in het oog van de storm. Het is zwaar.
Maar ik hou vast aan de kleine momenten. De liefde van mijn kinderen en het vinden van lichtpuntjes in de zachtheid en puurheid van hen is wat mij rechthoudt. Ik hoor voortdurend hoe sterk ik ben. Vanbinnen voelt het als een helse storm die mij blijft uitputten.
Wat het leven mij vooral geleerd heeft, is om echt hulp te durven vragen en het met een open hart aan te nemen als het aangeboden wordt. Dat er een inzameling is gestart om mij en mijn kinderen financieel te steunen, vind ik moeilijk om toe te laten en vooral om de wereld in te sturen. Ik ben bang voor het oordeel. Maar voorbij dat oordeel mag ik blijven staan voor waar deze hulpvraag vandaan komt.
De komst van de drieling tijdens onze scheiding was een hele grote verrassing en bracht veel onzekerheid en angst met zich mee. Kan ik ze wel een goed leven geven? Mijn hart riep: natuurlijk. De realiteit bleef onzeker, dus opende mijn vriendin een crowdfunding voor extra ondersteuning.
Elke kleine steun kan een wereld van verschil maken om mijn zes kindjes de warme thuis te kunnen blijven geven die ik altijd voor ogen had. Zodat er altijd genoeg eten is, genoeg pampers, voldoende handen om hen te dragen en het huis warm blijft als de winter komt.”
Uit elkaar, maar samen nog altijd ouders: déze uitdaging blijkt voor veel gescheiden stellen lastiger dan gedacht. Je leest het hier.
Dit is een ingezonden verhaal van Kim. Een vriendin startte een GoFundMe om Kim en haar zes kinderen een steuntje in de rug te geven in deze pittige periode. Wil je iets voor haar gezin betekenen? Bekijk dan hier de GoFundMe.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Mamaplaats.nl. Nog niet uitgelezen? Op Mamaplaats vind je nog veel meer herkenbare, persoonlijke en eerlijke verhalen over het moederschap en gezinsleven.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een oppasdag hier, een tas met kleertjes daar en ondertussen nog even vertellen hoe zij het vroeger deden: opa en oma spelen bij veel gezinnen een belangrijke rol. Toch zit niet iedere ouder op hun bemoeienis te wachten.
Chiara, moeder van Joah (nét 1 jaar) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.
