Beeld: Canva
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Babette: “Mijn buurvrouw heeft een ontzettend drukke baan en ik weet dat het voor haar soms lastig is om de opvang voor haar twee zoons Tim (8) en Cas (6) rond te krijgen. Zelf heb ik een dochter van zes en ik ben op maandag vrij. Daarom heb ik ooit tegen haar gezegd dat ze het gerust mocht laten weten als ze een keer hulp nodig had. Als ze echt omhoogzat, wilde ik best bijspringen. Achteraf denk ik weleens: had ik het woord ‘een keer’ maar iets duidelijker benadrukt.
Een paar weken nadat ik dat had gezegd, ging op maandagmiddag de deurbel. Ik verwachtte eigenlijk een pakketbezorger, maar toen ik opendeed, stonden Tim en Cas voor mijn neus. Allebei met hun schooltas nog op hun rug. ‘Mama zei dat we hier mochten spelen’, zei Tim.
Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Onze kinderen zitten niet eens op dezelfde school, dus ze waren ook niet toevallig met mijn dochter mee naar huis gekomen. Hun moeder had ze blijkbaar gewoon naar mijn huis gestuurd. Ik keek meteen op mijn telefoon, omdat ik dacht dat ik misschien een appje had gemist. Maar er stond niets. Geen berichtje, geen gemiste oproep.
Tekst gaat verder onder de podcast
Ik vond het vreemd, maar dacht ook meteen aan mijn eerdere aanbod. Misschien was er op haar werk iets tussengekomen en was ze door de haast vergeten mij een berichtje te sturen. Dus liet ik de jongens binnen. Mijn dochter vond het hartstikke gezellig dat ze ineens twee kinderen had om mee te spelen en ik zette wat drinken en iets lekkers voor ze neer.
Toen mijn buurvrouw ze later kwam ophalen, zei ik nog dat ik helemaal niet wist dat ze zouden komen. ‘O, had ik je dat niet laten weten? Helemaal vergeten’, zei ze. Ze bedankte me en daarmee was het voor haar klaar. Ik vond het een beetje gek, maar besloot er verder geen probleem van te maken. Zoiets kan een keer gebeuren.
Precies een week later ging rond hetzelfde tijdstip opnieuw de bel. Ik deed open en daar stonden Tim en Cas weer. ‘Mama zei dat we hier weer mochten spelen.’ Toen vond ik het toch wel heel bijzonder worden. Opnieuw had mijn buurvrouw niets gevraagd. Mijn dochter was blij om ze te zien, maar ik had die middag zelf andere dingen gepland. Met één kind stap je bovendien een stuk makkelijker even de deur uit dan met drie kinderen van zes, zes en acht.
Wat doe je dan? Ik kon Tim en Cas moeilijk op de stoep laten staan en zeggen dat ze het zelf maar moesten uitzoeken. Dus liet ik ze opnieuw binnen, maar dit keer stuurde ik mijn buurvrouw meteen een berichtje: ‘De jongens staan hier weer. Ik wist niet dat ze vandaag zouden komen?’ Ze reageerde alsof het de normaalste zaak van de wereld was. ‘Ja, super! Dankjewel. Jij bent echt mijn redding op maandag.’
Vooral dat laatste vond ik gek. Mijn redding op maandag? Alsof we samen hadden afgesproken dat ik voortaan iedere maandag haar kinderen zou opvangen. Dat gesprek hebben we alleen nooit gehad.
Voor de maandag daarna besloot ik haar voor te zijn. Ik vroeg hoe ze het die week met de jongens ging doen. Haar antwoord was: ‘Ze kunnen toch weer naar jou?’ Toen heb ik gezegd dat ik daar niet automatisch vanuit ging. Ik wilde best een keer helpen als ze geen opvang had, maar ik had nooit aangeboden om iedere maandag haar kinderen op te vangen. Daar leek ze oprecht verbaasd over. ‘Maar jij bent toch thuis op maandag?’
Ja, ik ben thuis, maar dat betekent niet dat ik niets te doen heb. Maandag is mijn vrije dag en ook de middag waarop ik tijd heb met mijn eigen dochter. Ik doe boodschappen, plan afspraken, regel dingen in huis of we gaan samen ergens naartoe. En soms wil ik ook gewoon thuis zijn zonder iets te hoeven.
Bovendien is één kind in huis iets anders dan drie. Natuurlijk spelen ze regelmatig leuk met elkaar, maar het zijn kinderen van zes, zes en acht. Ze willen drinken, krijgen honger, maken ruzie en hebben soms hulp nodig. Als zij bij mij zijn, ben ik verantwoordelijk voor ze. Dat vind ik prima als ik ermee heb ingestemd, maar niet als ik pas ontdek dat ik oppas wanneer ze voor mijn deur staan.
Toch merk ik dat ik het lastig vind om daar heel streng in te zijn. Ik heb tenslotte zelf aangeboden om mijn buurvrouw te helpen en ik weet dat haar baan druk is. Als ze mij op zondagavond zou appen met de vraag of Tim en Cas de volgende middag een paar uurtjes bij mij kunnen zijn omdat ze echt geen andere oplossing heeft, zou ik waarschijnlijk best vaak ja zeggen.
Maar dat is iets heel anders dan haar kinderen zonder overleg naar mijn huis sturen. Voor mijn gevoel ben ik van een buurvrouw die best een keer wil helpen ineens veranderd in een gratis oppas op maandag.
Ik heb daarom besloten dat ik duidelijker moet zijn. De volgende keer dat ze opvang nodig heeft, zal ze het eerst aan mij moeten vragen. Als het uitkomt, help ik haar graag. Maar als ik plannen heb met mijn dochter of simpelweg geen zin heb om die middag drie kinderen om me heen te hebben, moet ik ook nee kunnen zeggen. Want ja, ik ben die dag thuis. Maar dat betekent niet dat ik automatisch beschikbaar ben om op andermans kinderen te passen.”
Ook Vera zit met een lastig oppasdilemma: haar moeder weigert om een opvallende reden nog op haar kinderen te passen. Je leest haar verhaal hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een oppasdag hier, een tas met kleertjes daar en ondertussen nog even vertellen hoe zij het vroeger deden: opa en oma spelen bij veel gezinnen een belangrijke rol. Toch zit niet iedere ouder op hun bemoeienis te wachten.
