Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
De zomerse temperaturen hangen in de lucht. Aanleiding voor de speelgoedgigant om al het speelgoed uit de katern Waterpret pontificaal op de voorpagina te zetten. In dit kader viel mijn oog op een verontrustend artikel: het elektrische waterpistool. Na de zelfrijdende step, de automatische bellenblazer en vermoedelijk binnenkort het zelfdraaiende springtouw, zijn we aanbeland bij een nieuw dieptepunt in speelgoedland: een waterpistool waarvoor je niet meer hoeft te pompen. Ik herhaal: een waterpistool waarvoor je niet meer hoeft te pompen.
Even ter verduidelijking: dit is een waterpistool dat zichzelf op druk brengt. Je hoeft dus niet meer als een bezetene dat schuifje op en neer te pompen totdat je arm lam wordt. Je hoeft eigenlijk alleen nog maar te richten en op een knopje te drukken.
Ik wil niet klinken als een boomer, maar ik ga het toch zeggen: vroeger was alles beter.
Vroeger rende je als een idioot naar de tuinkraan om je waterpistool opnieuw te vullen, op de hielen gezeten door je buurjongen die geen enkele vorm van mededogen kende. Terwijl hij je van een afstandje al nat stond te sproeien, pompte jij als een malle om voldoende druk op te bouwen voor een tegenaanval. Tegen de tijd dat je eindelijk klaar was, was je al doorweekt, buiten adem en licht gefrustreerd. En dat was precies de bedoeling.
Het opladen van je waterpistool was geen hinderlijke onderbreking van het spel. Het was het spel.
Anno 2026 blijkt ook dit proces aan optimalisatie onderhevig. Tegenwoordig richt je, schiet je en blijf je drie minuten onafgebroken schieten totdat het reservoir leeg is. Geen strategie. Geen timing. Geen paniek. Geen pompen. Het is alsof iemand heeft bedacht dat kinderen best plezier kunnen hebben, maar dan graag zonder het vervelende onderdeel waarin ze zelf iets moeten doen.
De betreffende speelgoedgigant stelt bezorgde ouders overigens gerust met de volgende productomschrijving: “De robuuste constructie en hoogwaardige materialen zorgen voor een veilige speelervaring in de tuin, op het strand of bij het zwembad, terwijl ouders gemoedsrust hebben over de duurzaamheid en veiligheid van het product.”
Gemoedsrust. Dat woord alleen al. Alsof ik ’s nachts wakker lig van de constructieve integriteit van een waterpistool. En natuurlijk ontbreekt ook het woord duurzaamheid niet. Dat werkt altijd. Zodra een fabrikant iets duurzaam noemt, voel je je als ouder onmiddellijk een beter mens. Dan maakt het ineens niet meer uit dat er een accu, een motortje en vermoedelijk een halve fabriek aan elektronica in dat ding verstopt zitten
Maar ik heb helemaal geen gemoedsrust. Ik maak me namelijk zorgen over een generatie kinderen die straks niet eens meer weet hoe je een waterpistool op druk brengt. Wat is de volgende stap? Zelfbouwende LEGO? Een voetbal die alvast voor je scoort? Een speurtocht waarbij de schat zichzelf vindt?
Gelukkig blijft er één functie over die nog niet geautomatiseerd kan worden. Er bestaat vooralsnog geen apparaat dat een kind op schoot neemt nadat het verloren heeft, een kus plakt op een geschaafde knie of midden in de nacht uitlegt waarom er écht geen monster onder het bed zit. Al geef ik de speelgoedgigant nog een jaar.
Meer avonturen van Laurie lees je hier.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Claudia* had al een jaar een affaire met een vriend. Net toen ze ervoor besloten te gaan en hun relaties zouden verbreken, bleek de vriendin van haar affaire zwanger. Hij dumpte Claudia. Alleen… had Claudia haar eigen partner ook al de bons gegeven. Ze blijft met niets over.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Fantastisch babynieuws voor oud-De Bondgenoten-kandidaat Thérèse en haar vriend Twan. Het stel verwacht hun eerste kindje samen en deelt het bijzondere nieuws met hun volgers op Instagram.
Freya (41) en haar partner besluiten hun seksleven nieuw leven in te blazen. Ze boeken kaartjes voor een exclusief seksfeest, maar daar wacht haar een veel grotere verrassing dan ze ooit had kunnen bedenken.