Milou: ‘Ik weigerde op de hond van mijn broer te passen en hij werd woedend’

Accepteer cookies om deze video te kunnen zien.

Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.

Lees verder onder de advertentie

Milou (44), getrouwd met Jim, moeder van Tijmen (16) en Mila (14): “Mijn wekker gaat iedere ochtend om half zes. Niet omdat ik zo’n ochtendmens ben, maar omdat ik anders simpelweg niet alles gedaan krijg. Ik ruim de vaatwasser uit, zet een bakje fruit en een kopje thee klaar voor mijn kinderen en zorg dat het huis een beetje op orde is voordat ik vertrek. Soms ga ik daarvoor ook nog hardlopen. Dan sta ik nóg vroeger op.

Lees verder onder de advertentie

Mijn kinderen zijn beide vrij zelfstandig en kunnen prima hun eigen ontbijt maken. Toch vind ik het fijn om iets voor ze klaar te zetten. Ik ben namelijk veel minder thuis dan ik zou willen. Sinds ik directeur ben geworden van het bedrijf waar ik werk, kom ik structureel uren tekort. Op papier werk ik 40 uur, maar in de praktijk zijn het altijd meer uren.

Om kwart over zeven trek ik meestal de deur achter me dicht, zodat ik hopelijk om half acht op kantoor ben. En als ik voor half zeven ’s avonds thuiskom, mag ik blij zijn. Mijn kinderen klagen er gelukkig niet over, maar ik voel me regelmatig schuldig. Alsof ik als moeder voortdurend iets probeer goed te maken.

Lees verder onder de advertentie

Daarnaast sport ik minstens vier keer per week. Dat klinkt misschien als een luxe, maar voor mij is het echt noodzakelijk. Het is het enige moment waarop mijn hoofd even niet bij mijn werk, de kinderen of het huishouden is. Tel daar boodschappen, sociale afspraken en alle andere verplichtingen bij op en je begrijpt: mijn agenda zit bomvol. Er kan eigenlijk niets meer bij.

Een leven vol vakanties

Mijn broertje Thijs is twee jaar jonger dan ik. Hij heeft ook een gezin en is net als ik iemand die altijd bezig moet zijn. Dat zit blijkbaar in onze genen. Een paar jaar geleden ging het bij hem helemaal mis. Hij kreeg een burn-out en moest noodgedwongen een stap terug doen.

Dat was ontzettend heftig. Ik heb van dichtbij gezien hoe moeilijk hij het had en zou dat niemand toewensen. Gelukkig gaat het inmiddels een stuk beter met hem. Sinds een jaar of twee neemt hij veel meer rust, bewaakt hij zijn grenzen en gaat hij regelmatig op vakantie. Soms wel vijf keer per jaar.

Lees verder onder de advertentie

Ik gun hem dat echt. Maar als ik heel eerlijk ben, voel ik soms ook een steekje jaloezie. Niet op zijn burn-out, natuurlijk. Wel op het feit dat hij inmiddels geleerd heeft om voor zichzelf te kiezen. Om zonder schuldgevoel te zeggen: nu even niet. Zelf blijf ik maar doorgaan. Ik red het toch allemaal? Niemand vraagt zich af of het misschien te veel is. Zolang ik blijf functioneren, lijkt iedereen ervan uit te gaan dat het wel goed gaat.

Mijn man Jim en ik zijn sinds de geboorte van onze kinderen nauwelijks nog samen weggeweest. Een weekje met z’n tweeën, zonder werk of verplichtingen? Ik kan me bijna niet meer herinneren hoe dat voelt. Natuurlijk hebben we daar zelf ook een aandeel in. We maken er simpelweg geen tijd voor. Maar als Thijs weer vertelt dat hij er heerlijk een weekje tussenuit gaat, denk ik weleens: wanneer zijn wij eigenlijk aan de beurt?

Lees verder onder de advertentie

De druppel

Een tijdje geleden kondigde Thijs aan dat hij voor de derde keer dat jaar met zijn vrouw op vakantie zou gaan. Een weekje samen weg. Hartstikke leuk, maar er was één probleem: zijn hond moest ergens ondergebracht worden. En dus kwam de vraag of wij op hem wilden passen.

Lees verder onder de advertentie

Laat ik vooropstellen dat het een ontzettend lieve hond is, alleen heb ik zelf niet zoveel met honden. Ik vind ze gezellig bij een ander, maar ik we hebben er heel bewust niet zelf een. Toch heb ik Thijs in het verleden regelmatig geholpen. Je doet nu eenmaal iets voor je familie.

Alleen kwam het deze keer wel heel slecht uit. Mijn schoonvader was net overleden. We zaten midden in een verdrietige periode en probeerden ondertussen ons gewone leven draaiende te houden. Bovendien was er bij ons overdag vrijwel niemand thuis. Jim en ik werken allebei en de kinderen zitten op school. Die hond zou dus een groot deel van de dag alleen zijn.

