Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Ze haalt één voor één mijn zorgvuldig ingepakte boodschappen uit de tas die ik zelf had meegenomen. En dat doet ze tergend langzaam. Ze is niet veel ouder dan mijn dochter, maar voert haar taak met een bijna volwassen ernst uit. Ik voel mijn handen in mijn zij glijden en mijn heup in een ruststand vallen, een houding die rust suggereert, maar van binnen kook ik. Mijn hartslag stijgt, mijn geduld daalt.
Piep. Piep. Piep. Nog acht producten te gaan.
Het tasje wankelt. Een evenwicht dat ik in jarenlange ervaring heb geperfectioneerd: zware producten onderin, de glazen pot mayonaise voorzichtig in de hoek, daarnaast de bloemkool en een pak havermelk. Daarbovenop de eieren, de aardappels en de zak boerenkool. En helemaal bovenop de bananen, het brood en het beschuit.
Tasje één had ik aan de zijkanten versterkt met verticale producten: prei, bakpapier en twee komkommers.
Tasje twee had ongeveer dezelfde opbouw. Symmetrie. Stabiliteit en logica.
Piep. Piep. Nog drie producten te gaan.
Ze probeert met één hand de bloemkool uit tasje één te pakken, maar haar jongvolwassen hand is te klein. Ze legt de scanner neer en probeert het met twee handen. Alleen blijkt het etiket ergens in het tasje te zijn blijven plakken. Ze kijkt me met grote ogen aan.
Ze heeft een bloemkooldief voor zich staan. Ik meen een vleug paniek te zien. Want wat moet je als zestienjarige met een vrouw in de perimenopauze die een bloemkool steelt?
Een hoorbare zucht ontsnapt me. Ik haal mijn handen uit mijn zij en zoek het etiket op in het tasje. Ik houd het omhoog en ze scant het etiket zichtbaar opgelucht. De steekproef is geslaagd. Dan begint ze mijn tasje weer in te pakken. Brood. Bananen. Beschuit.
Ik grijp in. ‘Ik doe het wel even,’ zeg ik, met een streep als mond.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, tel ik in mijn hoofd en mijn kaken ferm op elkaar.
Ik denk aan de datum. PMS. It is too much.
Eenmaal in de auto wil ik een vriendin bellen om mijn ongenoegen te uiten over steekproeven bij supermarkten. Over het feit dat boodschappen zo belachelijk duur zijn, waarom ze niet iets verzinnen op die verdomde steekproeven. Labels die afgaan of zo. Of iets met AI? Dit kunnen ze de consument echt niet meer aandoen.
Ik start de auto. De radio springt aan. Het nieuws schalt hard door mijn auto: Israël en Hamas lijken tot een eerste fase van vrede te komen.
Tranen rollen over mijn wangen.
En terwijl ik daar zit, alleen, met een tas vol perfect ingepakte boodschappen, voel ik een deken van schaamte over me heen glijden. Waar maak ik me in godsnaam druk om? Dan maar een gebroken beschuitje bij het ontbijt…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.