Eigen beeld
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Soms fantaseer ik niet over een vakantiereis, een nieuw interieur of een dag in een wellnessresort. Ik fantaseer over iemand die gewoon even zegt: “Ik doe het wel”. Iemand die de gymtas weet te vinden. Die onthoudt dat het vandaag gym is. Die om kwart over 2 de jongste uit school kan halen omdat ik aan het werk ben. Of met de oudste naar dansles gaat in de avond.
Iemand die ziet dat de vuilnis naar buiten moet, zonder dat ik daar drie keer aan hoef te denken. Als alleenstaande moeder ben ik de agenda, de planner, de knuffelaar, de chauffeur, de kok, de boekhouder, de nachtdienst en de huispsycholoog. Er is geen reservebank.
Gelukkig heb ik iets waar ik elke dag dankbaar voor ben: opa en oma, mijn lieve ouders. Als ik naar mijn werk ga, staan zij klaar. Ze vangen op waar ik even los moet laten. Ze smeren een boterham, halen mijn kinderen uit school, luisteren naar verhalen die ik pas ’s avonds hoor. En ze doen het met liefde, zonder ooit het gevoel te geven dat het te veel is. Dat maakt mij ontzettend rijk.
Maar hoe dankbaar ik ook ben, het verandert niets aan het gevoel dat alle eindverantwoordelijkheid altijd bij mij ligt. Ik ben degene die de beslissingen neemt, wakker ligt als mijn kind ziek is en nadenkt over de toekomst. Die verantwoordelijkheid kun je niet uitbesteden, zelfs niet aan de liefste opa en oma van de wereld.
En toch gebeurt er iets bijzonders. Mijn kinderen weten dat we een team zijn. Dat er mensen om ons heen staan de van ons houden. Dat een gezin niet altijd uit hetzelfde plaatje hoeft te bestaan om warm, veilig en liefdevol te zijn.
Misschien is dat wel de grootste les van alleenstaand ouderschap. Je hoeft het niet helemaal alleen te doen. Hulp aannemen maakt je niet minder sterk. Soms maakt dat je je juist sterker.
En elke ochtend als ik mijn kinderen met een gerust hart bij opa en oma achterlaat, besef ik opnieuw hoe bijzonder het is dat liefde zich niet laat vangen in een gezinsvorm.
Je leest elke maand over Wendy’s gezinsleven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.