Lees verder onder de advertentie

Ik vertelde Thijs rustig dat ik het deze keer eigenlijk niet zag zitten. Uiteraard niet omdat ik hem zijn vakantie niet gunde, maar omdat ik er simpelweg geen ruimte voor had op dit moment. Ook vond ik het voor de hond niet eerlijk om hem de hele dag alleen te laten. Ik had verwacht dat hij dat zou begrijpen. Misschien teleurgesteld zou zijn, maar verder zou zoeken naar een oplossing. Nou, niet dus.

Familie hoort elkaar te helpen?

In plaats van begripvol te reageren, werd Thijs woest. Hij vond het belachelijk dat ik niet wilde helpen en begon over hoe familie er altijd voor elkaar hoort te zijn. Dat je elkaar niet zomaar laat zitten als iemand je nodig heeft. Ik wist werkelijk niet wat ik hoorde.

Lees verder onder de advertentie

Natuurlijk vind ik dat familie elkaar moet helpen. Maar er zit toch een verschil tussen iemand helpen die in de problemen zit en verplicht worden om op een hond te passen omdat iemand voor de zoveelste keer op vakantie wil?

Ik probeerde hem uit te leggen hoe druk ik het had en dat het overlijden van mijn schoonvader er behoorlijk had ingehakt. Dat ik best met hem wilde meedenken over een andere oplossing, maar dat ik die verantwoordelijkheid er nu niet bij kon hebben. Het leek niet binnen te komen.

Wat me misschien nog wel het meest raakte, was dat hij totaal geen begrip leek te hebben voor mijn situatie. Hij weet hoe hard ik werk. Hij weet hoe weinig ik thuis ben. En hij weet ook dat ik mezelf regelmatig voorbijloop. Hij weet nota bene zelf hoe het is! Waarom kan hij zijn grenzen tegenwoordig zo goed aangeven, maar mag ik dat blijkbaar niet?

Lees verder onder de advertentie

Voor het eerst nee

Vroeger had ik waarschijnlijk gewoon ja gezegd. Dan had ik mezelf in allerlei bochten gewrongen om het toch mogelijk te maken. Misschien had ik Jim gevraagd om eerder thuis te komen of had ik mijn eigen planning omgegooid.

Maar mijn kinderen wijzen me er de laatste tijd steeds vaker op dat ik niet overal verantwoordelijk voor hoef te zijn. Vooral Mila zegt regelmatig dat ik best eens nee mag zeggen. Grappig eigenlijk, dat mijn veertienjarige dochter mij moet leren om mijn grenzen aan te geven. Dus deze keer hield ik voet bij stuk.

Lees verder onder de advertentie

Thijs vond het verschrikkelijk. Uiteindelijk heeft hij zijn hond naar een hondenopvang gebracht. Daar was hij absoluut niet blij mee. Hij liet duidelijk merken dat hij het onzin vond dat hij daarvoor moest betalen, terwijl zijn eigen zus ook gewoon op de hond had kunnen passen.

En misschien is dat precies waar het wringt. Soms bekruipt me namelijk het gevoel dat hij niet zozeer op mijn hulp rekende, maar vooral op gratis opvang. Ik weet niet of dat echt zo is, maar zijn reactie maakte dat ik er wel over ging nadenken.

Een grens is geen afwijzing

Sindsdien voelt het contact met Thijs anders. Ik vind het jammer dat iets ogenschijnlijk kleins zo’n vervelende situatie heeft veroorzaakt. Vooral omdat ik hem nooit heb laten vallen toen hij het moeilijk had.

Ik begrijp als geen ander hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen. Ik heb gezien wat er kan gebeuren als je dat te lang niet doet. Thijs heeft het zelf meegemaakt. Juist daarom zou ik verwachten dat Thijs begrijpt waarom ik deze keer nee heb gezegd.

Lees verder onder de advertentie

Misschien ben ik stiekem ook wel boos omdat hij iets heeft geleerd wat mij nog steeds niet goed lukt: zichzelf op de eerste plaats zetten. Ik probeer mijn kinderen te leren dat ze niet altijd iedereen tevreden hoeven te houden. Misschien wordt het tijd dat ik zelf ook eens naar dat advies luister. Al had ik gehoopt dat mijn broer me dat wat makkelijker zou maken.”

Grenzen aangeven binnen de familie is niet altijd makkelijk. En soms loopt het gezinsleven sowieso heel anders dan je had verwacht. Zo dacht Dineke zeker te weten dat ze een dochter zou krijgen, tot ze beviel. Lees hier haar bijzondere verhaal.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail