Beeld: Shutterstock
Elke woensdag vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Agnes (34) geeft les aan groep 7.
Dinsdagmiddag, het stadhuis. Ik zit met 29 kinderen van groep zeven voor de gemeenteraad van ons stadje. We hebben allemaal een ukelele op schoot. De bedoeling is dat we de raadsvergadering muzikaal omlijsten. Leerling Maarten (10) dirigeert ons. Hij slaat de maat, geeft de toon aan, zet de liedjes in.
Het idee een ukelele-band te vormen met mijn klas kreeg ik toen ik op een middag zat te pingelen op mijn gitaar. Als kind ben ik mijn bescheiden muziekcarrière begonnen met een ukelele. Zo’n ding is makkelijk te bedienen. Dat moeten mijn leerlingen ook kunnen, bedacht ik me. Nog een voordeel van ukeleles: ze zijn goedkoop. Ik ging naar de plaatselijke muziekinstrumentenwinkel en vroeg of ik korting kon krijgen als ik 29 ukeleles bestelde. Dat kon, ze waren twee tientjes per stuk. Toen peilde ik bij de ouders of ze bereid waren het bedrag te betalen. Iedereen vond het leuk. Op Maartens moeder Deirdre na, die in de bijstand zit. Zij heeft het geld niet. Daarom heb ik Maarten mijn ukelele gegeven. Ik kocht zelf een nieuwe. Meteen zag ik een extra voordeel: dure muzieklessen kan Deirdre niet betalen. Nu kon Maarten een instrument leren bespelen.
Lees ook – De juf: ‘Thijs (12) hangt de clown uit in de klas’ >
De eerste ukelele-les herinner ik me nog levendig: ik leerde de kinderen Vader Jacob, het eenvoudigste nummer dat er bestaat. Met het D-akkoord ben je er al. De leerlingen keken ingespannen naar de hand waarmee ik het akkoord voordeed. Mijn hand was hun muziekboek. Ze vonden het allemaal best moeilijk. Behalve Maarten. Hij speelde in één keer na wat ik voorspeelde. Op het gehoor. Hij keek niet eens naar mijn hand. Ik stond paf. Toen we gingen zingen klonk zijn stem loepzuiver boven al het lieve gemurmel van de rest uit. Ik voelde me net een jurylid bij The Voice dat een talent ontdekt. Ik liet hem meteen voor de klas komen om de andere kinderen voor te doen hoe het moest. Hij straalde.
Maarten was altijd een onopvallend kind, zo stil als een muis. Hij werd steevast als laatste gekozen bij het voetballen. Maar sinds die eerste ukelele-les is zijn status drastisch verhoogd. Vanuit mijn raam in het klaslokaal zag ik dat er in de pauze ineens andere kinderen om hem heen dromden. Tegenwoordig wordt hij met voetbal als een van de eersten gekozen. Ik geef hem sindsdien privé-muziekles. Hij is de ijverigste leerling die er bestaat. We zijn inmiddels toe aan de gitaar. Ik heb hem weer een oude van mezelf gegeven.
En nu zitten we hier dus bij de gemeenteraad. Op uitnodiging van mijn vriendin Yvonne, raadslid voor D66. Na afloop nemen we een staande ovatie in ontvangst. Voor één keer zijn alle gemeenteraadsleden het met elkaar eens. Maarten wordt een grote in het vak, dat voorspel ik. In stilte droom ik ervan dat hij de Nederlandse Muziekprijs wint. En dat hij dan in zijn dankspeech zijn oude juf Agnes memoreert. Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan. Meer verhalen van De juf? Lees hier de eerdere afleveringen.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!