Beeld: Canva
Na haar relatiebreuk moest Isabel haar mooie jarendertigwoning verkopen. Dankzij de overwaarde kon ze flink overbieden op haar huidige woning.
Isabel (40, single) is moeder van Flynn (8) en Philou (6): “De kinderen vertellen dat Maarten en ik uit elkaar gingen is een van de moeilijkste dingen die ik ooit in mijn leven heb moeten doen. Met pijn in onze buik riepen we Flynn en Philou naar beneden. We vertelden ze dat papa en mama niet meer gelukkig waren samen en dat we daarom niet meer bij elkaar wilden wonen. We benadrukten dat we altijd voor hen zouden blijven zorgen. Ze hoorden het gelaten aan. Flynn vroeg of hij wel op dezelfde school mocht blijven zodat hij zijn vriendjes kon blijven zien. Dat beloofde ik hem.
Natuurlijk had ik deze scheiding nooit gewild, of überhaupt verwacht. Toen ik Maarten dertien jaar geleden ontmoette was ik meteen knetterverliefd op hem. Ik vond hem zorgzaam, lief en grappig. En ik had alle vertrouwen in een mooie toekomst samen. Elf jaar geleden kochten we een charmant jarendertighuis in een fijne wijk. We knapten het hele huis op: de oude paneeldeuren werden gerestaureerd, de plafonds met ornamenten opnieuw gestukt en de granitovloer werd in ere hersteld. Ook werden er een nieuwe keuken en badkamer geplaatst. Dit was de woning waar wij samen een gezin zouden stichten en heel lang zouden blijven wonen, dat wist ik zeker.
Maar zwanger worden lukte niet vanzelf. Uiteindelijk belandden we in een ICSI-traject. Voor die tijd hadden Maarten en ik nooit echt tegenslagen moeten dealen. De stress, onzekerheid en het verdriet waren voor ons beiden pittig. En nu zie ik dat we elkaar ergens in dat proces zijn kwijtgeraakt. Ik had behoefte aan een arm om mijn schouders en wilde over mijn gevoelens praten, maar Maarten kon dat niet. Hij klapte dicht. Praktisch deden we het traject wel samen, maar emotioneel niet.
Gelukkig kregen we uiteindelijk twee mooie, gezonde kinderen. Qua opvoeden en de praktische dingen in huis waren Maarten en ik nog steeds een goed team. We maakten leuke uitjes met de kinderen, maar van samen iets gezelligs doen kwam het nooit. Ik ging met vriendinnen uit eten of stappen, hij deed dat met zijn vrienden. We groeiden uit elkaar, besefte ik. Ik trok drie jaar geleden aan de bel en we gingen in relatietherapie. Dat gaf me inzichten. Eigenlijk vooral dat Maarten is zoals hij is, en dat ik hem niet kon veranderen.
Na een time-out van vier maanden waarin ik tijdelijk een appartement huurde, realiseerde ik me dat ik vooral de kinderen miste en niet Maarten. Via via hoorde ik toen dat Maarten had gezegd dat hij er ook klaar mee was. En dat was precies het pijnpunt: weer praatte hij niet mét mij. Niet lang daarna gingen we uit elkaar.
Bijna een jaar lang woonde ik in een etage boven de woning van mijn zus. Die tijd had ik voor geen goud willen missen. Mijn kinderen hadden slaapfeestjes met de kinderen van mijn zus, iedereen liep bij elkaar binnen en het was één kneuterige bende. De dagen dat Flynn en Philou bij Maarten waren vond ik zwaar. Natuurlijk heb ik toen eenzame rotmomenten gehad. Maar het was heel fijn om dan de trap af te lopen om samen met mijn zus een wijntje te drinken.
