Elke woensdag vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Agnes (34) geeft les aan groep 7.
Lees verder onder de advertentie
Dinsdagmiddag, het stadhuis. Ik zit met 29 kinderen van groep zeven voor de gemeenteraad van ons stadje. We hebben allemaal een ukelele op schoot. De bedoeling is dat we de raadsvergadering muzikaal omlijsten. Leerling Maarten (10) dirigeert ons. Hij slaat de maat, geeft de toon aan, zet de liedjes in.
Lees verder onder de advertentie
Ukelele-band
Het idee een ukelele-band te vormen met mijn klas kreeg ik toen ik op een middag zat te pingelen op mijn gitaar. Als kind ben ik mijn bescheiden muziekcarrière begonnen met een ukelele. Zo’n ding is makkelijk te bedienen. Dat moeten mijn leerlingen ook kunnen, bedacht ik me.
Nog een voordeel van ukeleles: ze zijn goedkoop. Ik ging naar de plaatselijke muziekinstrumentenwinkel en vroeg of ik korting kon krijgen als ik 29 ukeleles bestelde. Dat kon, ze waren twee tientjes per stuk. Toen peilde ik bij de ouders of ze bereid waren het bedrag te betalen. Iedereen vond het leuk. Op Maartens moeder Deirdre na, die in de bijstand zit. Zij heeft het geld niet. Daarom heb ik Maarten mijn ukelele gegeven. Ik kocht zelf een nieuwe. Meteen zag ik een extra voordeel: dure muzieklessen kan Deirdre niet betalen. Nu kon Maarten een instrument leren bespelen.
De eerste ukelele-les herinner ik me nog levendig: ik leerde de kinderen Vader Jacob, het eenvoudigste nummer dat er bestaat. Met het D-akkoord ben je er al. De leerlingen keken ingespannen naar de hand waarmee ik het akkoord voordeed. Mijn hand was hun muziekboek. Ze vonden het allemaal best moeilijk. Behalve Maarten. Hij speelde in één keer na wat ik voorspeelde. Op het gehoor. Hij keek niet eens naar mijn hand. Ik stond paf.
Toen we gingen zingen klonk zijn stem loepzuiver boven al het lieve gemurmel van de rest uit. Ik voelde me net een jurylid bij The Voice dat een talent ontdekt. Ik liet hem meteen voor de klas komen om de andere kinderen voor te doen hoe het moest. Hij straalde.
Lees verder onder de advertentie
Privé-muziekles
Maarten was altijd een onopvallend kind, zo stil als een muis. Hij werd steevast als laatste gekozen bij het voetballen. Maar sinds die eerste ukelele-les is zijn status drastisch verhoogd. Vanuit mijn raam in het klaslokaal zag ik dat er in de pauze ineens andere kinderen om hem heen dromden. Tegenwoordig wordt hij met voetbal als een van de eersten gekozen. Ik geef hem sindsdien privé-muziekles. Hij is de ijverigste leerling die er bestaat. We zijn inmiddels toe aan de gitaar. Ik heb hem weer een oude van mezelf gegeven.
Lees verder onder de advertentie
Staande ovatie
En nu zitten we hier dus bij de gemeenteraad. Op uitnodiging van mijn vriendin Yvonne, raadslid voor D66. Na afloop nemen we een staande ovatie in ontvangst. Voor één keer zijn alle gemeenteraadsleden het met elkaar eens.
Maarten wordt een grote in het vak, dat voorspel ik. In stilte droom ik ervan dat hij de Nederlandse Muziekprijs wint. En dat hij dan in zijn dankspeech zijn oude juf Agnes memoreert.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.Meer verhalen van De juf? Lees hier de eerdere afleveringen.
Denise (45) had een relatie met een twaalf jaar jongere man toen ze op haar 38ste werd overvallen door een niet te stuiten kinderwens. Inmiddels is dochter Isabeau zes. Ze ziet haar vader één zondag per maand.
Olympisch schaatskampioen Irene Schouten werd een half jaar geleden moeder van haar zoontje Dirk. Inmiddels zit ze op een roze wolk, maar haar zwangerschap was allesbehalve rooskleurig.
Van gymtassen inpakken tot zwemlessen plannen, van BSO-schema’s tot traktaties regelen: het loopt allemaal via jouw hoofd. En nu blijkt uit onderzoek dat al die mentale to-do’s niet alleen jouw brein bezetten — maar ook je relatie beschadigen.
In het televisieprogramma De Klassenavond doet Erwin een aangrijpend verhaal over zijn dochter, die hij al twaalf jaar niet meer heeft gezien. In gesprek met presentator Rob Kamphues vertelt hij openhartig over het gemis en de pijn die hij dagelijks voelt.
Soms kunnen leraren niet helemaal eerlijk zijn tegen ouders. Beleefdheid en professionaliteit gaan nu eenmaal voor — en dus zeggen ze op het rapport dat je kind een “sociale persoonlijkheid” heeft, terwijl ze bedoelen dat hij of zij de hele dag door kletst.