relatietherapie
Beeld: Unsplash

Je kunt natuurlijk met je zus bespreken waarom je niet gelukkig bent in je huwelijk, maar misschien is het slimmer in relatietherapie te gaan. “Mijn man bleek net zo te balen van onze ruzies als ik.”

Sommige mensen wuiven de gedachte aan relatietherapie met een nergens-voor-nodig-gebaar weg. Je kunt je huwelijkse sores toch wel zelf oplossen? Waarom zou je die bij een derde onder een vergrootglas leggen? Je kunt ze net zo makkelijk bespreken met een vriendin, je zus of desnoods je moeder. Die je dan gezellig van advies voorziet.
 

Langs elkaar leven

Kan wel zijn, maar steeds meer mensen doen het toch. 70 procent van de Nederlandse stellen heeft relatieproblemen en 45 procent daarvan zoekt daadwerkelijk hulp. Neem nou Lizette (38) en Bart (38). Ze zijn twaalf jaar samen en hebben twee dochters van elf en negen. Drie maanden geleden klopten ze aan bij een relatietherapeut. Niet eens omdat er sprake is van een grote crisis, maar omdat ze naast elkaar leefden in plaats van met elkaar.

Lizette: “Zwijgen en vermijden, daar komt het bij ons op neer. We gaan simpelweg het conflict niet aan. Daardoor hebben we bijna nooit ruzie, maar is er ook geen sprake van echt contact. We hadden het alleen maar over koetjes en kalfjes. Over wie de kinderen ophaalt of de boodschappen doet. Dat ging me steeds meer dwarszitten. Ik wil graag af en toe horen dat Bart me leuk en lief vindt. Ik houd ontzettend van hem en wil hem voor geen goud kwijt, daarom stelde ik voor samen in therapie te gaan.” 
 

Worsteling

Bart reageerde niet enthousiast, hij vond het nergens voor nodig, maar Lizette drong aan en maakte een afspraak. Ze vond dat ze het aan hun dochters verplicht waren te zorgen dat hun relatie goed bleef. Lizette: “Voor twee mensen die niet gewend zijn met elkaar te praten, waren die eerste sessies een worsteling. We moesten tegenover elkaar zitten, elkaar aankijken en voorafgaand aan elke zin elkaars naam noemen. Bart klapte dicht, ik begon te stotteren. En eerlijk is eerlijk, in dat eerste gesprek irriteerde die therapeut me verschrikkelijk.

Ze sprak ons de hele tijd bemoedigend toe: dat we moesten blijven proberen, dat elke stap er één was. Ik dacht op een gegeven moment: hou je kop. Ik wilde de tweede sessie eigenlijk afblazen, maar ja, ik had er nu eenmaal op gehamerd dat we dit moesten doen. Een week later zaten Bart en ik dus weer tegenover elkaar. Halverwege kregen we de slappe lach. Bart moest uitleggen hoe hij wilde dat ik hem zag. Het was lang stil, ik zag hem zwoegen op een mooie metafoor, maar het enige wat hij kon bedenken was: ‘Ik denk gewoon als Bart.’ Ik barstte in lachen uit, Bart ook en dat klaarde gelukkig de lucht.

We hebben tegen de therapeut gezegd dat we ons niet echt prettig voelden bij deze aanpak, het tegenover elkaar zitten, het geforceerd met elkaar praten. Gelukkig snapte ze dat en volgden er een aantal gesprekken waar we gewoon naast elkaar zaten en de dingen bespraken waar we tegenaan liepen. Dat werkte veel beter. Ze liet ons zien hoe belangrijk het was dat we met elkaar in gesprek bleven en hoe we dat het beste konden doen.”
 

Eyeopener

Ook Casper (44) en Kim (39), zeventien jaar samen, drie kinderen van vijf, vier en twee, togen naar de relatietherapeut. Dat was een jaar geleden, toen ze alleen nog maar tegen elkaar snauwden. Kim: “We ruzieden over alles. Over opvoeden, geld, het huishouden, zelfs over een dagje uit met de kinderen. We gingen ook steeds vaker zonder elkaar op pad. Op een feestje stond ik met een man te praten en dacht opeens: wat ben jij leuk.

Dat was voor mij een eyeopener. Ik ergerde me dood aan Casper, maar wilde hem niet kwijt. De jongste was net een jaar oud, we waren ons gezin aan het opbouwen, dat wilde ik niet zomaar aan de kant schuiven. Hij stemde meteen toe toen ik relatietherapie opperde. Hij was zelfs opgelucht. Hij baalde net zo van al die ruzies als ik.”
 

Beste tip

Kim en Casper hadden eerst ieder apart een aantal gesprekken met de therapeut, waarin ze hun kant van het verhaal konden vertellen. Daarna waren ze samen aan de beurt. Kim: “Ik vond het nogal ongemakkelijk, zo iemand gaat toch schudden aan het fundament van je huwelijk. Alles wat veilig en vanzelfsprekend voelde, viel weg. Ik ging ervan uit dat Casper er altijd voor me zou zijn, maar bij de therapeut zei hij dat hij het laatste half jaar vaak aan scheiden had gedacht.”