Ons mooie huis was binnen twee weken verkocht. Dat ging me goed af, ik kan best zakelijk zijn. Maar toen ik op de dag van de oplevering een rondje door het huis liep met de makelaar en de lege kinderkamers zag, brak ik. Het was plots zo definitief. Alle mooie herinneringen die we daar hadden gemaakt schoten door mijn hoofd. Ik dacht aan mijn kinderen die hier ook niet voor gekozen hadden. Alles wat Maarten en ik samen hadden opgebouwd was ineens weg.
Een schrale troost was de fikse overwaarde die op dat moment vrijkwam, namelijk 185.000 euro. De helft daarvan, dus 92.500 euro, kreeg ik op mijn rekening gestort. Ik maakte er vol ongeloof een screenshot van met mijn telefoon want ik wist dat ik nooit meer zo’n bizar bedrag op mijn rekening zou hebben.
Ondertussen zag ik de huizenprijzen met de maand omhoogschieten, dus ik wist dat ik haast moest maken. Aanvankelijk keek ik naar huizen in de hippe buurt rondom het centrum waar mijn zus ook woonde. Ik deed een bod op een bouwvallig arbeidershuisje en werd met 40.000 euro overboden. Ik keek naar dure benedenwoningen en appartementen zonder tuin. Maar langzaam maar zeker merkte ik dat ik andere dingen belangrijker vond dan de ‘juiste’ buurt, namelijk een fijne tuin en voor iedereen een eigen slaapkamer.
Dus verlegde ik vorig jaar mijn zoekgebied naar een wijk die ik eerst totaal niet had overwogen: te saai, ver van het centrum, niet charmant genoeg. Op Funda zag ik daar een eengezinswoning te koop staan met een ruime tuin. Er was nog één plekje vrij op de bezichtigingslijst. Ik ging kijken en voelde dat dit het juiste huis voor ons was. Het geld op mijn rekening kwam nu goed van pas, want daardoor kon ik 21.000 euro boven op de vraagprijs bieden. In totaal zou ik er 46.000 euro in moeten steken om de hypotheek rond te krijgen.
Een halfuur later kreeg ik een telefoontje dat ik de woning had. Totale paniek overviel me: kon ik de maandlasten wel betalen alleen en wilde ik daar überhaupt wel écht wonen? Het greep me naar mijn keel.
Op de dag van de overdracht was het koud en druilerig. Met de nieuwe sleutels in mijn handen zat ik te huilen. Wat deed ik hier in vredesnaam? Ik voelde me zo alleen. Maar toen kwam Maarten de kinderen brengen die meteen enthousiast naar boven renden om een slaapkamer uit te kiezen. Met kinderchampagne hebben we geproost op het huis en samen schroefden we ons naamplaatje naast de voordeur. Vanaf dat moment voelde het ook echt van ons.
Er werd deels nieuwe riolering aangelegd omdat ik per se boven een wc wilde, ik liet een vaste trap naar zolder maken en kocht een nieuwe cv-ketel. Ook moesten er nieuwe bedden en andere meubels komen. De duizendjes vlogen me om de oren. Inmiddels is er nog 7000 euro over en van dat geld gaat binnenkort de verwilderde achtertuin op de schop. Daarna ga ik sparen voor een dakkapel.
De huizenmarkt is intussen alleen maar hysterischer geworden en ik besef hoeveel mazzel ik heb gehad dat ik er dankzij de eerdere overwaarde nog tussen ben gekomen. Dit huis betekent voor mij onafhankelijkheid, zeker als ik het straks heb afbetaald. En daar ben ik ontzettend trots op.”
Twaalf jaar na het huwelijksfeest van Leona (42) en Serge (44) was de rek eruit, de koek op, het huwelijk verworden tot een band als tussen broer en zus. Je leest hier hoe hun leven er na de scheiding uit zag.
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
Welmoed Sijtsma is terug op tv na haar zwangerschapsverlof. In oktober beviel ze van haar eerste kindje. In de uitzending van Goedemorgen Nederland werd de presentatrice afgelopen maandagochtend dan ook warm ontvangen.
