Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
De zomerse temperaturen hangen in de lucht. Aanleiding voor de speelgoedgigant om al het speelgoed uit de katern Waterpret pontificaal op de voorpagina te zetten. In dit kader viel mijn oog op een verontrustend artikel: het elektrische waterpistool. Na de zelfrijdende step, de automatische bellenblazer en vermoedelijk binnenkort het zelfdraaiende springtouw, zijn we aanbeland bij een nieuw dieptepunt in speelgoedland: een waterpistool waarvoor je niet meer hoeft te pompen. Ik herhaal: een waterpistool waarvoor je niet meer hoeft te pompen.
Even ter verduidelijking: dit is een waterpistool dat zichzelf op druk brengt. Je hoeft dus niet meer als een bezetene dat schuifje op en neer te pompen totdat je arm lam wordt. Je hoeft eigenlijk alleen nog maar te richten en op een knopje te drukken.
Ik wil niet klinken als een boomer, maar ik ga het toch zeggen: vroeger was alles beter.
Vroeger rende je als een idioot naar de tuinkraan om je waterpistool opnieuw te vullen, op de hielen gezeten door je buurjongen die geen enkele vorm van mededogen kende. Terwijl hij je van een afstandje al nat stond te sproeien, pompte jij als een malle om voldoende druk op te bouwen voor een tegenaanval. Tegen de tijd dat je eindelijk klaar was, was je al doorweekt, buiten adem en licht gefrustreerd. En dat was precies de bedoeling.
Het opladen van je waterpistool was geen hinderlijke onderbreking van het spel. Het was het spel.
Anno 2026 blijkt ook dit proces aan optimalisatie onderhevig. Tegenwoordig richt je, schiet je en blijf je drie minuten onafgebroken schieten totdat het reservoir leeg is. Geen strategie. Geen timing. Geen paniek. Geen pompen. Het is alsof iemand heeft bedacht dat kinderen best plezier kunnen hebben, maar dan graag zonder het vervelende onderdeel waarin ze zelf iets moeten doen.
De betreffende speelgoedgigant stelt bezorgde ouders overigens gerust met de volgende productomschrijving: “De robuuste constructie en hoogwaardige materialen zorgen voor een veilige speelervaring in de tuin, op het strand of bij het zwembad, terwijl ouders gemoedsrust hebben over de duurzaamheid en veiligheid van het product.”
Gemoedsrust. Dat woord alleen al. Alsof ik ’s nachts wakker lig van de constructieve integriteit van een waterpistool. En natuurlijk ontbreekt ook het woord duurzaamheid niet. Dat werkt altijd. Zodra een fabrikant iets duurzaam noemt, voel je je als ouder onmiddellijk een beter mens. Dan maakt het ineens niet meer uit dat er een accu, een motortje en vermoedelijk een halve fabriek aan elektronica in dat ding verstopt zitten
Maar ik heb helemaal geen gemoedsrust. Ik maak me namelijk zorgen over een generatie kinderen die straks niet eens meer weet hoe je een waterpistool op druk brengt. Wat is de volgende stap? Zelfbouwende LEGO? Een voetbal die alvast voor je scoort? Een speurtocht waarbij de schat zichzelf vindt?
Gelukkig blijft er één functie over die nog niet geautomatiseerd kan worden. Er bestaat vooralsnog geen apparaat dat een kind op schoot neemt nadat het verloren heeft, een kus plakt op een geschaafde knie of midden in de nacht uitlegt waarom er écht geen monster onder het bed zit. Al geef ik de speelgoedgigant nog een jaar.
Meer avonturen van Laurie lees je hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Wanneer de liefde tussen ouders langzaam wegzakt of zichtbaar onder druk komt te staan, merken kinderen dat vaak eerder dan je denkt. Niet alleen door ruzies of stilte in huis, maar ook door de veranderende sfeer.
Even je moeder vragen om op te passen? Oma Moniek doet het met alle liefde, maar haar dochter maakt wel héél vaak gebruik van de gratis oppasoma.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.