Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Ze haalt één voor één mijn zorgvuldig ingepakte boodschappen uit de tas die ik zelf had meegenomen. En dat doet ze tergend langzaam. Ze is niet veel ouder dan mijn dochter, maar voert haar taak met een bijna volwassen ernst uit. Ik voel mijn handen in mijn zij glijden en mijn heup in een ruststand vallen, een houding die rust suggereert, maar van binnen kook ik. Mijn hartslag stijgt, mijn geduld daalt.
Piep. Piep. Piep. Nog acht producten te gaan.
Het tasje wankelt. Een evenwicht dat ik in jarenlange ervaring heb geperfectioneerd: zware producten onderin, de glazen pot mayonaise voorzichtig in de hoek, daarnaast de bloemkool en een pak havermelk. Daarbovenop de eieren, de aardappels en de zak boerenkool. En helemaal bovenop de bananen, het brood en het beschuit.
Tasje één had ik aan de zijkanten versterkt met verticale producten: prei, bakpapier en twee komkommers.
Tasje twee had ongeveer dezelfde opbouw. Symmetrie. Stabiliteit en logica.
Piep. Piep. Nog drie producten te gaan.
Ze probeert met één hand de bloemkool uit tasje één te pakken, maar haar jongvolwassen hand is te klein. Ze legt de scanner neer en probeert het met twee handen. Alleen blijkt het etiket ergens in het tasje te zijn blijven plakken. Ze kijkt me met grote ogen aan.
Ze heeft een bloemkooldief voor zich staan. Ik meen een vleug paniek te zien. Want wat moet je als zestienjarige met een vrouw in de perimenopauze die een bloemkool steelt?
Een hoorbare zucht ontsnapt me. Ik haal mijn handen uit mijn zij en zoek het etiket op in het tasje. Ik houd het omhoog en ze scant het etiket zichtbaar opgelucht. De steekproef is geslaagd. Dan begint ze mijn tasje weer in te pakken. Brood. Bananen. Beschuit.
Ik grijp in. ‘Ik doe het wel even,’ zeg ik, met een streep als mond.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, tel ik in mijn hoofd en mijn kaken ferm op elkaar.
Ik denk aan de datum. PMS. It is too much.
Eenmaal in de auto wil ik een vriendin bellen om mijn ongenoegen te uiten over steekproeven bij supermarkten. Over het feit dat boodschappen zo belachelijk duur zijn, waarom ze niet iets verzinnen op die verdomde steekproeven. Labels die afgaan of zo. Of iets met AI? Dit kunnen ze de consument echt niet meer aandoen.
Ik start de auto. De radio springt aan. Het nieuws schalt hard door mijn auto: Israël en Hamas lijken tot een eerste fase van vrede te komen.
Tranen rollen over mijn wangen.
En terwijl ik daar zit, alleen, met een tas vol perfect ingepakte boodschappen, voel ik een deken van schaamte over me heen glijden. Waar maak ik me in godsnaam druk om? Dan maar een gebroken beschuitje bij het ontbijt…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Voor Dionne Stax liggen geluk en verdriet dicht bij elkaar. Terwijl ze volop geniet van het moederschap met dochter Lexie, verwerkt de presentatrice tegelijkertijd het verlies van haar moeder.
Op haar 29e lijkt Kiona Holland (36) een gezond en actief leven te leiden. Ze werkt met veel plezier in de zorg, woont samen met haar partner Phil (32) en denkt na over de toekomst.
Geen enkele ouder wil horen dat hun kind wordt buitengesloten of gepest. Maar minstens zo moeilijk is het moment waarop blijkt dat je eigen kind iemand anders pijn heeft gedaan of aan het pesten is?
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Of het haar eigen kinderen zijn en zo niet, waarom ze geadopteerd heeft: deze – en meer – opmerkingen krijgt Rachel Garlinghouse wekelijks. En daar is ze helemaal klaar mee.
Op het eerste gezicht vond hij haar wat saai, zij hem ‘zo’n dj’. Toch zijn Dionne Stax en Steven Jansen al vier jaar stapelgek op elkaar. De vonk sloeg over tijdens een fanatiek potje karaoke.