Samyra (39) is moeder van drie dochters (7, 6 en 3). Net als haar man werkt ze parttime om zoveel mogelijk tijd met de meiden te zijn. Want: die zijn maar zo kort klein. Dit en andere inzichten over ouderschap, deelt ze in haar maandelijkse column.
Tot een paar jaar geleden woonden wij met zijn vijven in een klein appartement. Drie kinderen, twee slaapkamers. We hadden geen tuin en moesten vier trappen op tot aan de voordeur. Kortom; we hadden het behoorlijk knus.
Vaak heb ik de trappen vervloekt. Ik zie me nog zo gaan. Baby in de draagzak, peuter op de heup, kleuter aan de hand en dan een tas met boodschappen om mijn nek geslingerd op weg naar ons driehoog appartement.
In deze jaren begon ook een niet nader te noemen pandemie. Thuiswerken met letterlijk in elke ruimte in huis een kind was een grote uitdaging en dat is een understatement. Het was alles bij elkaar echt niet ideaal voor ons.
Voor de kinderen is dit alleen een totaal ander verhaal. Kinderen wonen waar ze wonen. Die zijn waar ze zijn. Die hebben echt niet allemaal een eigen slaapkamer nodig.
‘Als kind vond ik het soms vreselijk om een kamer te moeten delen met mijn zussen’
Wat een kind nodig heeft is liefde, veiligheid, geborgenheid, ouders die er voor ze zijn. En of dat nou in een landhuis met zestien slaapkamers is of in een klein appartement met twee slaapkamers, dat maakt niet uit.
Ik wil niet zeggen dat een eigen kamer hebben geen voordelen heeft, natuurlijk wel. Als kind vond ik het soms vreselijk om een kamer te moeten delen met mijn zussen. Ik weet nog dat de oudste uit huis ging en ik een kamer helemaal voor mezelf kreeg, dat voelde écht als rijkdom. Dus by all means geef ieder kind een eigen kamer, of twee, doe eens gek, als je de ruimte hebt. Maar in de basis is dat echt niet het belangrijkste.
Een rijke jeugd zit hem niet in grote huizen, of dure cadeaus. Dat zit hem in iets veel dat veel kostbaarder is dan dat, dat zit in aandacht. Aandacht, interesse voor je kind, waardering voor de eigen persoon die ze zijn. Geloof me, dat gaan ze zich herinneren boven alles.
Ik durf in elk geval wel te geloven dat die van ons als ze groot zijn met nostalgie terugdenken aan ons kleine knusse huisje, waar ze in alle liefde hun eerste jaren doorbrachten.
Lees meer van Samyra:
Samyra: ‘Op een doordeweekse dag kunnen mijn kinderen ineens niets meer zelf’
Samyra over hoofdluis: ‘Ik steek het dier gewoon genadeloos in de fik’
Samyra: ‘Thuisblijfvaders zijn geen softies, maar mannen van formaat’
Meer weten over Samyra? Volg haar via LinkedIn.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.