Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (13) en Phaedra (10). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Halleluja! Iemand in Hollywood is wakker.
WAT. EEN. GEWELDIGE. FILM!
Barbie.
Een feministisch manifest van heb ik jou daar.
Waar ik het woord patriarchaat* nog altijd heel voorzichtig gebruik, vliegt het je om de oren in de nieuwe Barbie film.
Deze film is WOKER de WOKE WOKE all the way. Met echt alleen maar hoofdletters! Tussen al het zuurstokroze door worden er diep gecultiveerde lagen blootgelegd. Waar veel mensen nog altijd denken dat feminisme om vrouwen draait (toegegeven dat het woord het ook suggereert) laat deze film juist zien dat feminisme ook voor mannen is. Sterker nog, het nodigt mannen uit om eens opnieuw te gaan kijken naar hun eigen identiteit.
“De film nodigt vrouwen uit om het feminisme opnieuw onder de loep te nemen, en daarbij de mannelijke strijd ook te signaleren”
Het patriarchaat is namelijk helemaal niet ten gunste van de man. Altijd maar de leiding moeten nemen en moeten presteren is heel ongezond. Mannen voelen hoge druk en hebben veel vaker te maken met zelfmoord, depressie en verslavingen. Ook hebben we gecultiveerd dat mannen altijd een stijve piemel moeten hebben en elk moment moeten kunnen overgaan tot normatieve hetero seks. Penetratie. Maar dat is klinkklare onzin. Ze willen ook wel eens op hun rug gekriebeld worden… (!)
Lees ook – Papa stopte met werken: ‘Hij werd er dolgelukkig van’ >
Goed, in de eerste instantie denk je dus dat deze film gaat over de empowerment van vrouwen, maar wat het verhaal zo ijzersterk maakt in mijn ogen, is dat het naast de identiteitscrisis van de man, vrouwen uitnodigt om het feminisme eens opnieuw onder de loep te nemen, en we daarbij de mannelijke strijd ook signaleren. Want er is wel degelijk een identiteitscrisis gaande onder mannen, waar bijvoorbeeld enge influencers als Andrew Tate dan weer gebruik van maken.
Dus lieve kijkbuiskinderen, gaat deze film zien! Met de kinderen?
Hij is vanaf 13 jaar, maar wat mij betreft kunnen wij ouders niet vroeg genoeg beginnen met het praten over gelijkheid, respect en liefde…
*een maatschappij die door mannen wordt gedomineerd
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.