Beeld: Shutterstock
Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (10) en Phaedra (7).
Dit is een ode aan alle rebel moms out there.
Gisteren toen ik op de manege mijn paard aan het opzadelen was, liep er een moeder langs met een zeer opzichtige roze pluk in haar haren.
Ondanks dat het donker was, viel het stukje nogal op. Een medewerker van Kinky Kappers had zijn of haar portfolio flink uitgebreid met deze fluoriserende look. Persoonlijk werd ik ronduit gelukkig bij het aanzicht ervan. En de moeder in kwestie werd steeds cooler omdat ze er eigenlijk voor de rest juist vrij ‘gewoontjes’ uitzag. Normale jeans, een driekwart donkergrijze winterjas met capuchon en een stel Hunter-laarzen eronder. Net zoals alle andere moeders op de manege, maar dan met roze haar.
Ik zeg wel ‘net zoals alle andere moeders’, maar zij had laarzen aan. De meeste ouders komen steevast op hun spierwitte sneakers. En dan lopen ze door de blubber op hun tenen, een vies gezicht trekkend, om hun kroost met frisse tegenzin op de rug van Garfield of Smiley te helpen. Daar moet ik dan als echt paardenmeisje stiekem om lachen, want reken maar dat ze balen dat hun gympen vies worden. En dan toch gewoon wéér die gympen aantrekken de week erop. Maar ja image is everything, ook op de manege.
Terug naar de moeder met de roze kuif.
Ze liep dus voorbij de stal waar ik in stond en zonder erover na te denken, bedolf ik haar onder de complimenten.
Lees ook
‘Waarom het belangrijk is om achter de seksuele gevoelens van je kind te staan’ >
Even was ik bang dat ze me niet serieus zou nemen, maar al snel zag ik een trotse glimlach op haar gezicht verschijnen. En op dat moment maakte zich een melancholisch sentiment meester van mij.
Zou ik dat ook ooit nog doen? Zo’n roze pluk haar? Vroeger deed ik het te pas en te onpas. Bij mezelf, maar ook bij al mijn Barbies en My Little Pony’s. Daarna was het duidelijk dat de tijd waarin ik puber was zich had afgespeeld in de jaren negentig, want ik had een navelpiercing. Maar deze is eruit gegaan bij zwangerschap nummer 1. Daarna bij zwangerschap nummer 2 heb ik keurig een grote tattoo op mijn bovenarm weggelaserd.
Tja, het moederschap; het heeft me toch wel iets degelijker gemaakt. Misschien wel meer dan ik zou willen, bedacht ik me dus afgelopen maandagavond toen ik naast mijn paard in de stal stond. Maar ja, als ouder ben je er toch vooral om het goede voorbeeld te geven? Maar wat is dat juiste voorbeeld eigenlijk? Ik kwam tot de conclusie dat je als ouder het goede voorbeeld geeft door volledig jezelf te zijn, zoals die moeder met haar roze pluk.
Ik besloot op dat moment om mijn rebelse kant weer wat meer te omarmen. Mijn eerste move? Ik heb die avond een groot hart op de billen van mijn paard geschoren. Een soort van tattoo op mijn eigen My Little Pony. Je had de reactie van mijn kinderen moeten zien, ze vonden het zo cool! Vol trots stapte ik die avond op mijn paard.
Misschien maak ik zijn staart morgen ook wel roze.
Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van 2 lab baby’s Maria (10) en Phaedra (7). Ze werkte o.a. bij Qmusic en 100% NL. Haar succesvolle podcast serie Let’s Talk About Sex(e) hoor je nu op GoodLIFE Radio. Haar man woont doordeweeks in Zwitserland, wanneer ze probeert kids, werk en girls nights zo goed en zo kwaad te combineren. In haar debuut roman ‘De Lab Baby’ vertelt ze over haar persoonlijke ervaringen met IVF.
Meer Kek Mama? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.