Na een aantal intensieve gesprekken werd het Casper en Kim duidelijk wat er niet goed ging in hun relatie. Ze hadden door de komst van hun kinderen hun vrije leven moeten opgeven. Het spontane werd noodgedwongen ingeruild voor het vaste ritme van het gezinsleven. Ze misten hun vrijheid en gaven elkaar daarvan onbewust de schuld. “Ik stortte me op ons gezin, waardoor Casper het gevoel had dat hij er niet meer toe deed. Hij ging steeds vaker in zijn eentje op pad, waardoor ik weer het gevoel kreeg dat hij liever zonder mij was. We waren boos op elkaar en dat uitte zich in ruzie.

De beste tip die we kregen van de therapeut was dat we onze irritaties eerst moesten opschrijven en pas ’s avonds met elkaar bespreken. Er waren momenten dat ik met stoom uit mijn oren driftig mijn ongenoegen op papier zette en niet kon wachten totdat ik het hem die voor zijn voeten kon gooien. Maar wat bleek? De irritaties van overdag waren ’s avonds niet meer belangrijk. Ik dacht vaak: waarom was ik ook alweer zo boos?”
 

Patronen ontrafelen

Wat er binnenskamers bij de relatietherapeut gebeurt is natuurlijk geen hogere wiskunde. Die verbondenheid die je voelt als je elkaar net leert kennen is na een aantal jaren samen niet meer zo vanzelfsprekend. Er zijn ruzies, irritaties, maar er is ook de angst elkaar te verliezen. Je hebt allemaal vaste gewoontes gekweekt: bijvoorbeeld hoe je met elkaar praat en conflicten oplost. Die patronen worden bij een relatietherapeut draadje voor draadje ontrafeld.

Ook moet je er in een langdurige relatie mee dealen dat je van elkaar verschilt. Verschillen die je in de eerste verliefde maanden niet eens opmerkte. Of als lief en aandoenlijk bestempelde. Maar die nu behoorlijk in de weg kunnen zitten. Een therapeut hangt als een soort helikopter boven je relatie en brengt in kaart wat er wringt. Zonder dat er ruzie van komt of iemand boos wegloopt.
 

Lees ook
Dit zijn de beste soorten relatietherapie als je kinderen hebt >

 

Uit elkaar gegroeid

Erik (41) en Babette (44) zijn vijftien jaar samen en hebben een tweeling van twaalf. Na de tropenjaren van toen de tweeling klein was, kwamen ze erachter dat ze uit elkaar waren gegroeid. Babette: “Erik had zich op zijn werk gestort, ik op de kinderen, waardoor we ieder ons eigen leven leidden. Ik ging zelfs zonder Erik met vakantie. Ik was boos, verdrietig, teleurgesteld, maar het lukte me niet om tot hem door te dringen. Ik gaf Erik de schuld van het mislukken van ons huwelijk. Toen hij tijdens een heftige ruzie riep dat we in relatietherapie moesten, dacht ik: doen we. Dan kan de therapeut jou mooi vertellen wat voor loser je bent dat je dit door je handen laat glippen.

In de praktijk gaat het natuurlijk anders. Ook ik moest met de billen bloot, eerlijk in de spiegel kijken en uitleggen waarom ik iets wel of niet deed. Ik had bijvoorbeeld de neiging voor Erik te denken. Dan dacht ik dat hij alleen wilde zijn, terwijl hij juist met mij wilde zijn.”
 

Soort apk

Relatietherapie is soms keihard werken. En dat kost tijd. Babette: “We zijn bijna anderhalf jaar in therapie geweest. In het begin waren we koppig, niet bereid concessies te doen of toenadering tot elkaar te zoeken. Tot de therapeut vroeg wat we eigenlijk wilden: vechten voor ons huwelijk of de boel op een nette manier af ronden. Daar schrokken we van; we wilden ons huwelijk redden, maar in de kamer van de therapeut waren we alleen maar ons gelijk aan het halen.”

Relatietherapie is een soort apk. Een auto heeft een jaarlijkse beurt nodig om goed en veilig te kunnen rijden, je huwelijk kan af en toe ook wel wat extra aandacht gebruiken. Je wilt toch op een leuke manier samen de eindstreep halen. In die zin kan therapie ook preventief werken. Voordat de boel echt escaleert, lig je samen op de divan.
 

Niet de eerste de beste

Mocht je therapie overwegen, dan is het handig om te shoppen. Je kiest ook niet zomaar een nieuwe auto, waarom zou je dan genoegen nemen met de eerste de beste relatietherapeut? Er zijn er veel en allemaal hebben ze hun eigen methode. Vraag in je omgeving wie een goede therapeut kent, neus rond op internet, kijk tijdens het eerste gesprek of het klikt. Een goede therapeut kan wonderen doen voor je relatie, zorgen dat je begrijpt waarom het niet lekker loopt en weer beseft waarom je elkaar niet kwijt wilt. Als alles goed gaat, wordt de intimiteit en het vertrouwen hersteld. En dat is alles waard, helemaal als je samen kinderen hebt.
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >