Beeld: Captured on the island
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar op Instagram.
Doordat mijn moeder koos voor het “verlengtraject” (zo noem ik het maar even), moest zij regelmatig naar het ziekenhuis, waar ze dan ook altijd een aantal dagen bleef voor het krijgen van chemotherapie. Dit brachten ze aan door middel van een infuus en omdat ze zo vaak geprikt zou moeten worden, raadden de artsen aan een soort kastje onder haar huid op haar arm te plaatsen, zodat elke chemo en/of andere middelen daar doorheen konden vloeien.
Mijn moeder was altijd al een erg klein en dun vrouwtje, maar in deze periode leek er helemaal niks meer van haar over. Dus ik weet nog dat ik dacht: ‘Hoe dan? Aanbrengen onder haar huid… kan dat wel? Is daar wel plek voor…?’
Dat plaatsen ging dan ook, zoals ik al dacht, niet zonder slag of stoot, maar toen het eenmaal zat, deed het zijn werk. Bij het krijgen van chemotherapie denk je als vrouw zijnde natuurlijk meteen aan één ding: je haar. Dat was ook waar mijn moeder meteen over begon, dat ze het verschrikkelijk vond om haar haren te moeten verliezen. En terwijl ze daar zo bang en onzeker over was, maakte ze heel abrupt toch meteen een afspraak met de “pruikenkapper”. Terwijl er eigenlijk nog amper een haar uitviel.
Ik ging mee en zie haar nog zitten, in die stoel met het scheerapparaat in de hand van de kapster, die na het uitzoeken van een goede pruik begon met het scheren van mijn moeders hoofd. Meteen op dat moment zag ik tegenover mij in de spiegel een kankerpatiënt zitten. Ik keek naar mijn moeder, die er nu in één klap ook echt ziek uitzag. Vanaf dat moment trok mijn moeder die jas ook volledig aan. De jas van ‘ik ben ongeneeslijk ziek verklaard’. En ook wij werden elk moment van de dag ermee geconfronteerd.
Vanaf die tijd ging het dan ook erg hard en snel achteruit. Ondanks die chemotherapie, die haar leven had moeten verlengen, werd het eigenlijk allemaal alleen maar erger. Na elke chemo was ze erg beroerd en moest ze vaak en veel overgeven. Ze had veel pijn, waar ze dan vaak morfine voor kreeg, wat er weer voor zorgde dat ze steeds verder van zichzelf af ging staan. Op dat moment was ze al lang niet meer de moeder die ik kende.
Ze kroop helemaal in haar schulp (door de vreselijke pijn die ze elke dag had) en was vaak erg boos en/of nors. Wat natuurlijk helemaal logisch is, maar het voor ons ook nog lastiger maakte, en we zo al langzaam afscheid aan het nemen waren van de moeder die ze altijd voor ons was.
We vroegen haar of ze nog een bepaalde wens of doel had dat ze graag wilde doen, een specifieke reis of iets dergelijks. Maar daar kwam amper of niets uit, behalve een dagje naar het Dolfinarium. Ik merkte dat ik dat wel lastig vond. Hoe kan je nou geen wensen meer hebben? Heb je dan echt alles al uit het leven gehaald? Maar ik denk dat zij de strijdbijl allang had neergelegd en het echt nog voor ons deed. Dat zegt genoeg over de situatie waarin zij zich heeft moeten bevinden. Dus we deden niet heel veel anders dan normaal, behalve alle medische uitjes.
Ondanks dat ik op dat moment nog thuis woonde bij mijn ouders en zusje, had ik wel al een heel eigen leven. Ik had een partner, een vaste baan en de nodige uitjes die mij afleiding gaven. Natuurlijk probeerde ik ook zoveel mogelijk te genieten van de tijd die ik nog had met mijn moeder, maar gek genoeg, op dat moment, wanneer het “gewone” leven gewoon doorgaat, ga jij dat vanzelf ook. Zo ging ik ook gewoon op vakantie terwijl ik wist dat mijn moeder niet lang meer te leven had. Daar voelde ik me dan ook schuldig over, het feit dat ik doorging terwijl zij stil stond.
Ik heb me dan ook wel eens afgevraagd of ik niet meer voor haar had kunnen doen en/of zijn. Ik was er vrij vaak, vooral de ziekenhuisbezoekjes kan ik me nog goed herinneren. Dan stapte ik met mijn zelfgemaakte koude pasta, die mama ook altijd erg lekker vond, onder mijn arm de lift in, naar de verdieping waar mijn moeder lag. Zodat ik uit mijn werk haar nog even kon zien en we samen konden eten.
Mijn moeder elke keer weer zo zien liggen met haar kortgeschoren koppie (want die pruik gooide ze na een week dragen al af, omdat het zo kriebelde), vond ik enorm lastig. Nog doet het me veel verdriet. Een vrouw die ergens nog zo graag wil, die haar kinderen had willen zien opgroeien, die kleinkinderen had willen krijgen en tegelijk verslagen was. Verslagen door de ziekte, verslagen door de diagnose.
Achteraf was haar misschien wel een hoop ellende bespaard gebleven, als ze niet had gekozen voor die chemotherapie. Maar ach, dat is achteraf.
De weken en maanden gingen voorbij en mijn moeders situatie verslechterde in een rap tempo. De chemotherapieën waren opgehouden en het was nu uitzitten geblazen. Simpelweg wachten op de dood. Maar ik kan je zeggen: mijn moeder was een taaie, dus dat was nog een lange lijdensweg voor haar, maar ook voor ons.
Meer columns van Kimberley lezen? Ze vertelt je haar levensverhaal hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Bij het kiezen van een babynaam denk je waarschijnlijk niet aan een toekomstige internetrel. Toch is dat precies wat een Amerikaanse moeder overkwam toen de namen van haar tweelingdochters online werden ontdekt.
Toen Elma en haar nieuwe vriend in een soort knipperlichtrelatie terecht kwamen, kwam de hulp uit onverwachte hoek. Namelijk Elma’s dochter van acht.
In de podcast That’s So Us, waarin Michelle Walk en Iris Zeilstra praten over alles wat het leven met zich meebrengt – van relaties tot het chaotische gezinsleven ertussenin – komt dit keer een opvallend persoonlijk onderwerp aan bod.