Demi woog na haar bevalling nog maar 48 kilo: ‘Toen begon mijn omgeving zich zorgen te maken’

Illustratie bij: Demi woog na haar bevalling nog maar 48 kilo: ‘Toen begon mijn omgeving zich zorgen te maken’ Beeld: @themotherhoodframer.nl

Na de geboorte van haar zoontje Maeson viel Demi (29) steeds meer af en voelde ze zich doodmoe. Ze dacht dat het bij het moederschap hoorde, totdat haar moeder aandrong op een onderzoek en er iets heel anders aan de hand bleek te zijn.

Lees verder onder de advertentie


Demi: “Na de geboorte van haar zoontje Maeson genoot Demi (29) volop van het kersverse moederschap. Dat ze veel afviel en moe was, zocht ze in eerste instantie niet veel achter. Maar de klachten werden steeds heftiger en ook haar omgeving begon zich zorgen te maken. Tot haar moeder erop aandrong om toch nog één ding te laten controleren.

Lees verder onder de advertentie

Ik viel extreem veel af

Demi (29): ”Na de geboorte van mijn oudste zoontje ging het in eerste instantie heel goed. Ik had een fijne zwangerschap en bevalling gehad en gaf borstvoeding. Ik viel alleen extreem veel af, uiteindelijk tot ongeveer 48 kilo. Mijn omgeving begon zich zorgen te maken, maar zelf dacht ik dat veel klachten bij het kersverse moederschap hoorden.

Lees verder onder de advertentie

Ik kreeg steeds meer last van een hoge hartslag, snel praten, een opgejaagd gevoel en extreme vermoeidheid. Op een gegeven moment kreeg ik ook enorm opgezwollen enkels. Ik ging hiermee naar de huisarts, maar werd in eerste instantie weer naar huis gestuurd met het advies om steunkousen te dragen en erop te letten dat ik minder snel praatte.

Mijn moeder drong aan op bloedprikken

Een paar weken later voelde ik me steeds slechter. Mijn moeder, die zelf een schildklierziekte heeft, drong erop aan dat ik bloed liet prikken. Bij mijn eigen huisarts werd gelukkig meteen duidelijk dat er iets niet klopte. Ik kreeg een hartfilmpje en moest bloed laten prikken. Diezelfde dag kreeg ik te horen dat mijn schildklierwaarden enorm afwijkend waren en dat ik een schildklierziekte had.

Lees verder onder de advertentie

Ik vond het heel heftig om mijn ziekte te combineren met het kersverse moederschap en het feit dat ik net weer was gestart met werken. Zowel mentaal als fysiek was het ontzettend zwaar. Ik voelde me soms zelfs een slechte moeder, omdat ik door de vermoeidheid en het ziek zijn niet altijd volledig aanwezig kon zijn.

Aan de buitenkant zag je niets

Wat het extra lastig maakte, was dat de ziekte van Graves aan de buitenkant niet zichtbaar was. Mensen zagen niet hoe ziek ik me voelde, waardoor ik me soms ook bezwaard voelde. Tegelijkertijd was ik ontzettend blij en trots dat ik mama was geworden en hoe wij het als gezin deden. Maar de combinatie van ziek zijn, werken en een jong gezin was echt heel pittig.

Lees verder onder de advertentie

Ik zat een tijd in de ziektewet en kon daardoor niet werken. Mijn moeder en schoonmoeder hielpen enorm met het huishouden en met Maeson op momenten dat ik het zelf niet kon. Ook mijn vriend Milan hielp natuurlijk waar hij kon, maar hij werkte vijf dagen per week. Toen begreep ik pas echt wat ‘it takes a village to raise a child’ betekent.

Ik voelde me vaak onbegrepen

Tegelijkertijd is me bijgebleven hoe vaak ik me onbegrepen voelde. Je ziet aan de buitenkant niet dat iemand ziek is, terwijl je ondertussen ontzettend je best doet om een goede moeder, partner, vriendin en werknemer te zijn. Ik voelde me daardoor ook vaak bezwaard, bijvoorbeeld richting mijn werkgever. Dat vond ik mentaal misschien wel een van de moeilijkste dingen.

Lees verder onder de advertentie

Gelukkig heb ik ontzettend veel steun gehad aan mijn familie en aan Milan. Ook mijn arboarts had veel kennis van de ziekte van Graves, waardoor ik me op mijn werk echt begrepen voelde. Mijn re-integratie werd heel rustig opgebouwd: van twee uur werken per dag naar uiteindelijk weer volledig werken.

Thuis kon ik soms goed doen alsof het prima ging, maar als ik moe was, was ik ook écht gesloopt. Dat had natuurlijk ook invloed op mijn humeur en op hoe ik er voor mijn gezin kon zijn. Tegelijkertijd heeft deze periode mij en Milan als partners ook sterker gemaakt. Het was absoluut niet makkelijk, maar we hebben er samen ook veel van geleerd.

Lees verder onder de advertentie

Mijn kinderen hebben maar één mama

Als ik erop terugkijk, was dit oprecht een heel zwaar jaar. Tegelijkertijd heeft deze periode me ook iets heel belangrijks geleerd: veel beter naar mijn lichaam luisteren. Ik ben iemand die makkelijk aan mezelf voorbijgaat en vaak ja zegt, ook als het lichamelijk of mentaal eigenlijk niet gaat. Nu herken ik de signalen van mijn lichaam veel beter en weet ik wanneer ik rust moet nemen of aan de bel moet trekken.

Lees verder onder de advertentie

Dat vind ik juist zo belangrijk, omdat mijn kinderen maar één mama hebben. Ik wil er gezond, energiek en als een leuke mama voor hen kunnen zijn. Daarom heb ik geleerd dat ik soms voor mezelf moet kiezen. Goed voor mezelf zorgen is uiteindelijk ook goed voor mijn kinderen zorgen.

Gelukkig gaat het inmiddels goed en heb ik op dit moment geen medicatie nodig. Wel weet ik precies wanneer bepaalde klachten voor mij een signaal zijn om opnieuw mijn bloed te laten controleren.

Luisteren naar je gevoel

Mijn belangrijkste boodschap is: luister naar je lichaam en naar je gevoel. Als je merkt dat er iets niet klopt, trek dan aan de bel en laat je onderzoeken. Je kunt je ontzettend onbegrepen voelen als anderen niet zien hoe slecht het met je gaat. Juist daarom is het zo belangrijk om naar elkaar te luisteren en elkaar serieus te nemen.

Lees verder onder de advertentie

En misschien wel het belangrijkste: wees lief voor jezelf. Goed voor jezelf zorgen betekent niet dat je er minder voor je kinderen of partner bent. Juist door goed voor jezelf te zorgen, kun je er uiteindelijk ook beter voor hen zijn.”

Soms loopt het moederschap heel anders dan je van tevoren had verwacht. Dat weet ook Dineke, die na de twintigwekenecho dacht een dochter te krijgen, maar bij de bevalling voor een enorme verrassing kwam te staan. Lees hier haar verhaal.

Dit verhaal is ingezonden door Demi

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Mamaplaats.nl. Nog niet uitgelezen? Op Mamaplaats vind je nog veel meer herkenbare, persoonlijke en eerlijke verhalen over het moederschap en gezinsleven.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail